, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

[…] Ο ίδιος ο Λόγος ως ενσάρκωση της ύλης σε άνθρωπο θα χαθεί και μαζί του θα χαθεί και ο άνθρωπος ως φορέας του, μαζί με τα ζώα, τα φυτά, τα βουνά και τη θάλασσα. Μόνο το σύμπαν θα χάσκει βουβό, ως το προαιώνιο, άχρονο πάντα και ποτέ.

, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη


, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη


, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη
, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη
, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

 

, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

Το πρόσφατο δημιούργημα του Μιχάλη Σκολιανού, η αδιέξοδη νουβέλα του που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2018 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, αποτυπώνει με μια εξαίρετη λιτότητα το τεθλασμένο πλαίσιο της σύγχρονης Ελλάδας σε μια περίοδο έντονης αμφισβήτησης και προβληματισμών σε κοινωνικό επίπεδο, οι οποίοι σταδιακά εισχωρούν όλο και περισσότερο στις εσώτερες ψυχικές σφαίρες του ήρωα και των δορυφόρων του.

 

Με χειρουργική ακρίβεια που συγχρόνως δεν απολύει τίποτα από την αμεσότητα του λόγου του, όπως μας συνήθισε και από την πρώτη του νουβέλα υπό τον μυστηριώδη τίτλο «Μ», υφαίνει έναν ιστό ερωτημάτων απέναντι σε όλες τις ενδόμυχες ανησυχίες μας, οδηγώντας τον αναγνώστη με αριστοτεχνικό τρόπο να αγγίξει πριν εγκλωβιστεί τελείως στο αδιέξοδο που κατασκεύασε και κατασκευάστηκε παράλληλα για τον ίδιο του τον εαυτό.

 

Ο κεντρικός ήρωας της νουβέλας, ένας νέος άνθρωπος, μορφωμένος όπως το απαιτούν οι σύγχρονες συνθήκες της αγοράς, αλλά ταυτόχρονα ανήμπορος απέναντι στο κατεστημένο μιας τάξης που αρνείται να αποβάλλει από πάνω της το πέπλο μιας κακοφορμισμένης δόξας, παλεύει καθημερινά αναζητώντας μια θέση σε ένα ευμετάβολο, αλλά και παράλληλα σαθρό, κοινωνικό στερέωμα.

Προσπαθεί μόνος του να δώσει μια ελάχιστη μορφή στο περίγραμμα της ύπαρξης του μέσα σε ένα καφκικό σκηνικό που ορθώνεται απειλητικά σκιάζοντας την κάθε μέρα του. Ασθμαίνοντας στην προσπάθεια του να βρει μια διέξοδο από τον περίτεχνα στημένο λαβύρινθο, δεν σταματάει να ελπίζει, να πιστεύει στην ύπαρξη του Άλλου.

 

[…] Δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι προϊόν της επίγνωσης της θνητότητας της και των κοινωνικών δομών. Εκεί έγκειται και από εκεί πηγάζει και η διπλή τραγικότητα της. Η μια από τα όρια και τους νόμους που θέτει η ίδια η φύση και η άλλη από τον ίδιο τον άνθρωπο…

 

Η ιστορία του αρθρωμένη με τρόπο που θυμίζει ταινίες του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, προσπαθεί να φωτίσει το παρελθόν με την οπτική του μέλλοντος, του ασυνείδητου που καταφθάνει στο παρόν του κατακτώντας συνεχώς υψηλότερες ταχύτητες καθιστώντας την επερχόμενη σύγκρουση αναπόφευκτη.

 

, Διαβάζοντας… Μιχάλη Σκολιανό «Αδιέξοδο» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

 

Ένα παρελθόν γεμάτο από την απουσία του άλλου, ένα παρόν παραδομένο σε μια αυτιστική απόλαυση και ο Κώστας μόνος του να αγωνιά, να παρατηρεί αποσβολωμένος κάθε προσπάθεια του να πέφτει στο κενό, να προσπαθεί να ψηλαφίσει τον άλλον που δεν τον αποδέχεται ποτέ και να καταλήγει μοιραία στη θέση που διακαώς αποφεύγει να βρεθεί, σε αυτή του υπολείμματος, του σκυβάλου της κοινωνίας.

 

[…] Ο μόνος λόγος που ανέχονται την ύπαρξη μας, να καταλαμβάνουμε και εμείς χώρο σε αυτόν τον πλανήτη, είναι γιατί μας έχουν ανάγκη. Η ένθεη υπόσταση τους βασίζεται και τροφοδοτείται από εμάς. Αν παύαμε να υπάρχουμε εμείς, αυτομάτως θα κατακρημνίζονταν και αυτοί από τον Όλυμπο τους.

 

Διεισδυτική η ματιά του Μιχάλη Σκολιανού στην συγκεκριμένη νουβέλα, θέτει στο μικροσκόπιο την σύγχρονη νεοελληνική οικογένεια, έτσι τουλάχιστον όπως διαμορφώθηκε από την μεταπολίτευση και μετά θίγοντας ευθέως την μοναξιά του ανθρώπου μέσα στην κατά επίφαση οικογενειακή γαλήνη, τις εργασιακές σχέσεις που διαμορφώθηκαν μέσα σε ένα περιβάλλον τοξικού νεοφιλελευθερισμού και ειδικότερα την μορφή που πήραν κατά την μνημονιακή περίοδο όπου η πίτα της απόλαυσης δεν αρκούσε πια για όλους, τον ευκαιριακό έρωτα που ελπίζει στο εφήμερο, φοβούμενος να αντεπεξέλθει σε οποιαδήποτε υπόσχεση, σε οποιαδήποτε ανάληψη ευθύνης, στην έστω και παραμικρή αναγνώριση του άλλου, ενός έρωτα που δεν μιλάει, αλλά “μασάει” τα λόγια του ευελπιστώντας στο πλέον αυτο-ερωτικό του στοιχείο.

 

[…] Το σώμα του αποχωρίζεται από το μυαλό. Αποκτά μια δική του βούληση. Δεν υπακούει σε κανέναν, παρά μόνο στα βήματα του. Το αυτεξούσιο του σώματος σε ακραίες καταστάσεις. Τα βήματα του τον οδηγούν στο μπαλκόνι. Σιωπή και νύχτα.

 

Όλα τα παραπάνω θίγονται στην νουβέλα «Αδιέξοδο» και ο δημιουργός τολμάει να τα θέσει ως ερωτήματα που απευθύνονται σε όλους μας ανεξαιρέτως, ερωτήματα που μας απασχολούν και απαιτείται η άμεση συμμετοχή μας, η δική μας απάντηση βασισμένη στην μοναδικότητα του κάθε υποκειμένου. Ο Μιχάλης Σκολιανός, μέσα από την δική του οπτική, μέσα από όλη την έκταση του «Αδιέξοδου» του, δεν ηθικολογεί, δεν προτείνει λύσεις τουλάχιστον με έναν άμεσο τρόπο, παρά με την μορφή αδιόρατων ψελλισμάτων, ώστε να δίνει την απαραίτητη κατεύθυνση στο κείμενο του.

Το βασικότερο όμως είναι ότι προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον αναγνώστη, με τον Άλλον που αναζητάει ο Κώστας, συλλαβίζοντας εκείνες τις λέξεις που ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να ξεχάσει, λέξεις όπως αλληλεγγύη, επιθυμία και ευθύνη, πραγματική ανάληψη ευθύνης της δικής μας μοναδικής ζωής. Καθώς οι σελίδες τρέχουν διαβάζοντας το «Αδιέξοδο», μας δίνεται μια μοναδική ευκαιρία να μάθουμε να ακούμε.

 

Το βιβλίο «Αδιέξοδο» του Μιχάλη Σκολιανού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.  

4