Διαβάζοντας… Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, «Οι 2 ώρες ύπνου… & το “memento mori” ενός συγγραφέα» από τις εκδόσεις Φυλάτος

Respice post te. Hominem te esse memento. Memento mori!

Μέσα σε ένα όνειρο, σε δύο ονειρικές ώρες ύπνου όπου ο χρόνος τρέχει με τον δικό του ρυθμό, απαλλαγμένος από το συνειδησιακό φορτίο του παρελθόντος, της καταγωγής του υποκειμένου, ξετυλίγεται μια ιστορία που μας προτρέπει να κοιτάξουμε πίσω, να αντιληφθούμε ότι είμαστε άνθρωποι και πως πορευόμαστε με μοναδικό δεδομένο στη ζωή τον θάνατο.

 

Διαβάζοντας… Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, «Οι 2 ώρες ύπνου… & το “memento mori” ενός συγγραφέα» από τις εκδόσεις Φυλάτος[…]Το 2014 ήταν η στιγμή του θανάτου και κάπου μέσα στο 1964 η ώρα της γέννησης. Ποια να ήταν άραγε η ειδοποιός διαφορά αυτού του σύντομου μεσοδιαστήματος με το μεταφυσικό, όταν το φυσικό -φορώντας τα ρούχα του κυριακάτικου εκκλησιασμού και τα καινούργια του παπούτσια- θα κάθονταν απέναντι από τον χρόνο της αιωνιότητας για να ανταμώσει με τη γαλήνη;

 

 

Αυτή ακριβώς την στιγμή του θανάτου, μέσα στη πιο βαθιά τομή στο χρόνο, ο Τάσος Αγγελίδης-Γκέντζος μας προτρέπει να μην μείνουμε μόνο στο παρελθόν, αλλά να αφεθούμε στην μοναδικότητα ενός ανοίγματος. Το παρόν με το φορτίο του θανάτου πάνω του ανοίγεται προς ένα παρελθόν ενοχικό, γεμάτο σύμβολα που το ασυνείδητο του ήρωα ξεβράζει μέσα από αυτή την τομή και παράλληλα προς ένα αμφίσημο μέλλον, όπου οι επιλογές καθορίζουν τα επερχόμενα με μοναδικό γνώμονα τελικά την ικανότητα μας να ακούμε.

 

[…]Ο Κώστας προσπαθούσε να αποδεχθεί το γεγονός. Δεν ήθελε όμως προς το παρόν να συμφιλιωθεί μαζί του. Υπάρχει και η περίοδος του θρήνου… Έψαχνε να ανταμώσει με τους τρόπους… για να στηρίξει τον εαυτό του. Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές που οι πληγωμένοι άνθρωποι ανατροφοδοτούν με ενέργεια την ύπαρξη τους.

 

 

Ο τόπος που τοποθετεί την βασική του θεατρική σκηνή είναι ένα χωριό του Πηλίου και αυτό μας προκαλεί να πιστέψουμε με την ρεαλιστική περιγραφή του, ενισχύοντας την μάλιστα με την εμβόλιμη παράθεση φωτογραφιών υψηλής αισθητικής από τον συνεργάτη του Παναγιώτη Κουντουρά. Με αυτόν τον τρόπο υφαίνει ουσιαστικά τον ιστό της ιστορίας του, προκαλώντας τον αναγνώστη να πέσει στην παγίδα που στήνει, μέσα από μια προσπάθεια κριτικής του σύγχρονου τρόπου ζωής, έναν τρόπο ζωής αναλωμένο μέσα από την επίπλαστη παντοδυναμία της εικόνας.

 

[…]Δεν τα βγάζει κανείς εύκολα πέρα με τους υποθετικούς συλλογισμούς των τύψεων που κάποιες φορές ίσως και να φορούν το καπέλο του παράλογου. Η ώρα των παρουσιών και των απουσιών γύρω από το τραπέζι μας δημιουργεί την πλαστή εντύπωση πως ίσως να φταίμε κι εμείς… Πόσα φιλοσοφικά ερωτήματα είναι πιθανό να τεθούν γύρω από τις τύψεις και πόσες είναι οι απαντήσεις που θα ειπωθούν από τους ίδιους τους ερωτώντες;

 

Διαβάζοντας… Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, «Οι 2 ώρες ύπνου… & το “memento mori” ενός συγγραφέα» από τις εκδόσεις Φυλάτος

 

Στο συγκεκριμένο βιβλίο, η εικόνα αποτελεί τον αναγκαίο σύνδεσμο, το χαμένο κομμάτι του παζλ της ίδια της ζωής, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να αντιληφθεί κάτω από το στρώμα μιας επιφανειακής ανάγνωσης το γεγονός πως το βλέμμα δεν αποτελεί από μόνο του αποδεικτικό της ύπαρξης ούτε στο παρόν, ούτε στο παρελθόν. Το βλέμμα μέσα από τις φωτογραφίες -όπου κυριολεκτικά κοιταζόμαστε μέσα σε αυτές, ο καθένας με την μοναδικότητα της ύπαρξης του- μιλάει για αυτό που δεν υπήρξε οδηγώντας μας να κοιτάξουμε μέσα στην δική μας έλλειψη, μέσα στην έλλειψη του κειμένου, στην οριστική απουσία πια της ζωής, κάνοντας αντιληπτό το ασύλληπτο της πραγματικότητας και του νοήματος. Έτσι, ο λόγος του Τάσου Αγγελίδη-Γκέντζου σε απόλυτη αρμονία με τις φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά καθίσταται κατά μία έννοια ένα σημαίνον μιας μη σημαίνουσας πραγματικότητας με τρόπο τέτοιο που προτρέπει τον αναγνώστη να καταστήσει τον εαυτό του ένα «σημαίνον», το οποίο εγγράφεται συγχρόνως ως αίτιο του λόγου, αίτιο της επιθυμίας του άλλου και μια ισοδυναμία του ίδιου του υποκειμένου, μεταλλάσσοντας τον ορισμένο τόπο του Πηλίου σε δωμάτιο κατόπτρων που μας εισάγει στον κόσμο των θεατρικών έργων του Ζαν Ζενέ.

 

Διαβάζοντας… Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, «Οι 2 ώρες ύπνου… & το “memento mori” ενός συγγραφέα» από τις εκδόσεις Φυλάτος[…] Αποφάσισα να δώσω ένα ωραίο τέλος στην ιστορία μου.

Την έχω αυτή την εξουσία.

Μακάρι να μπορούσα να αλλάξω και το δικό μου…

Δεν μου αρέσει το άσχημο τέλος

Και σε ποιον αρέσει…

 

Δεν σταματάει όμως σε αυτό το σημείο και αυτό αποτελεί την μεγαλουργία του. Αντιθέτως, κεντράρει το πλάνο του σε αυτό που υπολείπεται, σε εκείνο το κομμάτι που δεν αφομοιώνεται πλήρως από τον λόγο του, δεν δύναται να ταυτιστεί με κάτι και αντικατοπτρίζει τη μη ύπαρξη διάφυλης σχέσης. Τολμάει να μας θέσει το συγκεκριμένο ερώτημα σκιαγραφώντας εν αρχή τη μη σχέση σε ένα περιβάλλον που δεν λείπει τίποτα για να μας αποδείξει πως το μοναδικό ενδεχόμενο μιας σχέσης είναι πράγματι με αυτό που δεν είναι ο άλλος.   

 

 

 

Διαβάζοντας… Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, «Οι 2 ώρες ύπνου… & το “memento mori” ενός συγγραφέα» από τις εκδόσεις Φυλάτος

Το βιβλίο «Οι 2 ώρες ύπνου & το “memento mori” ενός συγγραφέα» του Τάσου Αγγελίδη-Γκέντζου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος.       

 

0

1 σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *