Η αφετηρία μοιάζει σχεδόν κλασική: δύο συνάδελφοι, επιζώντες αεροπορικού δυστυχήματος, εγκλωβίζονται σε ένα ερημονήσι. Όμως ο Raimi και το σενάριο δεν ενδιαφέρονται για την εξωτική περιπέτεια. Το νησί λειτουργεί σαν να είναι ο τρίτος ρόλος της ταινίας με την μορφή του ψυχολογικού θαλάμου αποσυμπίεσης, όπου οι κοινωνικές συμβάσεις καταρρέουν και οι χαρακτήρες αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι μεταξύ τους, αλλά και με τον πιο σκοτεινό τους εαυτό…
Το χιούμορ είναι σαρδόνιο, συχνά άβολο, και γεννιέται μέσα από την ένταση που δεν ανακουφίζει, αλλά οξύνει τις αισθήσεις αυτοάμυνας. Η επιβίωση μετατρέπεται σε παιχνίδι εξουσίας, όπου η εξυπνάδα και η αποφασιστικότητα είναι εξίσου επικίνδυνες με την πείνα ή την απομόνωση…
Το σενάριο ξεδιπλώνεται με υπομονή, αποφεύγοντας τις εύκολες κορυφώσεις. Η ένταση δεν έρχεται από εξωτερικούς κινδύνους, αλλά από τις μικρές, καθημερινές ρωγμές…. Μια φράση που ειπώθηκε λάθος, μια απόφαση που αμφισβητείται, ένα βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει… Το μαύρο χιούμορ είναι διαβρωτικό, σχεδόν ενοχλητικό, και λειτουργεί σαν μηχανισμός αποδόμησης της “πολιτισμένης” συμπεριφοράς.
Τα τεχνικά στοιχεία λειτουργούν υποστηρικτικά και ουσιαστικά. Η φωτογραφία εκμεταλλεύεται το φυσικό φως και τη μονοτονία του τοπίου, ενώ οι ήχοι του ανέμου και της θάλασσας, είναι τα “σκηνικά” της φύσης που προσθέτουν στην ταινία έναν σχεδόν αφηγηματικό ρόλο…
Η αγαπημένη Rachel McAdams χτίζει έναν χαρακτήρα αθόρυβα απειλητικό… Η ερμηνεία της βασίζεται στη λεπτομέρεια…Στον έλεγχο, στην παύση, στην υπολογισμένη αντίδραση. Η μετάβασή της από τη λογική στη στρατηγική επιβίωσης γίνεται σχεδόν ανεπαίσθητα, γεγονός που την καθιστά ακόμα πιο ανησυχητική. Δεν πρόκειται για την ηρωίδα της ταινίας, αλλά για έναν άνθρωπο που προσαρμόζεται εύκολα και αυτό κάποιες φορές είναι επικίνδυνο…. Η McAdams αποφεύγει συνειδητά να ζητήσει τη συμπάθεια του θεατή, επιλέγοντας μια ερμηνεία που κινείται στη γκρίζα ζώνη της ηθικής και σε αναγκάζει να αναρωτηθείς πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην προσαρμογή και την απώλεια της ενσυναίσθησης.
Ο Dylan O’Brien, αποδίδει τη φθορά με νεύρο και ειρωνική άμυνα, ενσαρκωνοντας έναν άνθρωπο που προσπαθεί να διατηρήσει την αίσθηση του εαυτού του καθώς αυτή διαλύεται σταδιακά… Η ερμηνεία του O’Brien αποφεύγει τον εύκολο συναισθηματισμό επιλέγοντας την εσωτερικότητα, καθιστώντας τον χαρακτήρα του αντιπαθή… Ένας άνθρωπος που δεν αντέχει την ιδέα της αδυναμίας του και παλεύει να την καλύψει με λόγια, μέχρι τη στιγμή που ακόμα και αυτά παύουν να τον προστατεύουν… Καθώς η απομόνωση παρατείνεται, ο O’Brien αποτυπώνει με ακρίβεια τη μετάβαση από την ψευδαίσθηση του ελέγχου στην αποσύνθεση…
Ο Sam Raimi σκηνοθετεί με απόλυτο έλεγχο την ένταση. Οι λήψεις μετατρέπουν το φαινομενικά ανοιχτό νησί σε έναν ασφυκτικό ψυχολογικό λαβύρινθο… Ο Raimi χρησιμοποιεί έντονα στοιχεία τρόμου, με μπόλικο αίμα σε κάποιες σκηνές, θυμίζοντας ότι τελικά ο πραγματικός εχθρός δεν είναι το περιβάλλον, αλλά ο άνθρωπος απέναντί σου. Η σκηνοθετική του ειρωνεία είναι σχεδόν σαρκαστική, σχολιάζοντας την ανθρώπινη ανάγκη για έλεγχο..
Τις αγαπώ τις ταινίες επιβίωσης, γιατί λειτουργούν σαν καθρέφτες της ανθρώπινης φύσης στις πιο κρυφές και άβολες εκδοχές της. Όταν αφαιρείς το πλαίσιο της κοινωνίας, τους κανόνες και τις δικαιολογίες, αυτό που απομένει δεν είναι ο ηρωισμός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος διαπραγματεύεται τον φόβο, την ανάγκη και την εξουσία.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, το Send Help βρίσκει τον πυρήνα του. Δεν ενδιαφέρεται να αφηγηθεί μια ιστορία θριάμβου απέναντι στη φύση, αλλά μια ιστορία φθοράς απέναντι στον άλλον άνθρωπο. Και τελικά αναγκάζει τους χαρακτήρες να επαναπροσδιορίσουν την ανθεκτικότητα και την ηθική τους…
Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που τέτοιες ταινίες παραμένουν τόσο επίμονες στη μνήμη.. Δεν μιλούν για ακραίες συνθήκες που αφορούν “άλλους”, αλλά για αντιδράσεις που όλοι αναγνωρίζουμε, ακόμα κι αν δεν θέλουμε να τις παραδεχτούμε… Η ταινία δεν σε ρωτά τι θα έκανες για να σωθείς, αλλά να διαλέξεις ποιος θα γινόσουν για να επιβιώσεις…
Υπόθεση
Δύο συνάδελφοι επιβιώνουν μετά από ένα αεροπορικό δυστύχημα και καταλήγουν αποκλεισμένοι σε ένα ερημονήσι. Εκεί πρέπει να ξεπεράσουν τις διαφορές τους και να συνεργαστούν για να επιβιώσουν. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι μια σκοτεινή, χιουμοριστική, αγωνιώδης μάχη με μόνα όπλα την αποφασιστικότητα και την εξυπνάδα.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΈΣ
Σενάριο: Damian Shannon & Mark Swift
Σκηνοθεσία: Sam Raimi
Καστ: Rachel McAdams, Dylan O’Brien, Edyll Ismail, Xavier Samuel, Chris Pang, Dennis Haysbert, Thaneth Warakulnukroh, Emma Raimi
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Bill Pope
Σκηνογραφία: Ian Gracie
Κοστούμια: Anna Cahill
Μοντάζ: Bob Murawski
Μουσική: Danny Elfman
Trivia Ταινίας:
Η προ-παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε στις αρχές του 2025 και τα γυρίσματα διήρκεσαν 11 εβδομάδες. Οι πρώτες έξι εβδομάδες γυρισμάτων πραγματοποιήθηκαν στην Αυστραλία, κυρίως στα Disney Studios, με αρκετές σκηνές να γυρίζονται σε φυσικές τοποθεσίες γύρω από το Σίδνεϊ. Τις υπόλοιπες πέντε εβδομάδες τα γυρίσματα έγιναν στη νοτιοδυτική ακτή της Ταϊλάνδης.
Ο Sam Raimi, ο διευθυντής φωτογραφίας Bill Pope και η παραγωγός Zainab Azizi επέμειναν σε γυρίσματα σε πραγματικές τοποθεσίες για λόγους αυθεντικότητας, ενώ για να εξασφαλίσουν ρεαλισμό στον αγώνα των πρωταγωνιστών να επιβιώσουν, συνεργάστηκαν με ειδικούς, ανάμεσά τους και η κασκαντέρ Ky Furneaux με 16 χρόνια προϋπηρεσίας.
Ο Raimi ήθελε τα πάντα να είναι πειστικά, οπότε η Ky τούς δίδαξε πρακτικές δεξιότητες όπως συλλογή νερού, κυνήγι, ψάρεμα, δημιουργία καταφυγίου, πώς να φτιάχνουν σχοινί από ρίζες και να ανάβουν 3 είδη φωτιάς.
Ο σχεδιαστής παραγωγής Ian Gracie έψαχνε ένα νησί που να λειτουργεί σαν τρίτος χαρακτήρας, ένα μέρος γεμάτο κινδύνους και μυστικά. Η περιοχή στην οποία κατέληξαν ήταν ο κόλπος ανάμεσα στο Krabi και το Phuket. Ο Gracie χτένισε το Google Earth για δύο εβδομάδες και μετά έκανε επιτόπου έρευνα με ταϊλανδέζικο συνεργείο.
Επιλέχθηκε το απομονωμένο νησί Ko Hong για την παραλία όπου προσγειώνονται η Linda και ο Bradley, αλλά ήταν πολύ δύσχρηστο για περαιτέρω γυρίσματα λόγω πρόσβασης και χρόνου μετακίνησης. Έτσι, οι περισσότερες σκηνές του νησιού γυρίστηκαν στη στεριά για ευκολότερη πρόσβαση.
Η ενδυματολόγος Anna Cahill αρχικά νόμιζε ότι δύο άτομα σε νησί σημαίνει λίγη δουλειά, αλλά τελικά χρειάστηκε να χτίσει την εξέλιξη χαρακτήρων μέσα από πολύ περιορισμένη γκαρνταρόμπα. Ενδεικτικά, χρειάστηκαν 50 παντελόνια σε διαφορετικά στάδια φθοράς για τον χαρακτήρα της Linda, καθώς εκτυλίσσεται η πλοκή.
Από 5 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood Entertainment
Δείτε το Trailer:
