Πατήστε «Enter» στο onassis.org και δείτε τη νέα σειρά από πρωτότυπα έργα φτιαγμένα μέσα σε 120 ώρες.

 





 

 

Ένα σκούτερ στη Σεούλ, χορός στις γέφυρες της Γενεύης, ένα άβαταρ σε ρόλο εικονικού μέντιουμ, ένας φόρος τιμής σε τοπόσημα της Αθήνας. Καλώς ήρθατε στον κόσμο του ENTER. Μπείτε στο onassis.org/enter.

 

 

Νέα έργα από τους Κατερίνα Ανδρέου, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Ιωάννη Μανταφούνη, Eun-Me Ahn.

 

 

ENTER

Το Ίδρυμα Ωνάση συνομιλεί με την εποχή, τη στιγμή και την κατάσταση. Συνεχίζει να μοιράζεται και να δημιουργεί, ανέπαφα μεν, αλλά με την ίδια αγάπη για τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του, τους καλλιτέχνες και το κοινό τους. Το Ίδρυμα Ωνάση αναθέτει τις τελευταίες εβδομάδες σε δημιουργούς από όλο τον κόσμο νέα πρωτότυπα έργα φτιαγμένα μέσα σε 120 ώρες. Χωρίς να έχουν πλέον πρόσβαση σε θεατρικές σκηνές, χώρους προβών ή στούντιο, οι καλλιτέχνες δημιουργούν τα πάντα μόνοι τους, με τα laptop τους να ανάγονται σε δημιουργική υπερδύναμη. Από τις οθόνες μας και εμείς, πατάμε ENTER σε νέες φόρμες, σε νέες δημιουργίες, που φιλοδοξούν να αποτελέσουν ένα είδος καλλιτεχνικής ψηφιακής χρονοκάψουλας, μια πνοή ελπίδας για τον καλλιτεχνικό χώρο που πλήττεται και μία ακόμη απόδειξη ότι έχουμε ο ένας τον άλλον.

Επιστρέψαμε λοιπόν στους δρόμους, οι πόλεις σταμάτησαν να θυμίζουν πλάνα ταινίας επιστημονικής φαντασίας και γέμισαν πάλι από εμάς, ενώ βαδίζουμε ξανά ο ένας προς τον άλλον. Παράξενα, κάπως άτσαλα, σαν ξαφνικά το οικείο να έπαψε να είναι οικείο, το δικαίωμα του «συνέρχεσθαι» επανακτάται. Οι δρόμοι, οι πλατείες και οι δημόσιοι χώροι ξαναγίνονται ο ορίζοντας πάνω στον οποίο μένει να γραφτεί το νέο, post-Covid19, κοινωνικό συμβόλαιο. Αυτό το «εδώ και τώρα», στο οποίο ο δημόσιος χώρος ξαναγίνεται δικός μας, αποτυπώνουν με τα έργα της έβδομης εβδομάδας του Enter καλλιτέχνες από την Ευρώπη και την Ασία, στήνοντας μια γιορτή σε αλληλεπίδραση με τις πόλεις που ζούμε.

Από τη γαλλική επαρχία της Νότιας Βουργουνδίας, όπου και βρίσκεται, η χορογράφος και χορεύτρια Κατερίνα Ανδρέου μάς στέλνει την πιο παράξενη καρτ-ποστάλ με το Feat.JULIE. Εμπιστεύεται την Julie, ένα avatar εκπαιδευμένο από λογισμικό, να μιλήσει εξ ονόματός της, μεταφέροντάς μας έναν βαθιά εξομολογητικό μονόλογο για τους καιρούς της πανδημίας, με φόντο ένα –κατασκευασμένο από το ίδιο λογισμικό– τοπίο που θυμίζει έντονα ελληνικό νησί.

Ηθοποιός με ιδιοσυγκρασιακό ταπεραμέντο, η Μαρία Διακοπαναγιώτου μάς παρασύρει σε μια εξίσου ιδιοσυγκρασιακή ξενάγηση στην Αθήνα, κάνοντας στάση σε μια σειρά από –εμβληματικά για την ίδια– τοπόσημα. Τα αγάλματα έχουν τη δική τους θέση σε αυτήν την αλλόκοτα κωμική αθηναϊκή ψυχογεωγραφία που καταγράφεται στο perspective.

Ο Ιωάννης Μανταφούνης, στο Can I take you to the bridge beyond the scene, χορεύει στις 5 τα ξημερώματα, στις γέφυρες της Γενεύης, ωσάν άλλος James Brown. Μόνος, στήνει έναν ξέφρενο χορό, αποτίνοντας φόρο τιμής στο στυλ του «βασιλιά της soul», με μόνη συντροφιά το βλέμμα του κάμεραμαν που τον ακολουθεί, γραπωμένο πάνω του, αλλά σε απόσταση ασφαλείας.

Στην πατρίδα της, τη Σεούλ, μας διακτινίζει για 15 λεπτά η Κορεάτισσα χορογράφος Eun-Me Αhn, η οποία στο έργο Body & Seoul ανεβαίνει στο σκούτερ της και ακολουθεί τους περφόρμερ να στήνουν hula hoop αγώνες αντοχής στον δημόσιο χώρο της ασιατικής μεγαλούπολης

 

Διατίθενται ήδη έργα σημαντικών καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο που ανήκουν σε διάφορες γενιές και καλλιτεχνικά πεδία: Isabella Rossellini & Paul Magid, Ziad Antar, Μαρία Παπαδημητρίου, Αντώνης Φωνιαδάκης, Βασίλης Κεκάτος, Ευθύμης Φιλίππου, Σίμος Κακάλας, Δημήτρης Καραντζάς, Εύη Καλογηροπούλου, Kareem Kalokoh, Λένα Κιτσοπούλου, Κωστής Σταφυλάκης / Τεό Τριανταφυλλίδης / Αλέξης Φιδετζής, Akira Takayama, Risa Puno & Avi Dobkin, Ηλίας Αδάμ, Στέφανος Τσιβόπουλος, 600 HIGHWAYMEN, Maria Antelman, Kimberly Bartosik, Annie Dorsen, Emily Johnson, Kathryn Hamilton (Sister Sylvester), Radiohole, RootlessRoot, QUEENSBOUND 2020 (Nadia Q. Ahmad, Rosebud Ben-Oni, Pichchenda Bao, Nana Brew-Hammond, Jared Harel, Abeer Y. Hoque, Joseph O. Legaspi, Robert Ostrom, KC Trommer), Samita Sinha, Frisly Soberanis, Alina Tenser & Gabo Camnitzer, Xin Liu, Madeline Best & Brian Rogers, Tei Blow, keyon gaskin, Dynasty Handbag, Annie-B Parson, Γιώργος Ζώης, Eric Baudelaire, Tim Etchells / Jim Fletcher / Chris Thorpe, ITCHY-O, Ethan Lipton & his Orchestra, Daniel Wetzel (Rimini Protokoll).

Θα προστεθούν νέα πρωτότυπα έργα, από τους Isabella Rossellini & Paul Magid, Έφη Μπίρμπα & Άρη Σερβετάλη, Kat Válastur, Χρήστο Σαρρή και πολλούς ακόμα διεθνείς καλλιτέχνες και οργανισμούς, όπως το New INC, ενώ η λίστα συνεχώς μεγαλώνει. Ο καθένας μόνος του, αλλά τελικά όλοι μαζί, δημιουργούν μια σειρά έργων που διακτινίζονται στις οθόνες μας, διαμηνύοντας έτσι πως η τέχνη δεν πρέπει να σταματά ποτέ, όποιοι και αν είναι οι περιορισμοί.

Πατήστε ΕΝΤΕR σε πάνω από 45 νέα έργα που διατίθενται ήδη, χωρίς αντίτιμο ή χρονικό περιορισμό, και περιπλανηθείτε στα έργα καλλιτεχνών που δίνουν φωνή στο σήμερα.

 

 

Αναλυτικά

 

Κατερίνα Ανδρέου, Feat.JULIE

Video | Διάρκεια: 16΄

Νότια Βουργουνδία

 

«Εκείνη λέει πως, όταν καθημερινά τελετουργικά, πρακτικές διαβίωσης και μέθοδοι εργασίας καλούνται ξαφνικά να προσαρμοστούν σε νέους κανόνες, το ανοίκειο ενδεχομένως να επικρατήσει. Μια βουτιά στο προσωπικό μοιάζει να είναι η διέξοδος. Ακόμα κι αν αυτό απαιτεί ένα άβαταρ για να συμβεί.»

Αυτό το βίντεο, που δημιουργήθηκε πάνω στην αρχή του τυχαίου υλικού, είναι μια περφόρμανς μέσω του interface του ονλάιν demo ενός λογισμικού μετατροπής κειμένου σε ομιλία. Σε αυτό τον δυστοπικό και ψηφιακό κόσμο, όπου η απόσταση γίνεται μια αναπόφευκτη συνθήκη, χρησιμοποιείται ένα άβαταρ ως μοναδική διαμεσολάβηση ενός λόγου που φλερτάρει με την αφήγηση.

Το όριο μεταξύ του ποιος ερμηνεύει και ποιος παρακολουθεί, ποιος μιλάει και ποιος ακούει, τι είναι προσωπικό και τι δημόσιο, τι είναι αλήθεια και τι μυθοπλασία, γίνεται ασαφές. Και η σύνδεση γίνεται δυσκολότερη. Η Τζούλι συμφωνεί.

Η Κατερίνα Ανδρέου ζει στη Γαλλία και δημιουργεί μουσικά και χορευτικά έργα, καθώς και χορογραφίες. Γεννημένη στην Ελλάδα, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Με υποτροφία του Ιδρύματος Πράτσικα, παρακολούθησε το πρόγραμμα ESSAIS στο Εθνικό Κέντρο Σύγχρονου Χορού (CNDC) της Ανζέ το 2011, υπό τη διεύθυνση της Emmanuelle Huynh, και απέκτησε μεταπτυχιακό στην έρευνα και τη χορογραφία από το πανεπιστήμιο Paris 8. Το 2015, υπήρξε υπότροφος Danceweb στο φεστιβάλ ImPulsTanz της Βιέννης.

Ως χορεύτρια, έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους DD Dorvillier, Anne Lise Le Gac, Λενιώ Κακλέα, Bryan Campbell, Emmanuelle Huynh. Στο δικό της έργο, την ενδιαφέρει να αναπτύσσει καταστάσεις παρουσίας που πηγάζουν από μια διαρκή διαπραγμάτευση μεταξύ αντιτιθέμενων εργασιών, φαντασιών και κόσμων, διερευνώντας συχνά τη σχέση με ιδέες όπως η εξουσία και η αυτονομία, η επικοινωνία και η λογοκρισία. Συνήθως, δημιουργεί η ίδια τον σχεδιασμό της μουσικής στα δικά της κομμάτια.

Έχει τιμηθεί με το χορογραφικό βραβείο Prix Jardin d’Europe στο ImPulsTanz 2016 για το σόλο της, A kind of fierce, μια συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Επίσης, είναι Panorama Artist του δικτύου Departures and Arrivals (DNA), καθώς και καλλιτέχνης του δικτύου Aerowaves 2019, με το σόλο της, BSTRD, μια συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

 

Σύλληψη, κείμενο, σχεδιασμός ήχου: Κατερίνα Ανδρέου

Ανάθεση: Ίδρυμα Ωνάση

 

Προτείνεται η χρήση ακουστικών για την ιδανική παρακολούθηση του βίντεο.

https://www.onassis.org/el/video/featjulie-katerina-andreou

YouTube link: https://youtu.be/MrEaPbf94PA

 

 

Μαρία Διακοπαναγιώτου, perspective

Video | Διάρκεια: 17΄46΄΄ | Αθήνα

 

Πέντε αξιοθέατα της Αθήνας από μια άλλη οπτική γωνία. Τα πολλά ονόματα του Τρούμαν, ο περαστικός δρομέας, η σπεσιαλιτέ του Χαρίλαου Τρικούπη, τα ζωώδη ένστικτα του έρωτα και η Μελίνα μοιράζονται προσωπικά δεδομένα στην εποχή της μάσκας. Τώρα, άνθρωποι και αξιοθέατα βρίσκουν τον χρόνο να γνωριστούν καλύτερα.

Η Μαρία Διακοπαναγιώτου (γενν. 1982) είναι ηθοποιός και αυτή είναι η πρώτη της σκηνοθεσία DIY ντοκιμαντέρ. Έχει ασχοληθεί με τον χορό και, συγκεκριμένα, με το μπαλέτο (12 χρόνια Vaganova). Τελευταία της συνεργασία ήταν με τον Γιάννη Κακλέα στο μιούζικαλ Σικάγο. Έχει λάβει μέρος σε παραστάσεις στην Επίδαυρο, στο Εθνικό Θέατρο κ.α. Κάποιες από αυτές είναι: Γκόλφω, Οπερέττα, Δεκαήμερο, Όρνιθες, Απλή μετάβαση, Έγκλημα και τιμωρία, Φλαντρώ, Το παιχνίδι της σφαγής. Στον κινηματογράφο, έχει συμμετάσχει στο Ξενία του Πάνου Κούτρα, στις Νύφες του Παντελή Βούλγαρη και στο Μαγικό δέρμα του Κώστα Σαμαρά. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι είναι μαμά της Νόμπας. Η Νόμπα είναι ένα ημίαιμο μαλινουά.

 

Σκηνοθεσία: Μαρία Διακοπαναγιώτου

Μοντάζ: Κατερίνα Κρανίδη

Εμφανίζονται οι: Μαρία Διακοπαναγιώτου, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Κατερίνα Κρανίδη

Ανάθεση: Ίδρυμα Ωνάση

 

https://www.onassis.org/el/video/perspective-maria-diakopanagiotou

YouTube link: https://youtu.be/TUUfcMvUSaw

 

 

 

Ιωάννης Μανταφούνης, Can I take you to the bridge beyond the scene (Να σε πάω στη γέφυρα πέρα από τη σκηνή)

Video | Διάρκεια: 7΄35΄΄ | Γενεύη

 

Με μια αναφορά στον «Βασιλιά της Σόουλ», ένα πρωί, εν μέσω του ελβετικού εγκλεισμού, ο Ιωάννης Μανταφούνης με τον συνεργάτη του, Samuel Schmidiger, ξύπνησαν στις 5 τα χαράματα για να περάσουν τις διαδοχικές γέφυρες της Γενεύης επαναλαμβάνοντας και ανασυνθέτοντας κάποιες χορευτικές κινήσεις του James Brown. Στον ανάπλου του ποταμού Αρβ, ο Μανταφούνης ταξίδεψε γέφυρα προς γέφυρα μέσα στο ξύπνημα της πόλης, σε ένα διαλεκτικό σχήμα. Οι δυο τους είναι η Κάμερα και το Σώμα, η σύνδεση είναι το εργαλείο τους, η ακρόαση ο σκοπός τους και το τοπίο η σκηνή τους.

Ο Ιωάννης Μανταφούνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Σπούδασε χορό στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, στο Conservatoire national supérieur (CNSMDP). Προτού γίνει ανεξάρτητος χορογράφος, υπήρξε χορευτής στο Μπαλέτο της Όπερας του Γκέτεμποργκ, στο Nederlands Dans Theater II και στη Forsythe Company (2005-2009). Παράλληλα, άρχισε να δημιουργεί το δικό του έργο: στην Αθήνα με την ομάδα Lemurius (από το 2005)· στη Γενεύη με τον Fabrice Mazliah και την ομάδα τους, Cie Projet 11 (από το 2007)· και στη Φρανκφούρτη με τη May Zarhy και τον Fabrice Mazliah, με την ομάδα τους MAMAZA (από το 2009).

Από το 2015, ο Μανταφούνης ανέλαβε προσωπικά την καλλιτεχνική διεύθυνση της ομάδας Cie Ioannis Mandafounis, που εδρεύει στη Γενεύη, προσκαλώντας διάφορους καλλιτέχνες να συνεργάζονται μαζί του σε κάθε νέο πρότζεκτ. Έχει λάβει αναθέσεις δημιουργίας νέων έργων για λογαριασμό διεθνώς αναγνωρισμένων ομάδων θεάτρου και χορού, όπως είναι το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, το Εθνικό Θέατρο, το Grand Théâtre de Genève, το Corpus (Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας), το Μπαλέτο της Όπερας της Λυών, το Norrdans της Σουηδίας κ.ά. Ο Ιωάννης Μανταφούνης διδάσκει επίσης αυτοσχεδιασμό σε εργαστήρια, καθώς και κλασικό μπαλέτο, μέσα από την ιδιαίτερη προσέγγισή του, που συνδυάζει πρακτικές πολεμικών τεχνών, και πιο συγκεκριμένα Budo. Έχει προσκληθεί να διδάξει στα πιο περίβλεπτα ιδρύματα χορού της Ευρώπης. Το 2015 τιμήθηκε με το Ελβετικό Βραβείο Χορού, στην κατηγορία Εξαίρετου Άνδρα Χορευτή.

 

Ερμηνεία & Χορογραφία: Ιωάννης Μανταφούνης

Κάμερα: Samuel Schmidiger

Παραγωγή: Cie Ioannis Mandafounis

Η Cie Ioannis Mandafounis υποστηρίζεται από το καντόνι της Γενεύης, τον Δήμο της Γενεύης και την Pro Helvetia 

Ανάθεση: Ίδρυμα Ωνάση

 

https://www.onassis.org/el/video/can-i-take-you-bridge-beyond-scene-ioannis-mandafounis-samuel-schmidiger

YouTube link: https://youtu.be/raVDBNgGWuw

 

 

 

Eun-Me Ahn, Body & Seoul

Video | Διάρκεια: 15΄34΄΄ | Σεούλ

 

Η Νότια Κορέα ήταν από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που επλήγησαν από τον Covid-19 και, επομένως, από τις πρώτες επίσης που επέστρεψαν στην «κανονική» ζωή. Η πανδημία που βιώνει ο πλανήτης έχει αλλάξει τις κοινωνίες μας, με επιπτώσεις στις αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων: στον τρόπο που κοιταζόμαστε, στον τρόπο που επικοινωνούμε, στη σωματικότητά μας και στον τρόπο που χρησιμοποιούμε το σώμα μας, ιδιαίτερα στον δημόσιο χώρο. Τρεις μήνες αργότερα, η Eun-Me Ahn καβαλάει το σκούτερ της και γυρνάει τους δρόμους της Σεούλ, παρέα με ορισμένους από τους χορευτές της ομάδας της, διερευνώντας την πόλη της και τη σχέση των ανθρώπων με τον χορό και το σώμα.

Από τις κορυφαίες μορφές της κορεατικής σκηνής των παραστατικών τεχνών, η Εν-Μι Αν σπούδασε σύγχρονο χορό στο Ehwa Womans University της Σεούλ. Ίδρυσε την Ahn Eun-Me Company το 1988 και τρία χρόνια αργότερα, το 1991, πήγε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών Tisch του New York University. Το 2001 επέστρεψε στην Κορέα και συνέχισε τη χορογραφική και χορευτική πρακτική της, είτε αναβιώνοντας κλασικά έργα της πατρίδας της (Princess Bari), είτε διερευνώντας κοινωνικά ζητήματα –συνεργαζόμενη συχνά με μη επαγγελματίες– όπως τις γενιές (Dancing Grandmothers, Dancing Teen Teen, Dancing Middleaged Men) ή τις αναπηρίες (Ahnsim Dance με άτομα με προβλήματα όρασης, Daeshim Dance με βραχύσωμα άτομα). Με ένα ρεπερτόριο πάνω από 150 έργων, η Εν-Μι Αν έχει κατακτήσει τη διεθνή αναγνώριση χάρη σε εμβληματικές παραγωγές όπως οι Symphoca Princess Bari, Let Me Change Your Name και Dancing Grandmothers, που έχουν παρουσιαστεί στις μεγαλύτερες θεατρικές σκηνές ανά τον κόσμο. Η Εν-Μι Αν είναι συνεργαζόμενη καλλιτέχνης του Théâtre de la Ville στο Παρίσι.

 

Σύλληψη & Χορογραφία: Eun-Me Ahn

Μοντάζ: Sung H Kim

Μουσική/τραγούδια: “Body and Seoul“, σύνθεση του Young-Gyu Jang

Εμφανίζονται οι χορευτές: Hyekyoung Kim, Jeeyeun Kim, Seunghae Kim, Hyosub Bae, Hyundo Jo

Ανάθεση: Ίδρυμα Ωνάση

 

https://www.onassis.org/el/video/body-and-seoul-eun-me-ahn

YouTube link: https://youtu.be/OcuqFCkJPhk

 

 

 

Νέα έργα από 15 Ιουνίου 2020

Κατερίνα Ανδρέου, Feat.JULIE

Video | Διάρκεια: 16΄

Μαρία Διακοπαναγιώτου, perspective

Video | Διάρκεια: 17΄46΄΄

Ιωάννης Μανταφούνης, Can I take you to the bridge beyond the scene (Να σε πάω στη γέφυρα πέρα από τη σκηνή)

Video | Διάρκεια: 7΄35΄΄

Eun-Me Ahn, Body & Seoul

Video | Διάρκεια: 15΄34΄΄

 

 

Διατίθενται ήδη

Ηλίας Αδάμ, ΑΜΛΕΤ, a desktop performance

Video | Διάρκεια: 34΄11´´

Γιώργος Ζώης, Touch me

Video | Διάρκεια: 8΄30΄΄

Σίμος Κακάλας, Tarantino

Video | Διάρκεια: 3΄04΄΄

Σίμος Κακάλας, Destination Acropolis

Video | Διάρκεια: 3΄55΄΄

Εύη Καλογηροπούλου, Πλακάκια (Tiles)

Video | 10´28´´

Δημήτρης Καραντζάς, Φυτά εσωτερικού χώρου

Video | Διάρκεια: 4΄03´´

Βασίλης Κεκάτος, Όταν κοιμάσαι ο κόσμος αδειάζει

Video | Διάρκεια: 12΄33΄΄

Λένα Κιτσοπούλου, Λάλκα

Video | Διάρκεια: 13´21´´

Μαρία Παπαδημητρίου, Alter Ego

Video | Διάρκεια: 2´41´´

Κωστής Σταφυλάκης, Τεό Τριανταφυλλίδης & Αλέξης Φιδετζής,

Σημειώσεις για την ετοιμότητα: Βήμα πρώτο (Notes to Readiness: Step 1)

Παιχνίδι ρόλων, Video σε live-streaming στο YouTube

Στέφανος Τσιβόπουλος, Untitled (Junkopia Redux)

Video | Διάρκεια: 4΄17΄΄

Ευθύμης Φιλίππου, Βίντεο 2: Μέλη του σώματος, υφάσματα και σπορ

Video | Διάρκεια: 15΄37΄΄

Αντώνης Φωνιαδάκης, st Dominique bd Arago

Video | Διάρκεια: 4΄01΄΄

600 HIGHWAYMEN, Fighting World

Video | Διάρκεια: 10´57´´

Ziad Antar, Το μικρό καράβι (Ήταν ένα…) (The Little Boat [Il Était un…])

Video | Διάρκεια: 3΄

Maria Antelman, AntiBody

Video | Διάρκεια: 1´12´´

Kimberly Bartosik, The Game

Video | Διάρκεια: 5´19´´

Eric Baudelaire, The Glove

Video | Διάρκεια: 8΄

Madeline Best & Brian Rogers, 4 Fixations | The Chocolate Factory Theater

Video / audio | Διάρκεια: 9΄35΄΄

Tei Blow, Essay in Idleness (Δοκίμια οκνηρότητας) | The Chocolate Factory Theater

Video | Διάρκεια: 8΄

Annie Dorsen, Training Text, Step 2250

Video | Διάρκεια: 6´16´´

Tim Etchells, Jim Fletcher & Chris Thorpe, We are the King of Ventilators (Είμαστε ο Βασιλιάς των αναπνευστήρων)

Video | Διάρκεια: 9΄

keyon gaskin, How to Get Away With Westworld (Πώς να τα βγάλεις πέρα με τον Δυτικό Κόσμο) | The Chocolate Factory Theater

Video | Διάρκεια: 2΄43΄΄

Kathryn Hamilton (Sister Sylvester), Every Hologenome For Themselves

Video | Διάρκεια: 8΄49΄΄

Dynasty Handbag, Untitled Emergency (Άτιτλη κατάσταση ανάγκης) | The Chocolate Factory Theater

Video | Διάρκεια: 2΄21΄΄

ITCHY-O, Milk Moon Rite

Video | Διάρκεια: 13΄35΄΄

Emily Johnson, inbetween Kwimiak, blue

Video | Διάρκεια: 22΄47΄΄

Kareem Kalokoh, Swim

Video | Διάρκεια: 3΄30΄΄

Ethan Lipton & his Orchestra, Sleep Train

Τραγούδι | Διάρκεια: 6΄30΄΄

Annie-B Parson,  6′

 

 

 

 

 

 

0