Μετά την εξερεύνηση της παραμόρφωσης στο «Distortion» και την υποταγή στην έλξη με το «Gravity», η Εταιρεία Ορχηστρικής Τέχνης «Χορευτές» επιστρέφει για να κλείσει έναν σπουδαίο καλλιτεχνικό κύκλο. Η χορογράφος Αλίκη Καζούρη μας υποδέχεται στο σύμπαν της παράστασης «Time», το τρίτο και τελευταίο μέρος μιας βαθιάς σωματικής έρευνας πάνω στις πιο βασικές έννοιες της τέχνης αλλά και της ίδιας της ζωής. Σε μια συζήτηση γεμάτη ρυθμό και φιλοσοφική διάθεση, η κυρία Καζούρη μας αναλύει πώς ο χρόνος μεταμορφώνεται σε κίνηση επί σκηνής, λίγο πριν η αυλαία πέσει οριστικά. Απόψε στις 21:15 στο Θέατρο Τόπος Αλλού, το «Time» ολοκληρώνει τη διαδρομή του και είναι η ιδανική επιλογή για όποιον το επιθυμεί να απολαύσει από κοντά την κορύφωση αυτης της τριλογίας, βιώνοντας μια μοναδική ορχηστρική εμπειρία που αναμετράται με το φευγαλέο.
1. Η παράσταση τιτλοφορείται «Time». Τί είναι αυτο που σας ώθησε να εξερευνήσετε την έννοια του χρόνου μέσα από την γλώσσα του σώματος στη δεδομένη στιγμή;
«TIME» είναι το τρίτο μέρος ενός έργου-μιας τριλογίας πού μελετάει τα θεμελιώδη στοιχεία της κίνησης και όχι μόνο. Προηγήθηκαν το Distortion και το Gravity και ολοκληρώνεται φέτος με το ΤΙΜΕ που νομίζω περικλείει τα πάντα!
2. Πώς μεταφράζεται χορογραφικά η «πίεση» ή η «ρευστότητα» του χρόνου; Υπάρχουν συγκεκριμένα μοτίβα κίνησης που συμβολίζουν το παρελθόν ή το μέλλον;
Δεν αντιμετωπίζουμε το χρόνο ως πίεση, τον αντιμετωπίζουμε ως αυτό που είναι: Ρευστός, πιεστικός, αμείλικτος διασκεδαστικός, προκλητικός, αδιάφορος. Η αναφορά στο παρελθόν και το μέλλον πραγματοποιείται όπως θα φανταζόταν κανείς μέσα από την αμφισημία της κίνησης που δίνει πολλά περιθώρια ερμηνείας.
3. Στο «Time» δεν υπογράφετε μόνο την χορογραφία, αλλά πρωταγωνιστείτε κιολας. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρείτε την εξωτερική ματιά του δημιουργού, ενώ βρίσκεστε η ίδια μέσα στο έργο;
Προφανώς αναφέρεστε στην κόρη μου που έχει και το δικό μου επίθετο και που συνεργάζεται μαζί μου για πρώτη φορά! Θα μπορούσα να είμαι κι εγώ μέσα σ’ αυτό το έργο αλλά τον ρόλο της «μεγάλης γυναίκας» τον ερμηνεύει η Τιτή Αντωνοπούλου. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρίσκομαι κι από τις δύο πλευρές της δημιουργίας για παραπάνω από ένα λόγο.
4. Η παράσταση χαρακτηρίζεται ως «μουσική». Ποια είναι η σχέση της κίνησης με τον ήχο στο συγκεκριμένο έργο; Η μουσική καθοδηγεί το σώμα ή το σώμα «επιβάλλει» το ρυθμό;
Η ερώτηση αυτή θα μπορούσε να απαντηθεί για κάθε χορογραφία που χρησιμοποιεί πρωτότυπη μουσική. Μπερδεύονται οι ρόλοι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Μέρη που στηρίζονται απόλυτα στη μουσική σύνθεση παίρνουν τα ηνία αλλά και ακριβώς το αντίστροφο!
5. Το Θέατρο Τόπος Αλλού έχει μια ιδιαίτερη αύρα και αρχιτεκτονική. Πώς λειτούργησε ο συγκεκριμένος χώρος ως προς το στήσιμο της παράστασης;
Το «Τόπος Αλλού» είναι ένας χώρος που έχει φιλοξενήσει την ομάδα και πριν από 23 χρόνια και αυτή τη φορά φιλοξένησε όλη την τριλογία. Είναι ένας χώρος καθαρά θεατρικός έχει όμως αυτή τη δομή που νομίζω πως φέρνει το σύγχρονο χορό πολύ κοντά στο κοινό, επίσης η συνεργασία με τους ανθρώπους του θεάτρου αυτού είναι πάντα πολύ οικεία, πολύ ζεστή.
6. Μετά από τόσα χρόνια προσφοράς στον σύγχρονο χορό, πώς έχει αλλάξει η δική σας αντίληψη για το τί αποτελεί «κίνηση»;
Επί της ουσίας δεν έπαψα ποτέ να αντιμετωπίζω το χορό ως χορεύτρια! Η κίνηση εξελίσσεται μαζί με την κοινωνία, με την ανθρωπότητα, με την τεχνολογία, με την επιστήμη κι εγώ φροντίζω να την ακολουθώ, να βαδίζω μαζί της.
7. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια των προβών για το «Time»;
Όπως πάντα το «μαγέιρεμα» της δομής, να στήσεις ένα έργο πάνω σε μια έννοια τόσο προφανή και να φτιάξεις μια αφήγηση που θα μπορούσε να είναι εντελώς αντίστροφη γιατί έτσι κι αλλιώς ό,τι κι αν κάνεις είναι Χρόνος.
8. Υπάρχει κάποια στιγμή στην παράσταση που νιώθετε οτι ο χρόνος πραγματικά «σταματά» για εσας;
Φυσικά! Απλώς δεν θα τον αποκαλύψω γιατί πιστεύω όλοι οι θεατές θα βρουν τη στιγμή με την οποία θα ταυτιστούν και νομίζω πως λίγες θα συμπίπτουν.
9. Ο σύγχρονος χορός θεωρείται συχνά μια «δύσκολη» ή εσωστρεφής τέχνη. Πιστεύετε οτι το «Time» μπορεί να επικοινωνήσει με έναν θεατή που δεν έχει τεχνικές γνώσεις χορού;
Αυτό είναι το στοίχημα του χορογράφου. Να γίνει κατανοητός μέσω μιας γλώσσας ιδιαίτερης και για κάποιους δυσνόητης. Όμως ο χρόνος δεν έχει κάτι το δυσνόητο, είναι μια έννοια αδιαπραγμάτευτη μας αφορά όλους με όλους τους τρόπους και νομίζω πως υπάρχουν συνειρμοί και εικόνες για τον καθένα μας.
10. Τί θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο; Ποιο συναίσθημα ή ποια σκέψη;
Όπως είπα και προηγουμένως ελπίζω ότι θα ταυτιστεί με αυτό που παρακολουθεί και θα ταξιδέψει σε διάφορες διαστάσεις του χρόνου σαν να έβλεπε μια κινηματογραφική ταινία.
11. Πώς βλέπετε το τοπίο του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα σήμερα; Υπάρχει χρόνος και χώρος για νέους δημιουργούς;
Φυσικά και υπάρχει και μάλιστα περισσότερος από τη δικιά μου γενιά. Αρκεί να τον διεκδικήσουν. Τίποτα δεν προσφέρεται τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα θέλουν κυνήγι και αντοχή απέναντι σε ατελείωτες δυσκολίες, παραλογισμούς, αδικίες. Το πιο αληθινό κλισέ είναι ότι αξίζει τον κόπο!
12. Επειδή γνωρίζω οτι έχετε και μεγάλη διδακτική εμπειρία, πώς η διδασκαλία επηρεάζει τις δικές σας χορογραφικές αναζητήσεις;
Η διδασκαλία λειτουργεί πολύ δημιουργικά και όταν χορεύεις και όταν χορογραφείς. Όλη σου την κινητική έρευνα την κάνεις ως δάσκαλος. Βρίσκεις την τεχνική, το κινησιολογικό σου στίγμα, υλοποιείς τις ιδέες σου, είναι τεράστιο σχολείο για το μαθητή και το δάσκαλο.
13. Μετά το πέρας των παραστάσεων του «Time», υπάρχουν επόμενα σχέδια στα σκαριά που θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Η αλήθεια είναι πως όχι…Ένας κύκλος κλείνει και ξεκινάει η περισυλλογή. Σπανίως βέβαια κάθομαι στ’ αυγά μου ούτως ειπείν!!!
