“B-Animations” σε Live Action Απόδοση: Θα ανανεώσουν τους Υπερήρωες στο Σινεμά;

Από τον Heretic κριτικό Γιάννη Κρουσίνσκυ

Με αφορμή την ταινία “Masters of the Universe (2026) και τον He-Man οδηγούμαστε (ασχέτως Box Office) στο θετικό συμπέρασμα, πως πράγματι είναι μια καλή ευκαιρία ο Κόσμος του Σινεμά να ανανεωθεί στο θέμα Yπερήρωες.

Αρκεί να καταλάβουν οι εταιρείες παραγωγής, ότι Ήρωες σαν τον He-Man προσφέρουν μια πληθώρα δυνατοτήτων Live Action απόδοσης, όχι μόνο από το δικό του περίκλειστο σύμπαν, αλλά από -αντίστοιχου βεληνεκούς- πολλά ηρωικά πρόσωπα των “B– Animations.”

Το κοινό αγαπά με ιδιαίτερη νοσταλγία, αυτά τα σπάνια Animations της δεκαετίας του 1980. Και θα λάτρευε, θα ενδιαφερόταν ή θα είχε πραγματικά την περιέργεια, να παρακολουθήσει τη μεταμόρφωσή τους στη Μεγάλη Οθόνη.

Ήταν πάντοτε τα “Ανεπισήμως Αγαπημένα” του κοινού. Ακόμη και στο Σήμερα. Πάμε να δούμε λοιπόν, το γιατί. Και αν μπορούν αυτά, να ανανεώσουν την παρουσία των Υπερηρώων στο Σινεμά.

Ουσία vs Πλάνη

Το γεγονός, ότι ξαναφτιάχτηκε ταινία He-Man (υπήρχε παλιότερα και εκείνη του 1987) σε Live Action απόδοση και κυκλοφόρησε εν έτει 2026, είναι ελπιδοφόρο. Και όχι, δεν είναι όλα μόνο αριθμοί και καταμετρήσεις Box Office. Το παρακολουθούμε μεν μέχρι ένα σημείο το (παγκόσμιο και ελληνικό) Box Office, αλλά δεν μας επηρεάζει, επειδή δεν καθορίζει εκείνο, το τι εστί γενικότερα αληθινή Τέχνη. Και εξάλλου, το θέμα είναι για ποιες χώρες μιλάμε ότι προβάλλεται κάθε φορά μια ταινία, όπως και τι επιπέδου και ύφους αντίστοιχα εκείνη είναι. Θέλω να πω, εδώ συγκλονιστικές, άλλου ύφους και επιπέδου καλλιτεχνικές ταινίες, αλλιώς αντιμετωπίζονται με προσέλευση από το κοινό στο εξωτερικό και αλλιώς στη χώρα μας (π.χ. “Οι Άποικοι” 2024, “Εγώ, Καπετάνιος” 2024, “Το Αγαπημένο μου Γλυκό” 2025, “Βερμίλιο: Η Νύφη του Βουνού” 2025, συγκριτικά με το εξωτερικό, σε ελληνικό κινηματογραφικό έδαφος δεν σημείωσαν ιδιαίτερη επιτυχία, κόβοντας από ελάχιστα, μέχρι κάπως πιο βελτιωμένα -για τα ελληνικά δεδομένα του κοινού που πάει Σινεμά- εισιτήρια). Τι σημαίνει δηλαδή αυτό; Ότι και καλά, ξαφνικά δεν είναι σημαντικές ταινίες, με σεβαστή καλλιτεχνική υπογραφή σκηνοθετών; Ότι δεν είναι παγκόσμιες και σημαντικές για όλο το κοινό; Φυσικά και είναι, σημαντικές, καλλιτεχνικά εύστοχες, αξιοσημείωτες ταινίες! Από την άλλη, τι σημαίνει πάλι αυτό, ότι κάποιοι Έλληνες θεατές δεν έχουν ευαισθησίες; Φυσικά και έχουν, κάποιος αριθμός θεατών πλήρωσε εισιτήριο, τις είδε και τις εκτίμησε. Και διάβασε κιόλας κριτικές για αυτές.

Το ίδιο ισχύει γενικότερα λοιπόν στο Σινεμά και σε πάρα πολύ πιο ελαφρύ καλλιτεχνικό περιβάλλον και περιεχόμενο ταινιών. Όπως στο “Masters of the Universe” (2026). Μολονότι αναλογικά με το budget της δεν πάει καλά στο παγκόσμιο Box Office και δεν ξεκίνησε καλά ούτε στο ελληνικό, αυτό δεν σημαίνει, ότι στερείται νοσταλγών ή νέων θαυμαστών η ταινία. Δεν περνάνε λοιπόν όλα από το απρόσωπο και παραπλανητικό Box Office. Ούτε περνάνε όλα από το κάθε “πενάκι” κριτικής παγκοσμίως. Ιδίως από αυτό που δεν ξέρει, δεν νιώθει καν ή βαριόταν να ψάξει και να καταλάβει τι είδε. Φερειπείν, τι συγκεκριμένο βεληνεκές είχαν γενικώς όλοι οι ήρωες των “Β΄ Κατηγορίας” Animations της δεκαετίας του 1980. Και μέσα σε αυτούς και ο He-Man. Βέβαια, είναι δικαίωμά τους να γράψουν τη γνώμη τους, σε μια γενική αποτίμηση αισθητικής που είδαν μόνο στη νέα ταινία. Αλλά κάνουν, λες και πήγαν να δουν έναν συνδυασμό Πρωτοκλασάτου Animation σε Live Action απόδοση, μαζί με εξέχουσα Διανόηση και ξαφνικά… Έπεσαν από τα σύννεφα… Και δυσανασχέτησαν. Δηλαδή, σαν να ήθελαν να δουν έναν απίθανο συνδυασμό, τύπου Batman και Bergman μαζί. Και ξαφνικά, απογοητεύτηκαν… Τι μας λες;! Πόση σοβαροφάνεια έχουν κάποιοι άνθρωποι πια; Τι περίμεναν δηλαδή; Τον διασκεδαστικό και συνάμα ψυχαγωγικό, νοσταλγικό He-Man παρακολούθησαν.

Ακριβοδίκαιη κριτική, επάνω στο σωστό βεληνεκές του He-Man και στα υπαρκτά αρνητικά του στοιχεία, εννοείται όμως! Φυσικά και να κάνουν! Ούτε πάλι όμως είναι ορθό, να μπερδεύονται οι θαυμαστές τούτων των Animations στο Σήμερα. Και να θεωρούν καλύτερες παρουσιάσεις, τις προχειροδουλειές με στυγνές αντιγραφές τύπου A.I. (αίσχος) στο διαδίκτυο, αντί της πραγματικής πνευματικής δημιουργίας, με επαγγελματική μεταφορά από Animations σε Live Action απόδοση στο Σινεμά. Και να χαίρονται με μισαλλοδοξία, επειδή δεν πάει καλά στο Box Office μια επαγγελματική δουλειά, λες και δικαιώθηκαν, σαν να τους ανήκαν προσωπικά τα Animations και οι ίδιοι (κάπου μέσα στο μυαλό τους) ΘΑ τα “κανόνιζαν” καλύτερα σε Live Action απόδοση. Ούτε φυσικά είναι σωστό να κάνουν άλλοι τύποι, ψευτο-θαυμαστές, ανόητα βίντεο για ματαιόδοξα views στο youtube, με θλιβερά “επιχειρήματα” όπως “την κατάρα του Τζάρεντ Λέτο” στο Box Office. Ο Τζάρεντ Λέτο τολμά να ρισκάρει και δίνει τον εαυτό του, όταν πρόκειται να παίξει ρόλους. To αν θα πάει καλά στο Box Office το “Requiem for a Dream” (2000), το “Morbius” (2022) ή το “Masters of the Universe” (2026) δεν είναι δικό του θέμα. Όσον αφορά τώρα τις σοβαρές κατηγορίες για το άτομό του μέσω δημοσιευμάτων, υπάρχει το στάδιο έρευνας πρώτα και μετά άλλες διαδικασίες κτλ. (καταγγελίες πάντως δεν έγιναν, η πλευρά του ίδιου αρνήθηκε τις κατηγορίες και η περίπτωση έχει “παγώσει”). Αυτό δεν σημαίνει, πως θα κρίνουμε αλλιώτικα την υποκριτική του (και του κάθε ηθοποιού). Τα παραπάνω στοιχεία Box Office, κριτικών, θαυμαστών και ψευτοθαυμαστών για το Masters of the Universe (2026) είναι πράγματι εκνευριστικά. Αλλά ευτυχώς, όλα αυτά ξεπερνιούνται.

Ισορροπημένη Πρόταση

Διότι Ελπίδα υπάρχει, για το ίδιο το Αντικείμενο. Μεσομακροπρόθεσμα. Αφενός, διότι έτσι όπως τελείωσε η τωρινή ταινία του He-Man, λογικά, θα έχει και κινηματογραφική συνέχεια. Αφετέρου, διότι αυτή η κινηματογραφική συνέχεια και ο ήδη φυτεμένος σπόρος της ανανεωμένης ταινίας “Masters of the Universe” (2026) ελευθερώνουν στον κόσμο του Σινεμά ένα ταυτοχρόνως “παλιό” και “ανανεωμένο” σκεπτικό.

Παλιό σκεπτικό, όσον αφορά τη μεταφορά παρόμοιων, συγκεκριμενοποιημένου τύπου, Animations, σε ταινία Live Action απόδοσης. Κάποιες σκέψεις δηλαδή, είχαν γίνει και παλιότερα, κατά τη δεκαετία του 2000, για ορισμένα παρόμοιου βεληνεκούς Animations (π.χ. για το “Thundercats”). Σκέψεις, αυτά τα Animations να γίνουν μυθοπλαστική ταινία, με δράση σχετικών ηρώων σε μεταφορά ζωντανής απόδοσης ηθοποιών (Live Action Movies). Αλλά δεν ευδοκίμησαν. Αργότερα, έγιναν και σοβαρές συζητήσεις – πράξεις το 2021 (προσχέδια και σχέδια, με πορεία πολλών βελτιώσεων, που από ό,τι φαίνεται ακόμη συνεχίζονται) για το Animation των “Thundercats” να γίνει ταινία, με σκηνοθέτη – εμπνευστή τον Άνταμ Βίνγκαρντ. Αλλά αυτός δεν θέλει Live Action απόδοση της ταινίας. Αντιθέτως, προτιμά πιο πολύ στην ταινία που οραματίζεται, να αποδώσει ένα υβρίδιο CGI – Animation (πηγή: https://deadline.com/2021/03/director-adam-wingard-on-godzilla-vs-kong-that-thundercats-movie-the-face-off-sequel-more-1234724010/).

Σε αυτό το κείμενο μιλάμε όμως, μόνο για Live Action απόδοση. Και μάλιστα, όχι μόνο από ένα Animation και την ανάλογη σειρά ταινιών του. Διότι αυτό το μονοδιάστατο σκεπτικό, μάλλον ήταν και το όλο λάθος τότε. Δηλαδή το περίκλειστο εγχείρημα, της αναγκαστικής μοναδικότητας. Ενός αποκλειστικά επιλεγμένου Animation, με τους ανάλογους πρωταγωνιστές του. Και ό,τι πετύχει αυτό, από μόνο του για μεταφορά σε Live Action Movie. Ώστε να δούμε (μόνο αν κατανοηθεί καλά και εκτιμηθεί από το κοινό η 1η ταινία), την παραγωγή 2ης και 3ης αντίστοιχης ταινίας. Ρίσκο και λάθος σκεπτικό… Διότι δεν πετυχαίνουν όλα τα Animations (ανάλογα πάντα με τη διακύμανση στο βεληνεκές τους) μια τέτοια ριψοκίνδυνη μεταφορά Live Action απόδοσης. Στο πλάνο ανάπτυξης, πρέπει να είσαι σίγουρος από μόνος σου (ώστε ακόμη και αν δεν πετύχει η πρώτη ταινία, τότε να έχεις φροντίσει να πετύχουν οι επόμενες).

Ανανεωμένο σκεπτικό, ως προς τον στόχο μιας οργανωμένης μεταφοράς πολλών τέτοιων Animations σε Live Action Movies, απαραιτήτως υπό την ίδια προστατευτική – ενισχυτική μεμβράνη όμως! Όχι τόσο απαραιτήτως, από την ίδια παραγωγή (π.χ. τα αξιόλογα Animations μιας τέτοιας θεωρητικής μεταφοράς, “Thundercats” και “Silverhawks”, είχαν κάποτε τη δεκαετία του 1980 την ίδια εταιρεία Rankin/Bass, ενώ αργότερα οδηγήθηκαν από κοινού στην Warner Bros. Discovery). Ούτε και από την ίδια κατασκευάστρια εταιρεία (π.χ. η Mattel έβγαλε Κατασκευασμένα Παιχνίδια “He-Man”, αλλά και “Bravestarr” τη δεκαετία του 1980). Μα πιο πολύ, όσο από την ίδια κατηγοριοποίηση – ομογενοποίηση Ύφους αυτών των Animations.

Οπότε, ας πούμε εδώ και τώρα λοιπόν, κάπως πιο ξεκάθαρα την ισορροπημένη κινηματογραφική πρόταση, η οποία θα μπορούσε να γίνει. Και μοιάζει φυσικά, να έχει ήδη ξεκινήσει στο παγκόσμιο Σινεμά. Απλά εδώ, θα το πούμε ξεκάθαρα. Κλειδί αυτής της πρότασης είναι: το βεληνεκές των Animations, καθορίζει τα πάντα! Τα Πρωτοκλασάτα Animations μπορούν να ανανεώνονται και να υπάρχουν αυτόνομα. Τα Δευτεροκλασάτα Animations όμως, μπορούν να παραδεχτούν την πραγματική ταυτότητά τους και να αλληλοϋποστηρίζονται. Γιατί έχουν τη δική τους, αλλιώτικη δυναμική.

Το Ύφος “B–Animations”

Όπως υπάρχουν τα B-Movies, έτσι θα μπορούσε να υπάρξει και κίνημα εκκολαπτόμενων “B-Animations”, που μεταφέρονται σε Live Action Ταινίες! Μάλιστα, θα είχε πλάκα να ονομαστεί “Β – L. A. Animations” ή “B – L. A. Movies.” Αυτό θα άλλαζε τον τρόπο παρουσίασης από μια εταιρεία παραγωγής, τον τρόπο έκφρασης από τους σκηνοθέτες που θα αναλάμβαναν τη θαρραλέα και ριψοκίνδυνη μεταφορά, αλλά και τον τρόπο αντίληψης από το ενδιαφερόμενο κοινό. Στην ουσία, θα υπήρχε ταυτοχρόνως ένας γοητευτικός αυτοσαρκασμός, μια έντιμη παραδοχή, καθώς και μια υπόσχεση συγκρατημένης αισιοδοξίας, ότι μπορεί ένα τέτοιο κινηματογραφικό εγχείρημα, σαν προσδοκώμενο αποτέλεσμα, να επιφέρει ένα απελευθερωμένο φάσμα ποιότητας.

Μια σύνθετη ταυτότητα. Από ένα cult αμφιλεγόμενο έργο, μία αναβαθμισμένη τμηματικά ταινία, μέχρι και ένα κρυμμένο διαμαντάκι για την κάθε ταινία του είδους. Επιπλέον, αυτά τα Animations έχουν μέσα στην ουσία τους υπέροχα στοιχεία γοητείας, εάν κάποιος τα παρακολουθήσει λίγο πιο προσεκτικά. Οπότε η κατηγοριοποιημένη “B΄ Ταξινόμηση” θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις μιας δημιουργικής αυτοβελτίωσης. Δηλαδή θα υπήρχε και ένα σκηνοθετικό φιλότιμο, από κάποιους που θα έδειχναν με την υπογραφή τους, ότι “B΄ Κατηγορίας” ταινία, θα ήταν κατά κύριο λόγο στα χαρτιά. Όλα αυτά, θα τα φιλτράριζε και η εκάστοτε κινηματογραφική εταιρεία διανομής ανά χώρα παγκοσμίως, με το ευθυγραμμισμένο ονομαστικό πλάνο της σε “B – Animations” μεταφορά για Live Action Movies.

Το νέο He-Man δεν τα έκανε φυσικά όλα τέλεια. Έκανε κάποια λάθη. Έκανε όμως μια υποσχόμενη αρχή. Και οι λόγοι που το “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος” (2026) υλοποιήθηκε και κυκλοφορεί παγκοσμίως τώρα στις Αίθουσες, είναι τρεις: 1) Το οργανωμένο επιχειρηματικό σχέδιο της Mattel στη δεκαετία του 1980, με τον επιτυχημένο Κύκλο Παιχνιδιού και Ψυχαγωγίας για τον ήρωα He-Man (Κατασκευασμένα Παιχνίδια, Κόμιξ, Animations, Επιτραπέζια Παιχνίδια, Βιντεοπαιχνίδια, Κινηματογράφος Live Action). 2) Η περιέργεια, του παλιού νοσταλγικού, αλλά και του νέου διερωτώμενου κοινού, να παρακολουθήσουν πώς θα αποδιδόταν κάτι τέτοιο στη Μεγάλη Οθόνη στο Σήμερα. 3) Η κρυφή επιθυμία και ελπίδα πολλών θεατών (κυρίως των νοσταλγών των Animations των 80’s) να δουν αρκετά -παρόμοιου βεληνεκούς- Animations στη Μεγάλη Οθόνη, σε απόδοση Live Action.

Το Υποσχόμενο Υλικό

Όπως λοιπόν η Mattel “περικύκλωσε” τον ήρωα He-Man με πανέξυπνο επιχειρηματικό σχέδιο τη δεκαετία του 1980, αντίστοιχα μπορούν διάφορες εταιρείες παραγωγής ταινιών στο Σήμερα να πλαισιώσουν τακτικά το πλάνο “B-Animations σε Live Action απόδοση”, με διάφορους ισάξιους ή και καλύτερους κεντρικούς ήρωες! Διότι εάν αποφασίστηκε, ότι ένας ήρωας σαν τον He-Man μπορεί να προσελκύσει σήμερα στις Αίθουσες τον βασικό συνδυασμό παλιού (από τηλεοπτικές αναζητήσεις), ενδιάμεσου (από αναζητήσεις σε κοινωνικά δίκτυα) και εντελώς νέου κοινού (από αναζητήσεις μέσω της νέας ταινίας), τότε αυτό σημαίνει πολλά σαν καλλιτεχνική και κινηματογραφική προοπτική! Ουσιαστικά, σαν κεντρική ιδέα, με προοπτική επαναδημιουργίας, για μεταφερόμενα Animations “Β΄ Κατηγορίας” στον Κινηματογράφο! Υπάρχουν αρκετές τέτοιες τηλεοπτικές σειρές με Animations της δεκαετίας του 1980, που αξίζουν τούτη τη σινεματική Live Action μεταφορά στην εποχή μας. Το “Voltron” εξάλλου, μίλησε ήδη!

Καθότι, σχετικά με την ίδια τη μεταφορά, από τηλεοπτικό Animation σε ταινία Live Action απόδοσης, έχει ήδη ανακοινωθεί για το έτος 2027 η κυκλοφορία του κατασκευασμένου (όχι όμως σε τελικό στάδιο post-production) φιλμ “Voltron.” Ένα έργο εμπνευσμένο φυσικά, από τη σειρά Animation “Voltron, “Defender of the Universe” (1984-1985). Έχει ήδη ανακοινωθεί και η πρωταγωνιστική συμμετοχή του ηθοποιού Χένρι Καβίλ. Όμως εν προκειμένω, πληροφορίες αναφέρουν, ότι το νέο φιλμ “Voltron” (2027) θα προσπεράσει σκοπίμως την κυκλοφορία του στα Σινεμά! Και πως θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά μόνο στο Amazon Prime Video (πηγή: https://www.ign.com/articles/henry-cavill-voltron-movie-streaming-release). H Amazon MGM Studios έδωσε το χαρακτηριστικό στίγμα της. ΔΕΝ θα δούμε λοιπόν, από ό,τι φαίνεται, στη Μεγάλη Οθόνη εν έτει 2027, τα 5 μηχανικά λιοντάρια με τους εκλεκτούς οδηγούς – πολεμιστές ανθρώπους, που σχηματίζουν μαζί το πανίσχυρο ρομπότ Voltron. Κακώς κατά την άποψή μου, διότι έχει το δικό της κοινό και αυτή η εφάμιλλου επιπέδου, κλασική τηλεοπτική σειρά. Το οποίο ενδιαφερόμενο κοινό θα πήγαινε Σινεμά ενισχύοντας το εγχείρημα, από “B-Animated” σε Live Action περιβάλλον, σαν μορφή κινηματογραφικής κουλτούρας στο Σήμερα.

Ωστόσο, εφόσον θα κυκλοφορήσει το σεβαστό μεν “Voltron” σε Live-Action ταινία (ασχέτως πού θα κυκλοφορήσει – παρουσιαστεί τελικά), εξακολουθεί να οδηγείται ακόμη πιο ενισχυμένα η σκέψη μας σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δηλαδή, ότι είναι πραγματικά κρίμα, να μην κυκλοφορήσουν αντιστοίχως άλλα, πιο εμπνευσμένα Animations. Αλλά εδώ μιλώ, για κυκλοφορία στα Σινεμά! Όπως έκανε και το “Masters of the Universe” (2026) με τον He-Man. Ποια Animations θα ήταν άραγε αυτά; Ίδιου μεν βεληνεκούς “B Animated” Series, αλλά σαφώς σε πιο υψηλές θέσεις ποιοτικής κατάταξης στην ίδια την Κατηγορία τους, όπως τα εξής παρακάτω: “Thundercats” (1985-1987), “Silverhawks” (1986), “Saber Rider and the Star Sheriffs” (1987) και “Bravestarr” (1987-1988). Αυτά τα συγκεκριμένα Animations της δεκαετίας του 1980, τύπου “B΄ Κατηγορίας”, μπορούν με τη διακριτική γοητεία τους να ανανεώσουν σημαντικά τον κόσμο των Υπερηρώων στο Σινεμά, κατά την αύρα μιας Live Action απόδοσης στη σημερινή εποχή. Όπως και το “He-Man and the Masters of the Universe” (1983-1985), έτσι και τα παραπάνω προαναφερθέντα Animations, έχουν μαζί κάτι κοινό.

Απαράβατο Κώδικα Ηθικής, με ωραία κοινωνικά μηνύματα για το κοινό. Αξίες. Καθώς και τρία όμοια καλλιτεχνικά στοιχεία, που συνυπάρχουν σαν αντικρουόμενο γοητευτικό περιβάλλον έμπνευσης – έκφρασης. 1) Διάστημα. 2) Μαγεία. 3) Ανθρώπινο (ή Ανθρωπόμορφο) Ον. Και μέσα από αυτά τα τρία στοιχεία, έχουν πολλά παρόμοια παρακλάδια, όπως: Απόδραση σε άλλους πλανήτες ή ακόμη και συχνή επαφή με τη Γη. Το αμείλικτα άψυχο και χαοτικό Διάστημα, μα και το Ανθρώπινο σημείο ψυχισμού, που ακόμη και μακριά από τη Γη παλεύει μέσα του, μέσω της ηθικής αποκατάστασης (ήρωες), η οποία αντιμάχεται τον αμοραλισμό (εχθροί). Ανάγκη για νομική αποκατάσταση, μέσω υπερασπιστών που αντιμάχονται παρανόμους. Ανθρωπόμορφες, μηχανιστικές, ζωόμορφες, γουεστερνικές, μορφές μαχητών. Μα κατά βάση περσόνες με υπεράνθρωπες ιδιότητες, είτε πρωταγωνιστών, είτε ανταγωνιστών, είτε και των δύο μαζί. Μελλοντική Τεχνολογία και Παρελθοντική Τεχνογνωσία μαζί, σαν κεντρική ιδέα άμυνας ενός “οπλοστασίου”, με διαστημικά σκάφη ή λέϊζερ, με σπαθιά ή πιστόλια. Μαγεία και Εγκεφαλική Δύναμη. Φαντασία και Ρεαλισμό.

Οραματιστείτε το!

Επιπροσθέτως, τούτα τα Animations θα έχουν και το ισχυρό πλεονέκτημα της παρθενικής τους εμφάνισης, ως Live Action αποδόσεις ταινιών στη Μεγάλη Οθόνη! Όμως χρειάζεται αλήθεια, να επιχειρηματολογήσουμε με πιθανότητες μεταφοράς και με αναλύσεις περί ουσιώδους περιεχομένου; Οραματιστείτε το, πιο απλά και πρακτικά, με την ίδια του την οπτικοποιημένη Δράση να γίνεται πραγματικότητα, σε Live Action απόδοση. Ας τα πάρουμε σύντομα, ένα ένα, με τα ίδια τα ήδη υπάρχοντα θετικά στοιχεία, των εν λόγω Animations.

Στο “Thundercats”: Ο πλανήτης της Thundera έχει καταστραφεί. Τόπος μετανάστευσης η Τρίτη Γη. Οι Thundercats και απέναντί τους ένας αθάνατος αντίπαλος. Ένας αιώνιος τρόμος, αιγυπτιακών ριζών. Ένας ερεβώδης μάγος. Ο Mumm-Ra! Εάν πετύχει ο σχεδιασμός με κοστούμια, μακιγιάζ και ερμηνείες, για τους συμμαχικούς χαρακτήρες Lion-O, Cheetara, Panthro, Tygra, καθώς επίσης και η ατμοσφαιρική απόδοση στη μυθικών διαστάσεων μεταμόρφωση του εχθρού Mumm-Ra (“Ancient Spirits of Evil”…), η θέαση θα είναι εντυπωσιακή! Νομίζω, ότι και μόνο το περιβάλλον της σκηνοθεσίας, σε συνδυασμό με τις εκφραστικές περσόνες του σεναρίου, θα προσέφερε λυτρωτική κουλτούρα Escapism στο κοινό. Η πατρική καθοδήγηση του καλού πνεύματος – πολεμιστή Jaga θα συμπλήρωνε το σεναριακό παζλ. Το δε “Ξίφος των Οιωνών”, θα δημιουργούσε και πάλι μια μαγευτική αντίφαση στο Διάστημα και στον αλλιώτικο Χρόνο του.

Στο “Silverhawks”: Φανταστείτε στο Σινεμά, να ακούγεται το: “Tally-Hawk!” και να έρχεται ορμητικά το εν λόγω γεράκι. Η μηχανιστική δομή του Quicksilver, της Steelheart και του αδερφού της Steelwill, του Copper Kid, αλλά και του κιθαρόβιου καουμπόϊ Bluegrass, θα άφηναν με το στόμα ανοικτό πολύ κόσμο, που του αρέσουν οι ευφάνταστες και διασκεδαστικές ιδέες. Καλά δεν μιλάω καν, για τη συνταρακτική μεταμόρφωση του ανταγωνιστή Monstar, σε ακόμη πιο μοχθηρό Villain. Όπως και για το διαστημικό άρμα του, από ένα εξοπλισμένο με πολεμικά προσθετικά, γιγάντιο καλαμάρι, υπό την κατάλληλη υποστήριξη από τα απαραίτητα εφέ στο Σινεμά! Όσο για τη διαστημική συμμορία του Monstar; Αρκεί, να έσκαγε μύτη στη Μεγάλη Οθόνη με κατάλληλο μακιγιάζ ο Windhammer για να τρομάξεις, η Melodia για να γοητευτείς (όχι από τη μουσική της) και ο YesssMan, για να δεις τι σημαίνει υποτακτική περσόνα. Χώρια ότι θα είχε γοητεία ο 29ος αιώνας!

Στο “Saber Rider and the Star Sheriffs”: Ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχει πολύ αφοσιωμένο κοινό! Και μόνο με τη σωστή μουσική απόδοση του κλασικού αγαπημένου θέματος, αλλά και των συνοδευτικών του (σε Heavy Metal ή Hard Rock εκτέλεση οπωσδήποτε, αλλά και λίγο σε γουεστερνικού ύφους Soundtrack), θα γινόταν χαμός! Η μισή αίθουσα θα έκανε headbanging, η άλλη μισή θα έκανε air guitaring και όλοι μαζί θα δακρύζαμε από χαρά! Συγχαρητήρια, στον τότε συνθέτη, Ντέϊλ Σάκερ (Dale Schacker)! Η δε πλοκή της υπεράσπισης του Διαστήματος, από τους διαστημικά και γουεστερνικά ντυμένους Saber Rider, Colt, Fireball και την April (εμείς την μάθαμε ως “Απρίλια” και αξίζει να το κρατήσουμε έτσι), θα έφερνε συγκίνηση. Το ίδιο και τα μηχανικά τους άλογα, τα υπερσύγχρονα διαστημικά σκάφη και η λυτρωτική μεταμόρφωση του Ramrod, από σκάφος σε ανθρωπόμορφο ρομπότ. Κερασάκι στην τούρτα, το ότι ο στρατηγός του ιππικού τους ήταν Ινδιάνος.

Στο “Bravestarr”: Μια αλλιώτικη Άγρια Δύση, στο αβέβαιο Διάστημα, τον 23ο αιώνα. Είναι βέβαιο, ότι το συνδυασμένο περιβάλλον, Διαστήματος και Γουέστερν, προσφέρει φανταστική αντίθεση στη Μεγάλη Οθόνη. Επιπλέον ο (Marshall = στρατάρχης) Bravestarr, είναι και ένας μαχητικός Ινδιάνος, που στον πρωταγωνιστικό του ρόλο υπερασπίζεται την αποκατάσταση της Ειρήνης στο διαστημικό Νέο Τέξας. Οι δυνάμεις (μάτια γερακιού, αυτιά λύκου, ταχύτητα πούμα, δύναμη αρκούδας) του Bravestarr προερχόμενες από τα πνεύματα – ζώα της Φύσης, μιλούν από μόνες τους. Ο Σαμάνος Ινδιάνος καθοδηγεί τον Bravestarr. Σύμμαχος, η ωραία κοκκινομάλλα δικαστίνα J.B. McBride με την ενδιαφέρουσα (κανονικά, εντός επεισοδίων μαύρη) στολή. Μάχεται με το ειδικό σφυρί της Δικαιοσύνης, που επεκτείνεται από πτυσσόμενο συρματόσχοινο. Γενικώς η ατμόσφαιρα, είναι μοναδική. Και μόνο οι ενεργειακές χειροπέδες που περνά ο Bravestarr στους παρανόμους, σε βάζουν στο κλίμα. Όσο για το ημι-μηχανικό άλογό του; Μιλάει, ενίοτε στέκεται στα δύο πόδια, οπλοφορεί με καραμπίνα που ρίχνει λέϊζερ. Και λέει και καμιά μυαλωμένη ατάκα. Τα άλλα εξολοκλήρου μηχανικά άλογα – ρομπότ, η συμμορία, αλλά και ο ίδιος ο βασικός θρασύδειλος εχθρός, Tex Hex, με τα κόκκινα μάτια και τα επιβλητικά άσπρα μουστάκια, βοηθούν το σενάριο να βγάλει σπίθες!

Γιατί Χρειάζεται η Ανανέωση

Ο Κόσμος του Σινεμά έχει δείξει, ότι η παρουσία των Υπερηρώων (προερχόμενων είτε από Κόμιξ, είτε από Animations) έφερε κάποτε ξανά το κοινό στις Αίθουσες. Ένας κόσμος, που ναι μεν διαθέτει τη σπουδαία κληρονομιά από τις μεταφερόμενες, πάμπολλες ιδέες, των Πρωτοκλασάτων DC και Marvel στη Μεγάλη Οθόνη. Ένας κόσμος, που ακόμη και οι νέες ματιές σκηνοθετών (κυρίως σε περιβάλλον DC), αποτελούν την απρόσμενη ποιοτική εξαίρεση. Ιδιαίτερες ματιές, όπως του Τοντ Φίλιπς (“Joker”, 2019) ή και του Ματ Ριβς (“The Batman”, 2022) προσφέρουν μεν ατόφιο, ψυχοκοινωνικό καλλιτεχνικό υλικό, προς μελέτη. Αλλά από την άλλη πλευρά, παραμένει και ένας κινηματογραφικός κόσμος που έχει “μπουχτίσει” από τις κατά κύριο λόγο κουραστικές επαναλήψεις της DC και της Marvel στη Μεγάλη Οθόνη.

Ένας κόσμος, που μοιάζει, να έχει φτάσει σε κορεσμό. Και που χρειάζεται, επειγόντως, ανανέωση! Σκεφτείτε το. Υλικό υπάρχει πολύ. Θα πετύχαινε όμως, η επιθυμητή ανανέωση; Και αν ναι, γιατί; Όπως προείπαμε, υπάρχουν ορισμένα ποιοτικά Δευτεροκλασάτα Animations, που διέθεταν -αν όχι τον “αέρα” της διασημότητας- τότε τη γοητεία του συνόλου. Σίγουρα αυτά διακατέχονταν από γοητεία, ώστε να θεωρηθούν ως τα “Ανεπισήμως Αγαπημένα” Animations του κοινού! Εξαιτίας της ταπεινότητας, της πρωτοτυπίας, της σπανιότητας, αλλά και κάποιων ομοιοτήτων τους, κέρδισαν την καρδιά εκείνου του κοινού, που τότε βρισκόταν σε παιδικό, προεφηβικό και εφηβικό στάδιο, όταν τα πρωτοανακάλυψε.

Και τι θέλει πάντα το κοινό, στην Ψυχαγωγία και τις Τέχνες; Να καταφέρεις να μιλήσεις, όχι απλώς στην ψυχή, μα στην ψυχούλα του! Ακόμη και χωρίς να εξηγείται, το γιατί τα κατάφερες! Έτσι, δημιουργήθηκε σε τούτο το κοινό, η κρυφή επιθυμία και ελπίδα κάποτε να τα ξαναδεί όλα αυτά, ανανεωμένα. Για να λειτουργήσει η δύναμη της νοσταλγίας, που είχε επί χρόνια μέσα του! Θα μπορούσε να πετύχει, συνυπολογίζοντας τη διασύνδεση απήχησης και σε αλλιώτικες απευθυνόμενες ηλικίες στο κοινό, υπό τη βασική προϋπόθεση να γυριστούν αρκετές ταινίες, προερχόμενες όχι μόνο από τον He-Man, αλλά και από πολλά άλλα Animations όμοιου βεληνεκούς!

Μέσα από ένα καλά φιλτραρισμένο πλέον, κινηματογραφικό – επιχειρηματικό, σκεπτικό, που μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα, από εδώ και πέρα στην εποχή μας. Διότι πέραν των κοινωνικών δικτύων και του μάρκετινγκ, έχουμε κάτι πιο ενδυναμωμένο. Τον παράγοντα της νοσταλγίας στην Ψυχαγωγία και τον παράγοντα της καλύτερης μεταμόρφωσης στις Τέχνες. Που θα ήταν όμως ανίσχυροι, εάν δεν υπήρχε ο παράγοντας της μοναδικότητας. Ορισμένα Animations είχαν σπάνια ποιότητα, είχαν μοναδικότητα. Ωστόσο, αυτή η μοναδικότητα μπορεί να λάμψει, δίχως να λειτουργήσει περίκλειστα. Κατ’ εμέ, θα πρέπει να βγουν σε κυκλοφορία αυτά τα “Β-Animations” με οργανωμένο σχεδιασμό, το ένα πίσω από το άλλο, για να πετύχει.

Στη χειρότερη περίπτωση, με ένα χρόνο διαφορά κυκλοφορίας. Στην καλύτερη περίπτωση, όσο πιο σύντομα γίνεται (δεν μιλώ για τα -εκ των πραγμάτων- αλλιώτικα διαστήματα γυρισμάτων, μιλώ για μελετημένες ημερομηνίες κοντινής κυκλοφορίας). Μέσα από μια καλλιεργημένη κινηματογραφική κουλτούρα “B-Animated Transfer.” Μιας μεταφοράς, που ακούει τους νοσταλγούς. Δεδομένου, ότι αν λόγου χάριν μία ταινία “Bravestarr” φτιάξει πρώτο μέρος θα έρθουν και επόμενα μέρη και κατ’ ακολουθίαν θα μπορούσαν να βγαίνουν σε κοντινό διάστημα προγραμματισμού και άλλα μέρη των “Thundercats” κ.ο.κ. Τουλάχιστον, έστω μία ταινία, από το καθένα από όσα “B-Animations” σας περιέγραψα – ανέφερα σε τούτο το κείμενο. Λέτε να το δούμε κάποτε; Νομίζω, ότι πλέον μετά τα “Masters of the Universe” (2026) και “Voltron” (2027), υπάρχουν κάπως πιο σοβαρές πιθανότητες.

Τι θα κέρδιζε η Κινηματογραφική Κοινότητα

Εν κατακλείδι, αυτά τα B-Animations, προσφέρουν περσόνες και σκηνικά, για ιδιαίτερες παρουσιάσεις. Ένα κινηματογραφικό σκεπτικό, που μπορεί να φέρει κόσμο ξανά στις Αίθουσες. Για μια αυταπόδεικτα ανανεωμένη εμπειρία περιπετειώδους θέασης! Το θέμα ξεκινά από τη ζήτηση, με το κοινό. Και ακολουθεί, όλη την αλυσίδα της Κινηματογραφικής Κοινότητας.

Η αρχική ζήτηση εντοπίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, στην ουσία των πραγμάτων. Έγκειται στην αγνή επιθυμία του κοινού. Η σχετική επιθυμία του κοινού (παλιού και νέου) συνοψίζεται στην ίδια κατηγορία απόψεων: “Εάν, υλοποιηθεί σωστά και γοητευτικά μια τέτοια μεταφορά στο Σινεμά, τότε γιατί όχι;” Αυτό όμως, δεν αφορά μόνο το κοινό. Μα κατ’ επέκταση, όλη την Κινηματογραφική Κοινότητα! Θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα μιας ενδιαφέρουσας –σίγουρα όχι μεν ολιστικής- μα ενισχυτικής προοπτικής για ανατροφοδότηση στην αλυσίδα της Κινηματογραφικής Κοινότητας.

Εντάξει, στο εξωτερικό κάποιες αγορές είναι τεράστιες, όλα γίνονται τελικά για τις βιομηχανίες, τους παραγωγούς, τους διανομείς και για τους θαυμαστές μιας γενικής ιδέας που λέγεται Σινεμά. Εκεί το χρήμα ρέει, χωρίς να περιμένουν ιδέες τύπου οργανωμένα “B-Animations” σε Live Action. Αλλά ακόμη και από εκεί θα κέρδιζαν περισσότερα. Έστω από μία μεταφορά σε Live Action, για κάθε “B-Animation” που σας περιέγραψα. Οι πληθυσμοί είναι τεράστιοι, άρα και το ενδιαφερόμενο κοινό έχει άλλους αριθμούς, άρα και οι σκηνοθέτες θα έχουν ικανοποιητικά συμβόλαια, άρα και θα αποδίδουν καλά στα έργα τους, άρα και οι αίθουσες θα γεμίζουν (ακόμη και σε περιπτώσεις αποτυχίας, αλλιώς μετριούνται αυτά στο εξωτερικό). Άρα και οι κριτικοί πάλι θα έχουν διασφαλισμένη δουλειά με πιο σταθερούς επαγγελματικούς όρους. Επομένως, θα ψάχνουν καλύτερα και το Αντικείμενο.

Αλλά για τη χώρα μας (και για χώρες εφάμιλλων κινηματογραφικών αγορών), έχουν άλλη σημασία τέτοιες πιθανές κινήσεις, με κατανόηση σκεπτικού από κατάλληλες διανομές. Διότι αν υπήρχε πιθανότητα να γεμίζουν ξανά οι Αίθουσες, έστω με τέτοιες τακτικές ταινίες μεταφερόμενων “B–Animations” σε Live Action σινεματική απόδοση, αντιλαμβάνεστε, ότι οι θεατές θα κατέληγαν να θυμηθούν τη μοναδικότητα του Σινεμά στο φυσικό του περιβάλλον. Και κατ’ επέκταση, πιθανόν να κατέληγαν να ανακαλύψουν και άλλα, αλλιώτικα έργα (πιο υψηλού περιεχομένου και αλλιώτικων ειδών), που μέχρι πρότινος αγνοούσαν. Γιατί το θέμα μας είναι πάντοτε η Καλλιέργεια μιας Αλλιώτικης Νοοτροπίας, για παρακολούθηση στο Σινεμά! Να μην σκεφτόμαστε, αν θα γεμίσει, για να πάμε. Ούτε πόσα εισιτήρια έκοψε μια εμπορικά επιτυχημένη ταινία, για να γίνουμε και εμείς απλώς μέρος μιας μάζας. Αυτά είναι παροδικά. Η Αλλιώτικη Νοοτροπία είναι, ότι η Παρουσία μας στην Αίθουσα συνιστά επιτυχία καλλιτεχνικής νίκης πάνω από όλα. Μια νίκη που να επαναλαμβάνεται, γεμίζοντας τα Σινεμά, λόγω διεκδίκησης πνευματικής επικοινωνίας δημιουργών και θεατών.  

Μια νίκη που να επιβεβαιώνεται και να ερμηνεύεται για τους κινηματογραφόφιλους, από τις αφοσιωμένες αναλύσεις και υπεύθυνες μελέτες των κριτικών κινηματογράφου. Οι καλές δημιουργίες σκηνοθετών, θα φέρουν καλές αναλύσεις κριτικών και καλές θεάσεις κινηματογραφόφιλων. Το Περιεχόμενο είναι πάντα το θέμα. Εάν ένα έργο είναι μεν πιο ελαφρύ, αλλά σταθερά ποιοτικό σε αισθαντικότητα Θέασης και σε έκβαση Ψυχαγωγίας, που μαζί αφυπνίζουν τις ενσυναισθητικές κεραίες των θεατών, τότε δεν πειράζει. Ας είναι η Σπίθα, ακόμη και από “B-Animations” σε Live Action. Τη Σπίθα ψάχνουμε! Επίσης καταλαβαίνετε, ότι αν ποτέ γεμίσουν οι Αίθουσες με τέτοιες μεταφερόμενες ταινίες από “B-Animations” και αυτές –εξαιτίας της αναβαθμισμένης τους απόδοσης- συγκινήσουν ή προβληματίσουν τους θεατές, τότε εκείνοι θα θέλουν να τις συζητήσουν. Να τις μελετήσουν. Να τις αναλύσουν. Πριν και μετά την παρακολούθηση των έργων. Μην σας κάνει εντύπωση. Στα Animations που μεταφέρονται σε Live Action στο Σινεμά υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες και άσβεστο ενδιαφέρον. Έτσι, θα θέλουν να διαβάσουν και τον κριτικό λόγο συναδέλφων. Γιατί θα καταλάβουν, ότι γενικότερα το Σινεμά έχει σημασία να καταγράφεται “στο χαρτί”. Και αυτό είναι πολύ καλό, για όλη την Κινηματογραφική Κοινότητα με την αλυσίδα της ή τουλάχιστον για κάποια σημαντικά μέρη αυτής.