Από τον Heretic κριτικό Γιάννη Κρουσίνσκυ
Μετά τις συμπληρωμένες ημέρες του πρώτου μήνα του 2026, το μυαλό μας λειτουργεί με πιο πανοραμική σκέψη. Πέρασε λοιπόν το κινηματογραφικό έτος 2025 και μας άφησε συγκεκριμένα αρνητικά και θετικά συναισθήματα, με τις διανομές ταινιών εν Ελλάδι (δεν αναφερόμαστε εδώ σε συμμετοχές στα Φεστιβάλ).
Αρνητικά, λόγω μιας πικρής διαπίστωσης, για τον απογοητευτικό αριθμό αξιόλογων ξένων ταινιών, κατά τις υπολογιστικές παραμέτρους στο κινηματογραφικό κλάσμα ποσότητα / ποιότητα (πάνω από 300 μεν ξένες ταινίες σε διανομή το 2025 / όμως πόσες αληθινά αξιόλογες;)
Θετικά, εξαιτίας μιας διασωθείσας κινηματογραφικής αύρας. Όσον αφορά την ανακάλυψη νέων δημιουργών και την εμπιστοσύνη σε παλιούς αξιόπιστους καλλιτέχνες, που διέσωσαν τη χρονιά, στις ξένες κυκλοφορίες ταινιών.
Και κάπου πιο πέρα, ήταν οι ελληνικές δημιουργίες… Δυστυχώς με το ημιτελές αφήγημα, του στυλ: “έκανα, ό,τι καλύτερο μπορούσα” (62 ελληνικές ταινίες σε διανομή το 2025 / όμως πόσες προσέδωσαν κάτι παραπάνω, για να πάμε κινηματογραφικά πιο μπροστά;). Κάποιες ωστόσο, διέσωσαν ένα ενδιαφέρον αφήγημα.
Ξένες ταινίες, που διέσωσαν την παρτίδα
“The Brutalist” από ΗΠΑ, Καναδά, Ουγγαρία, Ην. Βασίλειο
Ο Μπρέϊντι Κόρμπετ κατόρθωσε και έφτιαξε τον μυθοπλαστικό αρχιτέκτονα Λάζλο Τοθ. Έναν κεντρικό ήρωα, με προοπτική Δαιδάλου και καρδιά Αντιναζιστή. Ουσιαστικά ο Κορμπέτ έβαλε το κίνημα Αρχιτεκτονικής “Μπρουταλισμός” (που διέθετε ηθική, αισθητική, αρχιτεκτονική σκέψη) να αναμιχθεί καλλιτεχνικά με τους Επιζώντες του Ολοκαυτώματος και με την χάραξη μιας πολιτικής, μεταπολεμικής τους δήλωσης. Επιπλέον, ο Κόρμπετ δημιούργησε τις κατάλληλες ψυχαγωγικές προϋποθέσεις για διασωθείσα κινηματογραφική εκτίμηση και επαναξιολόγηση της σημασίας της Αίθουσας στην Έβδομη Τέχνη. Ως αναμφισβήτητου χώρου Παράστασης για τον θεατή. Μέσα από ένα πενταπλό καλλιτεχνικό οργανόγραμμα Ενοτήτων, σκηνοθεσίας-σεναρίου-μοντάζ. “Εισαγωγή”, “Μέρος Πρώτο: Το Αίνιγμα της Άφιξης”, “Μέρος Δεύτερο: Ο Σκληρός Πυρήνας της Ομορφιάς”, “Επίλογος: Η Πρώτη Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής 1980.” Και φυσικά, το ηθελημένο “Διάλειμμα”, ανάμεσα στα δύο κεντρικά μέρη. Αν εξαιρέσουμε τη συμπληρωματική Ενότητα “Διάλειμμα”, το πενταπλό οργανόγραμμα αλλάζει, σε τετραπλό.
Το επί της ουσίας τετραπλό, σεναριακό καλλιτεχνικό οργανόγραμμα Ενοτήτων που περιγράψαμε παραπάνω, αποκαλύπτει δύο ακόμη ενδιαφέρουσες Τετράδες. Μία Τετράδα, που μελετά έξυπνα Θεματικές με αρνητικό αποτύπωμα στην ανθρώπινη Ιστορία: Α) Θρησκείες, Β) Διαπάλη του Σημαντικότερου, Γ) Ναρκωτικές ουσίες, Δ) Στρατόπεδα Συγκέντρωσης. Και μία ανταποκρινόμενη Τετράδα με γεννημένες Προβληματικές, οι οποίες φέρουν τελικά θετικό πρόσημο και ωφελούν τη φιλτραρισμένη, κυκλική σκέψη του απευθυνόμενου Σινεφίλ, μέσα από καλλιτεχνική διαμαρτυρία: 1) Πόλεμος επικράτησης των Θρησκειών. 2) Πόλεμος επικράτησης δημιουργού (αρχιτέκτονα) και χρηματοδότη. 3) Πόλεμος επικράτησης ναρκωτικών ουσιών και ανθρώπινης επαφής. 4) Πόλεμος επικράτησης μεταξύ χάραξης αναμνήσεων από Επιζώντες του Ολοκαυτώματος (οικογένεια Τοθ) και πράξεων αδηφάγων, βίαιων, κυριαρχικών όντων σε κάθε μέρος του Κόσμου, ανεξαρτήτως δικτατορίας ή Δημοκρατίας (οικογένεια Βαν Μπιούρεν). Η τέταρτη Προβληματική, πιο συγκεκριμενοποιημένης εμβέλειας, σαφώς αποδίδει και την πιο έντονη καλλιτεχνική διαμαρτυρία στο έργο. Ιδιαίτερο Αρχιτεκτόνημα λοιπόν, το εν λόγω κινηματογραφικό σκεπτικό του σκηνοθέτη Μπρέϊντι Κόρμπετ!
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://www.thelook.gr/the-heretic-look/heretic-kritiki-tis-aklonita-poiotikis-tainias-the-brutalist/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Το Αγαπημένο μου Γλυκό” από Ιράν, Γαλλία, Σουηδία, Γερμανία
Το θαυμαστά αντικαθεστωτικό, σκηνοθετικό (και συντροφικό) ζεύγος, Μαριάμ Μογκαντάμ και Μπεχτάς Σαναΐχα, κατάφερε με περισσή γενναιότητα να ορίσει τι σημαίνει καλοζυγισμένο, Καλλιτεχνικό και Ψυχαγωγικό Σινεμά. Επιπλέον, εδώ δούλεψε πιο πολύ εγκεφαλικά η κινηματογραφική “μηχανή” δημιουργικότητάς τους, ενώ το Δράμα χρησιμοποιήθηκε μόνο ως καθοριστικό κινητήριο γρανάζι, αξιοσημείωτης εναλλαγής. Με υπογράμμιση στην τελευταία, εμφατική εναλλαγή της ταινίας.
Ωστόσο, ατύπως υπάρχουν συνολικά τέσσερις εναλλαγές, στο υφολογικό περιεχόμενο της ταινίας: 1) Κωμικότητα σε κοινωνιολογική αφύπνιση. 2) Κοινωνιολογική αφύπνιση σε ρομαντική πλευρά της ζωής. 3) Επαναφορά κωμικότητας. 4) Τραγωδία μαζί με πικρία τραγικής ειρωνείας. Μέσα σε τούτη τη δομή (και πιο συγκεκριμένα διαμέσου της κοινωνιολογικής αφύπνισης), το έργο παρουσιάζει επίσης Φεμινιστική Συνειδητοποίηση, Κοινωνική Διαμαρτυρία και Υπεράσπιση για την Κρισιμότητα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-tainias-to-agapimeno-moy-glyko/694311/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Ανεμώνη” από Ηνωμένο Βασίλειο & ΗΠΑ
Στην πρώτη ταινία του σκηνοθέτη Ρόναν Ντέϊ Λιούις, τα απότοκα των “Ταραχών” καταγράφονται μυθοπλαστικά, είτε σε στρατιωτικό, είτε σε εθνικό, είτε σε θρησκευτικό βαθμό. Τούτο το τριπλό απόσταγμα συνεπειών, εξερευνάται έξυπνα σε μια πιο ανθρώπινη διάσταση. Προερχόμενοι από συγκεκριμένα γενεαλογικά, κοινωνιολογικά και φιλμικά δεδομένα, συζητώντας και γράφοντας το σενάριο της ταινίας μαζί, οι Ρόναν και Ντάνιελ Ντέϊ Λιούις έχουν μια ιδιαίτερη, φιλτραρισμένη άποψη για αυτά τα ιστορικά γεγονότα.
Η προσεκτική διατύπωση στην ιστορία και την αισθητική της ταινίας μαρτυρά την ευαισθητοποιημένη οπτική, καθώς και δικαιολογεί την εξερεύνηση με τακτ, από τους διαβασμένους Ρόναν και Ντάνιελ Ντέϊ Λιούις. Το έργο κατορθώνει να μιλήσει για την τραγικότητα κοντά στα απότοκα της σύγκρουσης των Ενωτικών/Εθνικιστών. Ενώνει έξυπνα τη μυθοπλαστική διαπροσωπική ιστορία κεντρικών ηρώων, με το πανοραμικό αληθινό πολιτικοϊστορικό κομμάτι. Και μάλιστα, το πράττει εξερευνώντας έναν ενδότερο διχασμό μεταξύ Ενωτικών σε μια προσπάθεια αυτοκριτικής. Αντιμιλιταριστική, αντισεχταριστική και δίχως εθνικόφρονες διδακτισμούς, η διάσταση του έργου.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-tainias-anemoni-ton-ronan-kai-ntaniel-ntei-lioyis/711067/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Βερμίλιο: Η Νύφη του Βουνού” από Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο
Η σκηνοθέτρια Μάουρα Ντελπέρο δημιούργησε ένα πολύ εντυπωσιακό κινηματογραφικό έργο. Ένα έργο που ήρθε καλλιτεχνικά αντιμέτωπο με τρεις δυναμικές εναλλαγές στον δικό του χωροχρόνο, βρίσκοντας όμως ισορροπημένη κινηματογραφική αφήγηση και καταφέρνοντας να τις συνδέσει εύστοχα. Τρεις εναλλαγές: 1) Χειμώνα και Άνοιξης. 2) Επιλόγου Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και προλόγου Ειρήνης. 3) Αρμονικών διαπροσωπικών σχέσεων και τεταμένης οικογενειακής ατμόσφαιρας. Αυτές οι δυναμικές εναλλαγές χώρεσαν πράγματι κάτω από την ίδια καλλιτεχνική στέγη, παρουσιάζοντας επικοινωνιακό μοτίβο για τον θεατή, λόγω της ιδιαίτερης τοποθεσίας. Δηλαδή, του απόμακρου ορεινού χωριού “Vermiglio.” Τοποθεσία, που αποκτά ιδιαίτερο χαρακτήρα στην ταινία.
Εκεί, η πολυμελής οικογένεια του δημοκρατικού/πατριαρχικού διδασκάλου, Τσέζαρε, φαντάζει να διαθέτει μορφή επικρατούσας παρουσίας σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα γεγονότα που περιέβαλλαν εκείνη τη δυστοπική χρονολογική περίοδο. Ουσιαστικά, η απόμακρη τοποθεσία αποκαλύπτει την επικρατούσα, παραδόξως και πιο δραματική, διάσταση ενός Μικρόκοσμου μέσα στις σχέσεις της πολυμελούς αυτής οικογένειας. Όλα τα πρόσωπα είναι πολύ σημαντικά και συστήνονται στον θεατή, με τις αδυναμίες και τις ελπίδες τους. Ρυθμιστής για το Μέλλον και το Παρόν των παιδιών του είναι ο Τσέζαρε. Παρά την εναλλαγή Χειμώνα-Άνοιξης και Πολέμου-Ειρήνης υπάρχει ανεξαρτήτως η επικρατούσα καταπίεση της πατριαρχικής αντίληψης. Επιπρόσθετο στοιχείο συνιστά η δηλητηριώδης επίδραση της θρησκείας.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-nychtes-premieras-i-iliachtida-moy-vermiglio/690773/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Η Επέτειος” από ΗΠΑ
Ο Πολωνός σκηνοθέτης Γιαν Κομάσα, κατορθώνει εδώ να γίνει επίκαιρος και διαχρονικός ταυτοχρόνως. Με αποκαλυφθέν φόντο ένα θεωρητικής φύσεως δυστοπικό όραμα. Στις μαγνητικές, για τους σωστούς και λάθος λόγους, ΗΠΑ. Η σκηνοθεσία ακολουθώντας σεναριακούς ρυθμούς προσομοιάζουσας πολιτικοϊστορικής, κοινωνικοπολιτικής και φυσικά ελεύθερης μυθοπλαστικής αύρας πραγματοποιεί μια αναμφισβήτητα αξιοπρόσεκτη, κινηματογραφική περιπλάνηση. Ο Κομάσα, όσο περνά η ώρα, ακονίζει ακόμη περισσότερο την αιχμηρή του δυστοπική Προβληματική. Μέσα από το προβληματισμένο βλέμμα ενός παγκόσμιου παρατηρητή-θεατή, ο οποίος παρακολουθεί κινηματογραφικά με αίσθηση Τρόμου μια αδιανόητη απειλή.
Μια απειλή, που θα μπορούσε θεωρητικά να πλησιάζει, έχοντας τρομακτικά σοβαρές πιθανότητες ενδυνάμωσης της ύπαρξής της, ακόμα και μπροστά σε ένα πανίσχυρο κράτος. Με τη σοβαρή πιθανότητα ένα τέτοιο κράτος να απειληθεί βαθμηδόν από ψευδο-πολιτικές, ψευδο-ακαδημαϊκές και σκοτεινές μαρκετίστικες μεθοδεύσεις μιας απολυταρχικής τοξικότητας, εκ των έσω. Το ζεύγος Λιζ και Τζος ασκεί μια απολυταρχική μορφή εξουσίας στην ολοένα και πιο ασφυκτική, αντιδημοκρατική καθημερινότητα κάθε πολίτη. Μοναδική αντιστασιακή ομάδα ανθρώπων είναι η προοδευτική, αμερικανική πολυμελής οικογένεια των Τέϊλορ. Δηλαδή, σχεδόν όλη η εν λόγω οικογένεια… Το αντιπαρατιθέμενο, αληθινά αγαπημένο ζεύγος, των Έλεν και Πολ Τέϊλορ, δεν υπέκυψε ποτέ ηθικά στην πλύση εγκεφάλου.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://www.thelook.gr/the-heretic-look/heretic-kritiki-tis-tainias-i-epeteios-anniversary/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Τελευταία Πνοή” από Γαλλία
Ο Κώστας Γαβράς παρουσιάζει μια ταινία με θαρραλέους υπαρξιακούς προβληματισμούς και ενδιαφέρουσα κινηματογραφική αφήγηση. Κατά την οποία το εναρμονισμένο σκεπτικό της σκηνοθεσίας, του σεναρίου και του μοντάζ, μέσα από το τρίπτυχο προληπτικής, θεραπευτικής και παρηγορητικής Ιατρικής, προκρίνει αφηγηματικά το τελικό στάδιο. Και βάζει στο προσκήνιο τους ασθενείς… Με την επίπονη νοσηλεία σε τελευταία στάδια, κατά το αποκαρδιωτικό ταξίδι των ασθενών και την Ύστατη Παρηγορητική φροντίδα από τους γιατρούς. Προσεγγίζεται έξυπνα, σχεδόν σαν σε μορφή παζλ, η αμήχανη νοσηλεία και οι κοινωνιολογικές συσχετίσεις επιδραστικών συναισθημάτων που βιώνουν ψυχολογικά ασθενείς, συγγενείς και γιατροί.
Ουσιαστικά, κάθε ασθενής ελευθερώνει και από μια κοινωνιολογικά συσχετική/συγκρουόμενη Έννοια. Επτά είναι οι επιφανείς ασθενείς με τα αποτυπωμένα ονόματα, τους οποίους θα συναντήσει ο θεατής με ζωντάνια και θα συγκρατήσει περισσότερο στη μνήμη του. 1) Ασθενής κυρία Σιντονί, διαμαρτυρία για τη θρησκεία. 2) Ασθενής κύριος Ραβιέ, ευθύνες για το ιατρικό πρωτόκολλο. 3) Ασθενής κυρία Λεονί, επιλογές μεταθανάτιας διαδρομής. 4) Ασθενής δεσποινίδα Λεά, αναπόδραστη νοσηλεία και κλοπή διαχείρισης θανάτου. 5) Ασθενής κυρία Λεμπελέκ, τελευταία επιθυμία-απόλαυση. 6) Ασθενής κύριος Μπροκέ, θυμός ετοιμοθάνατου και αλήθεια γιατρού. 7) Ασθενής κυρία Εστρέλλια, λύτρωση της ευθανασίας.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-tainias-teleytaia-pnoi-se-skinothesia-kosta-gavra/696558/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Σιωπηλή Αγάπη” από Ισπανία
Η ματιά της σκηνοθέτριας-σεναριογράφου Εύα Λιμπερτάδ αποτελεί μια αξιόλογη κινηματογραφική πρόταση. Οι κινηματογραφόφιλοι θα ανακαλύψουν, ότι εδώ σεναριακά δεν υπάρχει δαιμονοποίηση ή αγιοποίηση σε ένα κωφό-ακούον ζεύγος. Παρά μόνο η γοητευτική αρμονική αγάπη και η ψυχολογική ανθρώπινη αδυναμία, που θα μπορούσαν να προέλθουν από οποιαδήποτε πλευρά. Εκτός από τη συνύπαρξη του ασυνήθιστου, μα άκρως αρμονικού ανδρόγυνου, της κωφής κοπέλας Άνχελα με τον ακούοντα νεαρό σύζυγό της Χέκτορ, θα επέλθει κάτι άλλο. Η απρόσμενη εγκυμοσύνη.
Αυτή, υπογραμμίζει εξαρχής ένα πρωτοεμφανιζόμενο αινιγματικό πεδίο στην παροντική και μελλοντική τους διαβίωση. Άραγε, η κόρη τους πρόκειται να διαθέτει ακοή ή όχι; Και τι θα σημάνει αυτό, για τον κάθε κωφό-ακούοντα γονέα; Το ζεύγος θα περάσει από ένα παράξενο στάδιο… Μα θα βρει τον δρόμο του… Είτε ακούσεις την πρώτη λέξη του παιδιού σου, είτε τη δεις να προφέρεται, παραμένεις ένας γονιός που την αισθάνεσαι. Τη ζεις. Συνεπώς, εξαιτίας της πρωτοτυπίας της σε σεναριακές ανατροπές, ηχητικές τροποποιήσεις και αρμονικές οπτικές γωνίες, ρεαλιστικών εναλλασσόμενων συναισθημάτων, αξίζει να ανακαλύψετε τούτη την ταινία.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://www.thelook.gr/the-heretic-look/heretic-kritiki-tis-tainias-siopili-agapi/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Κλέφτης από Σπόντα” από ΗΠΑ
Ο σκηνοθέτης Ντάρεν Αρονόφσκι κατάφερε να ανανεωθεί. Πρόκειται για έναν νέο αρονοφσκικό Ρεαλισμό, όπου και τα εκφραστικά του μέσα εδώ αλλάζουν άρδην. Ένας Ρεαλιστικός Τρόμος, που προβάλλει την Κυνικότητα της Δραματικής Πραγματικότητας. Όλων των περσόνων. Ωστόσο, η μεγαλύτερη, εμπεριέχουσα την Κυνικότητα ανατροπή, βρίσκεται μέσα στην ψυχοσύνθεση του κεντρικού ήρωα Χανκ Τόμσον. Η ζωή του γίνεται άνω κάτω. Και το έργο ακολουθεί με κινηματογραφικό χαρακτήρα το βίωμα των ανατροπών, καθώς και τη συνειδητοποίηση των αποκαλύψεων. Ξαφνικά όλα ανατρέπονται / σταδιακά όλα αποκαλύπτονται. Σε μια ταπεινή, μα ορατά νέα εποχή του Αρονόφσκι.
Πρόκειται για μια -καλοφτιαγμένων αλυσιδωτών ανατροπών- υφολογικά αναμεμειγμένη διάσταση ταινίας. Με αλυσιδωτές ανατροπές, που αποκαλύπτουν στην πορεία άλλο Ύφος ταινίας, καθώς και άλλους χαρακτήρες από το (τελικά) πλασματικό φαίνεσθαι. Καμία σχέση με Κωμωδία. Ο Ρεαλιστικός Τρόμος γεννά τον Βρώμικο Ρεαλισμό. Παρατηρούμε τρία επίπεδα: Α) Μια σχέση κεντρικού ήρωα και αδικοχαμένης του καριέρας. Β) Μια δυναμική αλλά επιφυλακτική ερωτική σχέση, κεντρικού ήρωα και της αντισυμβατικής/τρυφερής συντρόφου του. Γ) Μια ισότιμη σχέση γιου και μητέρας, σε πιο αδιόρατο επίπεδο. Μεγάλη διαμάχη γίνεται μεταξύ Χανκ και θεατή στο δια ταύτα, σχετικά με το αν ο Χανκ είναι τελικά δολοφόνος ή όχι και πότε…
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-tainias-kleftis-apo-sponta-2025-toy-ntaren-aronofski/707734/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Springsteen: Deliver me from Nowhere” από ΗΠΑ
Ο παλμός στο έργο του σκηνοθέτη Σκοτ Κούπερ είναι ιδανικός, για το κλίμα απόδοσης της ψυχολογικά επίπονης και μουσικοστιχουργικά πανέξυπνης δημιουργίας του αξιοσέβαστου, ημιάγριου μινιμαλιστικού δίσκου, Νεμπράσκα. Ήταν ένας δίσκος που ηχογραφήθηκε σε ηθελημένες συνθήκες απομόνωσης, από τον ταπεινά εμπνευσμένο Μπρους Σπρίνγκστιν, στις πιο μοναχικές του ηχογραφήσεις. Δέκα τραγούδια. Πρόκειται για μια μελετημένη, μουσική Βιογραφική ταινία.
Ένα έργο που βάζει ενσυναισθητική φωτιά στην καρδιά της κεντρικής περσόνας και ελευθερώνει συγκινησιακή γαλήνη στο μυαλό του θεατή. Η ταινία δημιουργήθηκε, έχοντας αφοσιωμένη καλλιτεχνική πυξίδα, μουσικές αλήθειες και μια αφοπλιστικά ανθρώπινη αύρα. Ο εκλεκτικός σκηνοθέτης Κούπερ διαλέγει την πιο σκοτεινή καλλιτεχνική περίοδο του μουσικού, συνθέτη-τραγουδοποιού και εγκάρδιου ερμηνευτή, Μπρους Σπρίνγκστιν, παρουσιάζοντάς τη μελετημένα και αποτυπώνοντάς τη με αφοσιωμένη φροντίδα και ανεκτίμητη ενσυναίσθηση.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-tainias-springsteen-deliver-me-from-nowhere/710008/
Τρέϊλερ της ταινίας
“Γουλιέλμος Τέλλος” από Ην. Βασίλειο, Ιταλία, ΗΠΑ, Γερμανία, Ελβετία
Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το έργο του σκηνοθέτη Νικ Χαμ ως ιστορικής ανάσας, επικής απόχρωσης και ρέουσας περιπετειώδους μυθοπλαστικής αφήγησης. Η εν καιρώ συσπείρωση των Ελβετών ενάντια στον Αυστριακό βασιλιά θα έρθει μέσα από το γενναίο σημάδι και τη διορατική ψυχή του ανυπότακτου Τέλλου. Μια ενδιαφέρουσα εκδοχή από τον σεναριογράφο-σκηνοθέτη Νικ Χαμ για την ιστορία του λαϊκού θρύλου της Ελβετίας, Γουλιέλμου Τέλλου. Ανάμεσα σε σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ και ερμηνείες εμπεριέχεται η ουσία υφολογικού περιεχομένου, εμπνευσμένης ατομικότητας και συλλογικότητας. Κινηματογραφικά αντιληπτό και συνάμα γοητευτικό σύμπαν!
Για όσους θεατές αγαπούν εκπεφρασμένα στοιχεία Ηθικής ηρώων. Με ισχυρά ιδανικά, που πηγάζουν από τη διασταύρωση διαχρονικής βιοπάλης, αρνούμενης υποταγής και ταπεινής ιπποσύνης. Οι τρεις πλευρές της ανθρώπινης παρουσίας (ανταγωνιστές, πρωταγωνιστές, αμφιταλαντευόμενοι) κυριαρχούν επάνω στην κινηματογραφική αυτή γη, με τις υπέροχες πεδιάδες και τα πανέμορφα τοπία της Φύσης. Η παράμετρος για το μακρινό παρελθόν της νιότης του Τέλλου στις Σταυροφορίες -μεταξύ άλλων στοιχείων- καταφέρνει να εξηγήσει το πολυεθνικό καστ της ταινίας, μέσα στη διάσταση του σεναρίου, ακόμη και στους δύσπιστους και κακοπροαίρετους θεατές. Επιπλέον, έχει θετική σημασία και για τις συνθήκες εργασίας στο παγκόσμιο Σινεμά κάτι τέτοιο.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-sevastis-tainias-goylielmos-tellos/697082/
Τρέϊλερ της ταινίας
Ελληνικές ταινίες που κοπίασαν, για την παρτίδα/πατρίδα
“Harvest”
Ως συμπαραγωγή άλλων χωρών (Ην. Βασίλειο, Γερμανία, ΗΠΑ, Γαλλία) και Ελλάδας. Με μεγαλύτερο προτέρημα την κορυφαία διεύθυνση φωτογραφίας και το οργανωτικό μοντάζ, η ταινία της σκηνοθέτριας Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη παρουσίασε έναν σαγηνευτικό, αφηγηματικό τόπο, που μας ξενάγησε βαθιά μέσα στο σύμπαν του. Σε μια ύπουλη χρονολογία απρόβλεπτων και αναπόφευκτων κοινωνιολογικών αλλαγών, με ημιάγριες συνθήκες για την ανθρώπινη ύπαρξη, η κινηματογραφικά επιλεγμένη και διαμορφωμένη κεντρική τοποθεσία λειτουργεί ως χαρακτήρας. Ο κεντρικός αγρότης ήρωας Γουόλτερ, ο ανταγωνιστής χαρτογράφος, οι δυναμικές γυναίκες του χωριού, οι τρεις “εισβολείς”, ο φιλικά προσκείμενος δήμαρχος, ο άσπλαχνος γαιοκτήμονας ξάδερφός του, διακρίνονται. Γενικότερα η παρατεταμένη ή ελλοχεύουσα διαμάχη πολλών περσόνων ξεχωρίζει, κρατώντας το ενδιαφέρον, το μυστήριο της υπόθεσης και κατά συνέπεια την αγωνία του θεατή. Ωραία σκηνοθεσία, που ενώνει με τα πλάνα της την ψυχοσύνθεση Γουόλτερ, δημάρχου και χαρτογράφου, στο νεκροταφείο αγαπημένων προσώπων. Απλώς, το σενάριο έχει κτίσει καλά μόνο τις συγκρούσεις περσόνων. Όμως σε άλλα επίπεδα προσδιορισμού, έχει τεράστια προβλήματα ανάπτυξης και επεξήγησης.
Δεν μπορεί η αφαιρετικότητα να αποθεώνεται, όταν χρησιμοποιείται για τόσο μεγάλη κινηματογραφική χρονική διάρκεια. Και μάλιστα ανεξέλεγκτα. Με αποτέλεσμα, οι 2 ώρες και 13 λεπτά να φαίνονται στον θεατή εφιαλτικά ατελείωτες… Επίσης “ατάκες” χαρακτηρισμού της ταινίας τύπου “μεταφυσικό γουέστερν” ή προσδιορισμού της υπόθεσης τύπου “η πληγή της νεωτερικότητας” είναι αποκαρδιωτικά άτοπες. Επιπλέον, υπήρξε μια αινιγματική και υπερβολική βία απέναντι σε αντρικούς χαρακτήρες από γυναίκες (κομμένη γλώσσα, ούρηση στο πρόσωπο). Για το οποίο αταίριαστα βίαιο φαινόμενο, δεν κόπτεται σχεδόν κανείς μέσα στη σεναριακή αυτή κοινωνία (ναι μεν, το αποτύπωμα του χαρτογράφου προκαλεί στον σημερινό θεατή συνειρμούς με φρικτά πρόσωπα στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, μα υπάρχουν και άλλες τιμωρίες). Οπότε, δεν το λες αληθινά φεμινιστικό αυτό. Και αυτό δεν είναι καλό μήνυμα για τον θεατή. Να εξηγούμαστε, δεν μπορεί να υπερασπιζόμαστε σε κείμενα ταινιών μόνο τις γυναίκες. Τα δύο φύλα είναι Ίσα. Παρόλα αυτά, είναι ατμοσφαιρική η εν λόγω ταινία και αποτελεί σημαντικό βήμα προόδου στη φιλμογραφία της σκηνοθέτριας. Καθώς και την πρώτη φορά (ίσως και την τελευταία) που η Τσαγκάρη (με το “Harvest”) ξεπέρασε τον Λάνθιμο! Επειδή εκείνος (για πρώτη και ίσως τελευταία φορά) παρουσίασε έναν κουρασμένο κινηματογραφικό εαυτό (με τη “Βουγονία”).
Τρέϊλερ της ταινίας
“Μαλδίβες”
Η ταινία του σκηνοθέτη Ντάνιελ Μπόλντα αποτελεί μια πραγματικά ευχάριστη κινηματογραφική έκπληξη! Το πειραματικά ασπρόμαυρο χρώμα της ταινίας, καθώς και τα επιλεγμένα σκηνοθετικά πλάνα θα κερδίσουν γρήγορα τον θεατή. Πράγματι, ο σκηνοθέτης δεν φοβάται να επιλέξει διάφορες οπτικές γωνίες, που μιλούν τη μελετημένη γλώσσα του Κινηματογράφου, μέσα στο σπίτι του κεντρικού ήρωα. Ικανοποιητική συνολικά η διεύθυνση φωτογραφίας. Το σενάριο με τον δάσκαλο της μουσικής, που βρίσκεται σε απόμακρο ορεινό χωριό και έχει για μοναδική παρέα στην προσωπική του ζωή το σκύλο “Μαρία”, παρουσιάζει ενδιαφέρον. Και ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον, έχει η επιθυμία φυγής του κεντρικού ήρωα μαζί με το σκυλί, σε έναν αλλιώτικο εξιδανικευμένο τόπο. Μια επιθυμία εγκατάλειψης της ζήσης από τις χειμερινές υπάρχουσες καιρικές συνθήκες σε ορεινό μέρος, αλλά ταυτόχρονα και μια επιθυμία καλωσορίσματος σε ένα αλλιώτικο, καλοκαιρινών συνθηκών παραλιακό τοπίο. Προκειμένου να απολαύσουν εκεί την ανεμελιά, την παραλία και τη θάλασσα.
Όταν ο σκύλος του όμως εξαφανίζεται, τότε όλα γίνονται πιο ασφυκτικά, πιο θολά, κάπως πιο χιουμοριστικά, μα τελικά πιο τρομακτικά. Εύστοχη η διπλοτυπία (dissolve cut) στο μοντάζ, όπου ενώνεται στο μυαλό του ήρωα η εικόνα του αληθινού χειμερινού τοπίου που φέρει δέντρα, μαζί με την εικόνα του φανταστικού-επιθυμητού τοπίου που φέρει το υδάτινο στοιχείο της θάλασσας. Τα αλλιώτικα, ανθρωπόμορφα δέντρα-πλάσματα του δάσους, είναι χιουμοριστικά και διαθέτουν ωραία κοστούμια. Η μουσική έχει συναισθηματική βάση και ταιριάζει στο όλο μοτίβο. Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος υποστηρίζει ιδανικά την ευαίσθητη αλλά και παράξενη, μοναχική ιδιοσυγκρασία, του κεντρικού αυτού χαρακτήρα. Βοηθά πολύ την ταινία η ερμηνεία του! Λίγα αρνητικά στοιχεία στο έργο. Φερειπείν, εντάξει, είναι εμφανές μειονέκτημα, σαν αγκάθι που ξεφουσκώνει μέρος της Αισθητικής του έργου, το ότι κάποια στιγμή ο κεντρικός χαρακτήρας έβλεπε το Σκύλο “Μαρία” σαν δίποδο με τεράστιο κεφάλι σκύλου. Εκεί η σκηνοθεσία και το μοντάζ δεν τα πήγαν καθόλου καλά. Αλλά δεν απειλείται φυσικά το όλο ωραίο κινηματογραφικό εγχείρημα από κάτι τέτοιο. Η ταινία αξίζει!
Τρέϊλερ της ταινίας
“Καποδίστριας”
Η πολυσυζητημένη ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή. Στα θετικά της ταινίας: Το 75% αφορά μια προσεγμένη σεναριακή-σκηνοθετική ματιά, μέσα σε μια αξιόλογη ταινία. Αυτή η ματιά οραματίζεται μεθοδικά και υποστηρίζει προσεκτικά, ανά σκαλοπάτι προόδου, την ενάρετη αύρα του Καποδίστρια. Σε μαχητική διπλωματία, οικονομική ανιδιοτέλεια, πολιτική εντιμότητα, καθώς και σε αντιπαλότητα αριστοκρατικής πυγμής. Η Θεματική τούτης της ασύλληπτα δυναμικής, ιστορικής κυβερνητικής προσωπικότητας, που επηρέασε θετικά τον ευρωπαϊκό και ελληνικό χάρτη του 19ου αιώνα, πλαισιώνεται με κινηματογραφική γοητεία από την έκδηλη, μα και τεκμηριωμένη εκτίμηση του Γιάννη Σμαραγδή, προς το πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια. Ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Σμαραγδής λοιπόν, παρουσιάζει με το έργο του μια αντανάκλαση ιστορικής αναγνώρισης, επικεντρωμένη στο κυρίαρχο θετικό πρόσημο του λυτρωτή Ιωάννη Καποδίστρια. Επιδοκιμάζει δηλαδή τακτικά τον κεντρικό ήρωα, ο οποίος τον ενέπνευσε ώστε να γυρίσει τη συγκεκριμένη Βιογραφική ταινία Ιστορικού μοτίβου. Προσωπικά, δεν βλέπω κανένα μεσσιανισμό στο έργο του Σμαραγδή.
Διακρίνω μόνο μία αναπόδραστη ανάγκη αυτού του κινηματογραφικού Καποδίστρια, να βρει πυρετωδώς κάποιον ιερό, ανώτερο σκοπό, που να ξεπερνά τον εαυτό του. Καθώς και μια άκριτη, ανεξερεύνητη ανάγκη του κινηματογραφικά μυθοπλαστικού ιερέα Νικόδημου, να πιστέψει αναπόφευκτα την πνευματική ενίσχυση σε έναν τέτοιο ωφέλιμο σκοπό, για το μέλλον πολλών ανθρώπων. Ιδανική ερμηνεία από τον Αντώνη Μυριαγκό, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ιωάννη Καποδίστρια. Στα αρνητικά της ταινίας: Υπάρχουν ποσοστιαία ελαττώματα της τάξεως του 20% όσον αφορά τη μη ωφέλιμη θεολογική αντίληψη, η οποία είναι μπαρουτοκαπνισμένη με λιβάνι και κατάνυξη. Τα μειονεκτήματα αυτά αφορούν κυρίως τα επινοημένα οράματα του σκηνοθέτη Σμαραγδή με τον Καποδίστρια να διαβλέπει την Παναγία. Και αναφέρομαι, στην μη προσεγμένη, κινηματογραφικά κακή ποιότητα, αυτών των οραμάτων. Στο δε φινάλε έσκασε μύτη… Μια επιβεβλημένη μυρωδιά συντηρητισμού κατευθείαν μέσα από λειτουργία εκκλησίας. Επίσης, υπάρχει ένα 5% με μερικώς αναίτια απόδοση πλατωνικού ερωτισμού στο ζεύγος Καποδίστρια-Στούρτζα. Παρόλα αυτά, δεν απειλούν τούτα τα μειονεκτήματα το υπερέχον ενδιαφέρον κινηματογραφικό σύνολο της ταινίας.
Περισσότερα στην αναλυτική κριτική της ταινίας εδώ: https://eretikos.gr/politismos/eretiki-kritiki/eretiki-kritiki-tis-tainias-kapodistrias-toy-gianni-smaragdi/713531/
Τρέϊλερ της ταινίας
Ας ελπίσουμε, το 2026 να φέρει περισσότερες γοητευτικές προτάσεις ταινιών. Πάντως μέχρι στιγμής, έχουν ήδη έρθει αξιόλογες, Ξένες και Ελληνικές ταινίες, κατά τη διανομή τους στις Αίθουσες!
