Η ταινία «Ένα πράγμα με φτερά» είναι φιλμ αντιπαράθεσης με την απώλεια. Σε βάζει μέσα σε έναν ψυχικό χώρο όπου ο χρόνος δεν κυλά κανονικά, όπου το παρόν μπερδεύεται με τη μνήμη και όπου η θλίψη δεν είναι στάδιο, αλλά μόνιμη κατάσταση.

Το “Ένα πράγμα με φτερά” είναι ταινία που τη βλέπεις για να αντέξεις κάτι δύσκολο. Από την πρώτη στιγμή σε βάζει σε έναν κόσμο βαρύ, σιωπηλό, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει την ημέρα που πέθανε η γυναίκα του ήρωα.  Όλα μετά κινούνται, αλλά τίποτα δεν προχωρά πραγματικά…

Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς υποδύεται έναν πατέρα που δεν έχει  ρόλο αλλά καθήκον. Φροντίζει τα παιδιά του μηχανικά, σαν να εκτελεί οδηγίες που θυμάται από μια παλιότερη ζωή. Χωρίς ταυτότητα….Μόνο ένα  σώμα κουρασμένο και άδειο…. Το βλέμμα του αναζητά απεγνωσμένα τη σιωπή και τη θλίψη γιατί δεν έχει αποδεχτεί την απώλεια. Ο συγκλονιστικός Μπένεντικτ Κάμπερμπατς είναι εντυπωσιακός και βαθιά ανθρώπινος κρατώντας όλη την ταινία πάνω του.  Νιώθεις τον άνθρωπο που προσπαθεί να ζήσει ενώ κάτι μέσα του έχει σπάσει ανεπανόρθωτα… 

Η εμφάνιση του Κορακιού με την βαθιά φωνή του Ντέιβιντ Θιούλις είναι η συνηδητοποίηση της απώλειας που δεν λειτουργεί σαν υπερφυσικό τέρας, παρολο που εχει ” ανθρώπνη ¨υπόσταση. Η θλίψη προσωποποιείται και γίνεται άλλοτε ειρωνική και σκληρή και άλλοτε απρόβλεπτη, για να τον αναγκάσει να δει αυτό που προσπαθεί να αποφύγει. Είναι η φωνή που λέει όσα δεν αντέχει να σκεφτεί….Η απώλεια δεν “περνάει”… Απλά υπέροχος Ντέιβιντ Θιούλις!

Τα αδελφάκια Ρίτσαρντ και Χένρι Μπόξαλ, παίζουν τα παιδιά που είναι κι αυτά βυθισμένα σε μια θλίψη που δεν ξέρουν να ονομάσουν…. Το καθένα πενθεί διαφορετικά. Το ένα απομονώνεται, το άλλο θυμώνει, το άλλο μοιάζει να παίζει σαν να μη συνέβη τίποτα επειδή δεν έχει ακόμα λέξεις για να εκφραστεί… Στα παιδικά τους μάτια, ο πατέρας δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Είναι ένας ξένος που κινείται μέσα στο σπίτι τους χωρίς να τα βλέπει πραγματικά. Η θλίψη του πατέρα τον απομακρύνει ακριβώς από εκείνους που τον χρειάζονται περισσότερο…. Πανέξυπνη επιλογή να ερμηνεύσουν δυο πραγματικά αδέλφια τα παιδιά. Λειτούργησε ακριβώς ‘οπως είναι η σκληρή πραγματικότητα μιας απώλειας. 

Ο Ντίλαν Σάουθερν σκηνοθετεί με σχεδόν ασκητική λιτότητα χωρίς μουσικές κορυφώσεις ή δραματικά ξεσπάσματα. Η κάμερα παρατηρεί από απόσταση, σαν να σέβεται τον πόνο των ηρώων. Οι χώροι κλειστοί και οι διάλογοι ελάχιστοι κάποιες φορές ….. Το σπίτι μοιάζει περισσότερο με ψυχικό τοπίο  γεμάτο σκιές και εκκωφαντικές σιωπές…. Η θλίψη δεν είναι θέαμα. Είναι καθημερινότητα. Είναι το πώς κάθεσαι στο τραπέζι, πώς περπατάς στο διάδρομο, πώς κοιτάς ένα άδειο κρεβάτι. Ο Σάουθερν ενδιαφέρεται λιγότερο για την πλοκή και περισσότερο για την αίσθηση. Θέλει ο θεατής να νιώσει το βάρος, όχι να το καταλάβει λογικά.

Το “Ένα πράγμα με φτερά” είναι μια ταινία για την θλίψη της απώλειας. Στο τέλος κουβαλάς μαζί σου κάτι βαρύ και σιωπηλό σαν έναν  συνοδοιπόρο που μένει για πάντα μαζί σου… Μέσα από τον πατέρα, τα παιδιά και το Κοράκι, σου θυμίζει κάτι απλό και τρομακτικό…. Δεν μαθαίνουμε ποτέ πώς να χάνουμε. Απλώς μαθαίνουμε πώς να ζούμε ενώ κάτι λείπει για πάντα….

Υπόθεση 

Μετά τον ξαφνικό θάνατο της συζύγου του, ένας πατέρας προσπαθεί να μεγαλώσει μόνος τους δύο ανήλικους γιους του. Καθώς απομονώνεται από τον έξω κόσμο, η επαφή του με την πραγματικότητα καταρρέει και μια παράξενη παρουσία αρχίζει να τον παρακολουθεί. Ένα κοράκι, το οποίο φαίνεται να προέρχεται από τις εικονογραφήσεις του πατέρα, πρόκειται να γίνει ένα πολύ σημαντικό μέρος της ζωής τους, καθοδηγώντας τους με την επιβλητική του παρουσία, να “διαλέξουν”: θλίψη ή απόγνωση;

ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΦΤΕΡΑ (THE THING WITH FEATHERS,
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ, 2025, 98’)
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Nτίλαν Σάουθερν
ΣΕΝΑΡΙΟ: Nτίλαν Σάουθερν, ο οποίος βασίστηκε στο βιβλίο “Grief is
the Thing With Feathers” του Μαξ Πόρτερ
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ρίτσαρντ Μπόξαλ, Χένρυ
Μπόξαλ, Έρικ Λάμπερτ, Βινέτ Ρόμπινσον, Σαμ Σπρούελ

Στους Κινηματογράφους από την WEIRDWAVE

Δείτε το Trailer: