Iron Maiden – Anthrax: Ανταπόκριση Συναυλίας: Οι Ηλικίες είναι απλώς Αριθμοί

Από τον Heretic κριτικό Γιάννη Κρουσίνσκυ

Το Heavy Metal στην ευρύτερη μουσική και καλλιτεχνική του έννοια, το Σάββατο 23/05/2026 απέδειξε ότι παραμένει αληθινό, εκρηκτικό, μελετημένο. Και κάτι ακόμη… Αν όχι αγέραστο, τότε σίγουρα απέθαντο!

Και όμως! Δεν είναι οξύμωρο. Διότι μπορεί μεν το σώμα να γερνά, αλλά η ψυχή των μουσικών δεν πεθαίνει. Και έτσι, αναζωογονείται η Καλλιτεχνική Υπέρβαση, που αναμεταδίδεται στο κοινό. Ούτε αυτή πεθαίνει…

Οι Anthrax παρά τον –αρχικό- κακό ήχο κατόρθωσαν να βελτιωθούν, αφυπνίζοντας και ηλεκτρίζοντας όλο τον κόσμο των Metalheads, που ήρθε κάπως πιο χαλαρός στο Ο.Α.Κ.Α.

Ενώ αργότερα, οι Iron Maiden παρέδωσαν ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και μαγευτικά τους μουσικά Live, στη χώρα μας! Και όχι μόνο. Έκαναν το ιδανικότερο ξεκίνημα για όλη την Ευρωπαϊκή τους περιοδεία, που δικαίως θα το ζήλευε κάθε χώρα.

Διπλή Metal Συναυλία

Anthrax: Αναζωογόνηση & Νοσταλγία μαζί

Line Up

Για τη ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα, τo Line Up της μπάντας ήταν: Τζόϊ Μπελαντόνα (lead φωνητικά). Σκοτ Ίαν (ρυθμική ηλεκτρική κιθάρα & δεύτερα φωνητικά). Φρανκ Μπέλο (ηλεκτρικό μπάσο & δεύτερα φωνητικά). Τζον Ντονέϊς (πρώτη – lead ηλεκτρική κιθάρα).

Ενώ εκτάκτως, στα ντραμς κάθισε ο γνωστός, ευέλικτος σεσιονάς μουσικός, Ντάρμπι Τοντ (έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής, όπως παλιότερα με τον Γκάρι Μουρ, με τον Κι Μαρσέλο των Europe, ενώ πιο πρόσφατα με τη μπάντα του Ντέβιν Τάουνσεντ κ.ά.).

Διότι σε αυτό το Live, δυστυχώς, απουσίαζε ο βασικός ντράμερ και συνθέτης της μπάντας, Τσάρλι Μπενάντε (διότι περιοδεύει με τους Pantera, σε κοινές ημερομηνίες).

Live Απόδοση

Πώς ήταν η τελική αίσθηση του Live των Anthrax; Αναζωογόνηση και Νοσταλγία μαζί! Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Το να βλέπεις να βγαίνουν στη σκηνή μουσικές – μεταλλικές προσωπικότητες, σαν τους αναζωογονημένους Σκοτ Ίαν, Τζόϊ Μπελαντόνα και Φρανκ Μπέλο, έχοντας σχεδόν την ίδια ζέση για Thrash Metal που παρουσίαζαν δυναμικά και στη δεκαετία του 1980, είναι πράγματι συγκινητικό. Για την ακρίβεια, είναι το όλο νόημα του γενικότερου όρου Heavy Metal. Μιας και οι Anthrax δεν συμβιβάστηκαν ποτέ και έπαιξαν τη μουσική που ήθελαν, παντρεύοντας το Thrash τους και με άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία.

Η προσθήκη του Τζον Ντονέϊς στο εν λόγω μουσικό πλήρωμα από το 2013 (η δουλειά του ήταν ήδη γνωστή, παλιότερα από τους Shadows Fall) και δισκογραφικά από το 2016, εκ των πραγμάτων, εδώ και πάρα πολύ καιρό έχει δώσει μια πιο φρέσκια πνοή στο lead κιθαριστικό παίξιμο των Anthrax. Το ίδιο φυσικά και στα Live τους. Δυστυχώς όμως, ο ήχος που παρουσίασαν συνολικά οι Anthrax στα πρώτα 4 τραγούδια της ζωντανής τους εμφάνισης το Σάββατο στην Αθήνα, αντικειμενικά, δεν ήταν καλός. Ήταν κακός. Τουλάχιστον αυτό ίσχυε, από διαγώνια θέση, σε ψηλή σειρά μεν, μα από θύρα με κοντινή κλίση προς τη σκηνή, σε άνω διάζωμα του Ο.Α.Κ.Α. όπου προσωπικά βρισκόμουν, παρακολουθώντας όλο το Live. Θεωρώ όμως, ότι ήταν θέμα ηχοληψίας και όχι μουσικού παιξίματος από το συγκρότημα.

Και είναι κρίμα, για ένα τόσο σημαντικό συγκρότημα σαν τους Anthrax, να κάνουν πειράματα οι ηχολήπτες, μέχρι να βρουν τη λύση (προσοχή: δεν μιλώ τώρα, για τον “άγραφο νόμο” της περφεξιονιστικής ηχοληπτικής δοκιμής, των τριών πρώτων τραγουδιών σε κάθε συναυλία). Πειράματα που –βάσει του “κουφού” αποτελέσματος- δείχνουν έλλειψη ηχοληπτικής μελέτης (τώρα, ηχοληπτικής μελέτης από ποιον όμως; Από τεχνικούς της μπάντας, από τεχνικούς της διοργάνωσης, ίσως ακόμη και από τεχνικούς του χώρου; Άστο). Αυτό το λέω, διότι ενώ οι μουσικοί έπαιζαν κανονικά όλη την ώρα (γιατί τους βλέπαμε και από γιγαντοοθόνες), αντιθέτως ο ήχος των μουσικών τους οργάνων, κυριολεκτικά, πήγαινε και ερχόταν. Ερχόταν και χανόταν. Σαν να τον εξαφάνιζε και εμφάνιζε, κάποιος που ψάχνεται εκείνη ακριβώς την ώρα, την τελευταία στιγμή, με τα “κουμπάκια” του ήχου. Δηλαδή, πήγε πέρα δώθε το Live panning (ηχητική διαμοίραση των μουσικών οργάνων / δεξιά / στο κέντρο / αριστερά ή με άλλο βάθος κτλ). Οι ηλεκτρικές κιθάρες αρχικώς ήταν σχεδόν εξαφανισμένες και ακούγαμε πολύ δυνατά τα ντραμς. Κάπως παράξενα και το ηλεκτρικό μπάσο.

Η φωνή του απτόητου Τζόϊ Μπελαντόνα πάντως ξεχώριζε. Κατά σύντομα διαστήματα, η lead κιθάρα του Τζον Ντονέϊς επανεμφανιζόταν, μα μόνο στα καλά παιγμένα σόλο θέματά του. Να σημειώσουμε ακόμη, ότι παρόλα αυτά ο σεσιονάς ντράμερ Ντάρμπι Τοντ προσπάθησε και κατάφερε να κρατήσει το μέτρημα των Anthrax σε σωστά επίπεδα, ώστε να μην καταρρεύσουν τότε ακριβώς τα τραγούδια. Αν ήξερες τα τραγούδια, καταλάβαινες την εκάστοτε έκβαση. Όμως ένας νέος ακροατής, πιθανόν να νόμιζε, ότι έτσι παράξενα μπορεί αυτά να έχουν γραφτεί… Όπως και να έχει, το να “χάνονται” έτσι σε Live ωραία Metal τραγούδια σαν το “Madhouse”, είναι πραγματικά κρίμα. Ελπίζω μόνο, να μην οφειλόταν το όλο κακόηχο παροδικό σκηνικό στην “κλασική” παράμετρο – ρητό, του στυλ: “ας ρυθμιστεί ο ήχος του εκάστοτε Headliner και άσε τη Support μπάντα να ψάχνεται…” Εν τοιαύτη περιπτώσει όμως, γίνεται ηρωική η αποκατάσταση, από τους τεχνικούς (κονσόλας και monitor) της μπάντας Anthrax. Και μπαίνουμε πια, σε άλλη συζήτηση…

Anyways… Πάμε στα θετικά στοιχεία τώρα. Ωστόσο, ευτυχώς, όταν ο συμπαθής ρυθμικός κιθαρίστας Σκοτ Ίαν άρχισε να μας μιλά δυναμικά από το μικρόφωνο, όλα άρχισαν ομοίως να αλλάζουν σιγά σιγά σε θετικό ηχητικό πρόσημο! Ο Σκοτ μας ενημέρωνε εμφατικά, για το γνωστό περιεχόμενο των στίχων του “I Am The Law”, καλώντας μας να συμμετάσχουμε εκρηκτικά στις λέξεις του τίτλου (I…AM…THE…LAW). Τότε όλα άρχισαν να αλλάζουν προς το καλύτερο. Με τον ήχο να ανταποκρίνεται πια στην πραγματική του διάσταση, όταν τούτη η μπάντα πατά μουσικά το πόδι της στο σανίδι. Έτσι, όταν ύστερα ο Τζόϊ Μπελαντόνα ξεκίνησε τα “Ουόοοου” στην εισαγωγή του τραγουδιού “Antisocial”, όλοι ξέραμε τι θα γίνει. Ο κόσμος άρχισε να ανταποκρίνεται σιγά σιγά, επαναλαμβάνοντας ρυθμικά τον τίτλο του τραγουδιού, στα κατάλληλα σημεία όπου ο αειθαλής τραγουδιστής των Anthrax μάς προσκαλούσε ένθερμα να φωνάξουμε. Οπότε, μετά τη μέση του τραγουδιού, τα “An-ti-so-cial!” του κοινού άρχισαν να γίνονται αισθητά σε όλο το Ο.Α.Κ.Α.

Μετά, στο τραγούδι “Got The Time” το μωβ μπάσο του Φρανκ Μπέλο έλαμψε σαν συγχρονισμένος ρυθμικός κεραυνός μέσα από την εντυπωσιακή ταχύτητα των δακτύλων του κάτω χεριού, από τον καταρτισμένο μουσικό. Τέλος, τύμπανα και κιθάρες έδωσαν το στίγμα τους στο καλλιτεχνικά διαμαρτυρόμενο τραγούδι “Indians.” Οι στίχοι του οποίου από τη δεκαετία του 1980 μιλούν ορθά για την αδικία με τον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνουν οι Ινδιάνοι, διότι τους φέρονται οι λευκοί Αμερικανοί σαν σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στις Η.Π.Α. Αν και δεν ήταν καλό το ξεκίνημά τους, μπράβο στους Anthrax, για την εμπειρία τους να διορθώσουν την κατάσταση. Να λειτουργήσουν ένθερμα, παρουσιάζοντας με απτόητη σκηνική παρουσία τα τραγούδια. Και να μεταδώσουν μεταλλικό παλμό, με αλληλεγγύη στον κόσμο που ήρθε από νωρίς στη συναυλία. Τέλος, ο Τζόϊ ανακοίνωσε, αυτό που ήδη ξέραμε. Ότι οι Anthrax θα κυκλοφορήσουν νέο δίσκο!

Στιγμές, που Χαράχθηκαν στο Μυαλό

1) Το εντυπωσιακό εκτόπισμα, που έχουν στη σκηνή οι μουσικοί Μπελαντόνα, Ίαν και Μπέλο.

2) Η λειτουργική προσαρμοστικότητα, του σεσιονά ντράμερ Τοντ.

3) Η προσήλωση στο μουσικό παίξιμο και η θέση επί σκηνής, ως απόρροια του αλλιώτικου προσωπικού χώρου (σαν ανεξάρτητο σύμπαν), που αποκτά ο lead κιθαρίστας Ντονέϊς.

4) Οι μαχητικές φωνητικές κορώνες, του εξαιρετικού Τζόϊ Μπελαντόνα. Και τα ενθουσιώδη ουρλιαχτά, που τον έκαναν να κάνει κάτι αχρείαστα “κοκκοράκια.”

5) Οι χορευτικές κινήσεις των Ίαν και Μπέλο, ενόσω έπαιζαν μουσική.

6) Ο φόβος, του πότε θα έφτιαχνε ο ήχος / Η ανακούφιση, όταν έφτιαξε ο ήχος των Anthrax.

7) Η αμήχανη αίσθηση, που άφησαν τα ελάχιστα (μόνο 7-8) τραγούδια, τα οποία έπαιξαν στη Setlist τους ολόκληροι Anthrax (αν είναι δυνατόν).

8) Η αισθητή απουσία, του βασικού ντράμερ και συνθέτη της μπάντας, Τσάρλι Μπενάντε.

Iron Maiden: Απαράμιλλη Μουσική Τεχνική

Line Up

Για τη ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα, τo Line Up της μπάντας ήταν: Μπρους Ντίκινσον (lead φωνητικά). Στιβ Χάρις (ηλεκτρικό μπάσο & δεύτερα φωνητικά). Ντέϊβ Μάρεϊ (πρώτη – lead ηλεκτρική κιθάρα). Έϊντριαν Σμιθ (ρυθμική ηλεκτρική κιθάρα, lead ηλεκτρική κιθάρα, δεύτερα φωνητικά). Γιάνικ Γκερς (ρυθμική ηλεκτρική κιθάρα).

Ενώ για όλη την περιοδεία “Run For Your Lives”, αλλά και για διάφορα άλλα maiden-ικά Live, στα ντραμς (θα) κάθεται ο αναπληρωματικός μουσικός Σάϊμον Ντόουσον (ως βασικός ντράμερ προέρχεται από τους “British Lion”, μια μουσικά αλλιώτικη μπάντα του Στιβ Χάρις).

Διότι από το 2024 σε κάθε maiden-ικό Live, θα απουσιάζει ο βασικός ντράμερ της μπάντας, Νίκο ΜακΜπρέϊν (καθότι το 2023 ο ίδιος πέρασε εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο τον επηρέασε στην απόφασή του αυτή, παρά την εν καιρώ αποκατάσταση του ΜακΜπρέϊν και το προσαρμοσμένο παίξιμο στα ντραμς).

Live Απόδοση

Τι γεύση μπορεί να σου αφήσει στην ψυχή ένα Live των Maiden, όταν έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις –αρχικώς- συγκρατημένες προσδοκίες σου; Σε κάνει να ξανασκεφτείς με μεγάλη χαρά, ποιους ακριβώς πήγες να απολαύσεις. Και ότι η επιλογή σου, άξιζε το χρόνο που αφιέρωσες, τόσο πολύ, ώστε να κρατήσεις το συγκεκριμένο εισιτήριο για πάντα! Γιατί εδώ και τόσα χρόνια, οι ίδιοι δικαίως παραμένουν στην κορυφή. Δεν μιλώ τώρα για πωλήσεις, brand name και άρες μάρες κουκουνάρες, με τον χαζοχαρούμενο και απατηλό κόσμο του μάρκετινγκ. Όχι. Αντιθέτως, αναφέρομαι στην κατάκτηση της καλλιτεχνικής και μουσικής Heavy Metal κορυφής! Στην παραμονή, του Edward the Great, στον θρόνο! Στην πραγματική κορυφή. Το ξέρεις για τη δισκογραφία τους, την οποία έχεις απολαύσει άπειρες φορές. Το γνωρίζεις για τα Live τους, που έχεις ήδη δει, έχοντας επικυρώσει τον μουσικό οίστρο τους.

Το Ο.Α.Κ.Α. διέθετε μια συγκεκριμένη διαμόρφωση χώρου για τη συναυλία των Maiden. Ο κόσμος που ήρθε στις 23/05/2026 ήταν περισσότερος από την ανάλογη συναυλία τους στον ίδιο χώρο κατά το έτος 2022. Η προσέλευση του κοινού ήταν πραγματικά ικανοποιητική! Ίσως και 50.000 άτομα να ήμασταν μέσα. Παρόλα αυτά, δεν μπορείς να πεις κυριολεκτικά, ότι το Ο.Α.Κ.Α. γέμισε κιόλας. Όχι. Και τι σημασία έχουν, αλήθεια, αυτά τα νούμερα; Άλλα πράγματα έχουν. Στη συναυλία ήρθαν άνθρωποι που γνώριζαν τους στίχους, τις μελωδίες, τους τίτλους των τραγουδιών και τις καλλιτεχνικές θεματικές των Maiden. Ήρθαν παλιότερες γενιές και νέες. Ήρθαν διάφορες ηλικίες. Ήρθαν γνώστες. Ήρθαν ακόμη και άτομα, που προσπαθούσαν να ενταχθούν τώρα στο Metal. Μπροστά μου, ήρθε τριμελής οικογένεια, με μικρό κοριτσάκι που έκανε headbanging αυθόρμητα. Ήρθαν καλοπροαίρετοι και μυημένοι άνθρωποι, που σέβονται αυτή τη μουσική και τη νοοτροπία της. Κατά συνέπεια, ήρθαν σχετικοί θεατές – ακροατές!

Αυτή ήταν η σωστή, αληθινή Metal ατμόσφαιρα (καταλαβαίνετε, ότι με αυτό το σχόλιο η “καμπάνα χτυπάει” για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα άλλης συναυλίας / όχι όμως για την ίδια τη μπάντα και το αληθινό κοινό της). Γνήσια ατμόσφαιρα συναυλίας. Διότι εδώ έγινε κάτι άλλο. Κάτι, που ξεκινά από το συγκρότημα και φτάνει πράγματι σε όλο το κοινό. Το να βλέπεις αυτή την αψεγάδιαστη απόδοση των Iron Maiden, είναι η πραγματική ανταμοιβή! Ζωντανά! Ούτε υπερβολικά βίντεο, ούτε σχόλια, ούτε likes, ούτε viral και άλλες ιστορίες του φαίνεσθαι. Ένα μουσικό Όνειρο, που πραγματοποιήθηκε. Απλώς δεν θες τίποτα άλλο από μια τέτοια συναυλία. Πάντα έχεις αγωνία, όταν βλέπεις τουλάχιστον για τρίτη φορά τους Iron Maiden σε Live και επιθυμείς, να δεις τώρα κάτι αλλιώτικο. Αλλά δεν περιμένεις, να ξεπερνούν ακόμη και τον εαυτό τους, μολονότι οι ίδιοι μεγαλώνουν ηλικιακά. Οι Maiden λοιπόν, παραμένουν οι μεγαλύτεροι επαγγελματίες, οι πιο καταρτισμένοι μουσικοί και ταυτοχρόνως, οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες στο χώρο του Heavy Metal, παγκοσμίως αυτή τη στιγμή. Αλλά ας δούμε και μέσα από αυτή τη συναυλία, το αποδεδειγμένο γιατί…

Καταρχάς, μόλις ακούστηκε το “Doctor Doctor” των UFO από τα μεγάφωνα, σχεδόν όλο το στάδιο (εδώ θα δώσουμε ένα παραπάνω respect στους θεατές στην Αρένα), τραγουδούσε τις μελωδίες και τα λόγια. Και μετά, μπήκαμε στον κόσμο, των πρώτων Άλμπουμ των Maiden. Το “The Ides of March” έπαιζε σαν intro εναγώνιας προσμονής, τα οπτικά γραφικά των Maiden άρχισαν να φαίνονται στις Οθόνες και το πολύπειρο Metal συγκρότημα βγήκε ορμητικά στη σκηνή, με το “Murders in the Rue Morgue.” Ο ήχος κατευθείαν άγγιξε απόδοση στο 90%. Ξαναλέω, τουλάχιστον από τη δική μου θέση, την οποία προανέφερα στο κείμενο. Οι πρώτες μουσικές εντυπώσεις αναπόφευκτα μαγνητίστηκαν, κατευθείαν από τη φωνή του Μπρους Ντίκινσον. Αναρωτιόσουν, εάν είναι ποτέ δυνατόν να ακούγεται τόσο δυνατά και πεντακάθαρα εκείνος στην ηλικία του. Εκεί φαίνεται το μουσικό ταλέντο, πριν καν αρχίζεις να παρατηρείς τη σκηνική παρουσία. “Wrathchild”, “Killers” και ο κόσμος άρχισε να απολαμβάνει πλέον όρθιος τη συναυλία, ακόμη και στα καθίσματα των άνω διαζωμάτων.

Εδώ ο ηχοληπτικός περφεξιονισμός, του “άγραφου νόμου” των τριών πρώτων τραγουδιών, είχε νόημα. Όλα πλέον, ήρθαν μουσικοηχητικά στην εντέλεια. Ο χαρακτηριστικός ήχος του Στιβ Χάρις φώναζε “Παρών”, μα παράλληλα υποστήριζε ανελλιπώς τις συνθέσεις. Στο δε “Phantom of the Opera” κάθε θεατής καταλάβαινε, ότι αυτή ήταν αδιαμφισβήτητα μια παράσταση που θα είχε διαμοιρασμένους χρόνους εκτίμησης. Με στοιχεία σιωπηλού θαυμασμού, έντονων ζητωκραυγών, ρυθμικών χειροκροτημάτων και χαρούμενου headbanging, μέσα στην ίδια Setlist. Ακόμη και μέσα στα ίδια τα τραγούδια! Μετά το “The Number of the Beast” όλοι αντιλήφθηκαν, ότι η μπάντα ήταν δεμένη και πανέτοιμη να αποδώσει όλα τα κομμάτια με τον ίδιο ζήλο. Ο Μπρους έκανε το γνωστό αστειάκι – πείραγμα για το “Alexander the Great” και οι Maiden έπαιξαν μπροστά σε κοινό, μετά από πολλές δεκαετίες, ένα άλλο, παλιό αγαπημένο τραγούδι. Από άλλο δίσκο. Το “Infinite Dreams”, αποδόθηκε μπροστά στο ενθουσιώδες ελληνικό κοινό, κλέβοντας την πρωτιά παγκοσμίως από άλλους maiden-ικούς λάτρεις, μετά από τόσες απαιτήσεις ολόκληρων δεκαετιών, καθώς επίσης και από όλες τις υπόλοιπες χώρες της συνεχιζόμενης και εξελιγμένης περιοδείας “Run For Your Lives Tour.”

Ο Μπρους τήρησε αυτήν του την υπόσχεση. Γράφτηκε ιστορία! Εκεί λοιπόν, όταν το μυαλό συνέρχεται από αυτές τις απανωτές συγκινήσεις, που σου προσφέρουν αυτοί οι τόσο περίτεχνοι μουσικοί, ξαφνικά αρχίζει και η υπέροχη καλλιτεχνική concept περίοδος των Maiden. Η οποία φυσικά είναι θαυμαστή και στα Live. Η απόδοση στο “Powerslave” υπήρξε συγκλονιστική! Η οθόνη με τα γραφικά παρουσίασε το ανάλογο Αρχαίο Αιγυπτιακό Κτίσμα. Ο άριστος lead / ρυθμικός κιθαρίστας Ντέϊβ Μάρεϊ απέδειξε σε όλο το παγκόσμιο Metal Στερέωμα, ποιος ξέρει να βγάζει κρυστάλλινο ήχο από την κιθάρα του! Ο Μπρους, φορώντας την ομοιάζουσα μάσκα Φαραώ, πλέον ερμήνευε το τραγούδι σε άλλο επίπεδο. Ξεκίνησε ύστερα, με άλλη φορεσιά το “Rime of the Ancient Mariner.” Όποιος έχει “λιώσει” το τραγούδι αυτό, ακούγοντας τον δίσκο στο σπίτι του, ξέρει, γιατί εδώ οι Maiden -εκτός από δεξιοτέχνες και πανέξυπνοι συνθέτες- έγιναν και κινηματογραφικοί εκφραστές.

Αλλά να βλέπεις σε Live μουσική απόδοση το ομότιτλο ποίημα του Σάϊμον Τέϊλορ Κόλεριντζ, με δραματική αναπαράσταση της κατάρας στο κατάστρωμα του ναυτικού που σκότωσε το άλμπατρος, ήταν συγκινητικό και ανατριχιαστικό μαζί! Οι ατμοσφαιρικοί καπνοί και το αναπαραστημένο τρίξιμο στο κατάστρωμα, έκαναν το κοινό να νιώθει, ότι παρακολουθεί ταινία πλέον. Πολύ σημαντικό, να έχεις στη μουσική σου ήρεμα σημεία, στα οποία ένα στάδιο ακροατών ξέρει να τα εκτιμά και να τα απολαμβάνει, ακούγοντάς τα με προσοχή. Ο Στιβ Χάρις έτρεχε το μπάσο μαζί με τις κιθάρες. Ο Μπρους ερμήνευσε το γέλιο του απρόσμενου φαινομένου, μετά τον στίχο “Then down in falls comes the Rain”… Άριστο τραγούδι, 13 λεπτών (!) μπροστά στα μάτια μας! Και μετά το “Run to the Hills.” Ο κόσμος χαμογελούσε, τραγουδούσε, απολάμβανε.

Κατόπιν, περάσαμε στην υπομονετική προφητεία του “Seventh Son of a Seventh Son.” Ωραίο κιθαριστικό παίξιμο και από τον Έϊντριαν Σμιθ. Πανέμορφη ατμόσφαιρα. Οι δυναμικές των Maiden εναλλάσσονταν με ενδιαφέρουσα διακύμανση, μεταδίδοντας κατάλληλα την ιστορία. Στα “The Trooper” (ρέστα από τον Eddie) και Hallowed be thy Name” ο κιθαρίστας Γιάνικ Γκερς, εκτός από το ρόλο του στην τακτοποιημένη τριπλή κιθαριστική αρμονία, απέκτησε και εμφανείς σολιστικές στιγμές. Ο Μπρους κρατούσε μεγαλοπρεπώς τις σημαίες και μινιμαλιστικά την αγχόνη. Δραματικό τέλος. Εν συνεχεία, το ομότιτλο τραγούδι της μπάντας δημιούργησε ακόμη πιο έντονη επικοινωνία με το κοινό. Οι Maiden τυπικά, βγήκαν προσωρινώς από τη σκηνή. Και όλοι έτοιμοι για encore. Ακούγονται μαχητικά αεροσκάφη και η ηχογραφημένη ομιλία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά τη φράση “We will never surrender!” ενάντια στους ναζί, τότε ξεκίνησε από τους Maiden το “Aces High.” Έπος! Το “Fear of the Dark” έφερε, αυτό που ξέρουμε, ότι προκαλεί κάθε φορά στο κοινό. Δέος! Ιδανικό κλείσιμο με το “Wasted Years.” Ο Έϊντριαν Σμιθ απολάμβανε το κιθαριστικό του όμορφο γράψιμο.. Maiden και Κοινό έγιναν Ένα! Πήραμε Δύναμη! Ο ήχος τους ήταν άψογος. Απλώς, από άποψη ηχοληψίας, σε δύο σύντομες στιγμές έγινε ένα ανεξήγητο “πήγαινε – έλα”, της αδικαιολόγητα χαμηλωμένης έντασης, το οποίο ευτυχώς δεν μας επισκέφτηκε ποτέ ξανά. Το Live ήταν μαγευτικό! Συγχαρητήρια, σε αυτήν την υπέροχη μπάντα! Πρόκειται για υπερβατικούς καλλιτέχνες, με απαράμιλλη μουσική τεχνική. Με ενέργεια αστείρευτη. Πρόκειται για επαγγελματίες, που σέβονται την παράσταση και τους ακροατές της. Νίκησαν το χρόνο. Και εμείς ταξιδέψαμε εκεί μαζί τους. Τελικά, όταν βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι και ζεις τα όνειρά σου, τότε οι ηλικίες είναι απλώς αριθμοί!

Στιγμές, που Χαράχθηκαν στο Μυαλό

1) Το πανό με τον Eddie, το οποίο ξεδίπλωσε το ελληνικό κοινό των Maiden, αλλάζοντας ηρωικά κερκίδες (ειδικά μία κερκίδα, δεν είχε γεμίσει από κόσμο ακόμη και όμως ύψωνε το πανό), πολύ πριν βγει το συγκρότημα στη σκηνή.

2) Το νεανικό πέταγμα όλων των πολύπειρων Maiden, μόλις μπήκαν δυναμικά, τρέχοντας μαζί με ορμητικότητα στη σκηνή.

3) Το καλλιτεχνικό φαινόμενο, του 67χρονου Μπρους Ντίκινσον επί σκηνής. Μια πρωτόγνωρα ανθεκτική φυσική κατάσταση, τόσο με ερμηνεία αδιάκοπης κινησιολογίας, όσο και με απρόβλεπτα ισχυρή απόδοση στο τραγούδι.

4) Ο ταχύρρυθμος, μα συνάμα εκρηκτικός ήχος, του μπασίστα Στιβ Χάρις σε όλη τη συναυλία.

5) Η αυτόνομη κιθαριστική μαγεία, με τον κρυστάλλινο ήχο, από τον τεχνικά αξεπέραστο Ντέϊβ Μάρεϊ.

6) Η μουσική κιθαριστική συνεισφορά του Έϊντριαν Σμιθ, στις απαιτητικές συνθέσεις που παίχτηκαν.

7) Το απενοχοποιημένο και αθεράπευτο, βρετανικό χιούμορ του Μπρους, πριν από το τραγούδι “Rime of the Ancient Mariner.”

8) Το ταιριαστό παίξιμο του ντράμερ Σάϊμον Ντόουσον στα “Murders in the Rue Morgue”, “Wrathchild”, “Killers” και “Phantom of the Opera.” Τα δυνατά τύμπανά του, στον επίλογο του “Rime of the Ancient Mariner.”

9) Η απουσία του βασικού ντράμερ Νίκο ΜακΜπρέϊν από τη σκηνή των Maiden. Όχι στα τραγούδια των πρώτων τριών δίσκων της μπάντας, αλλά στις ανάλογες συνθέσεις από το “Piece of Mind” και μετά.

10) Τα γνωστά ακροβατικά (αν και πιο συγκρατημένα πλέον) του Γιάνικ Γκερς με την κιθάρα του.

11) Η πραγματικά μελετημένη Setlist, στην ολοκληρωμένη μουσική παράσταση των Maiden εν έτει 2026.

12) Μια απειροελάχιστη αίσθηση εποικοδομητικής γκρίνιας (χα χα), ότι κάποια στιγμή στη Setlist αξίζει, να απολαύσουμε και κάποια πιο σπάνια τραγούδια, από εκείνα που έχει γράψει ο Μάρεϊ.

Υ.Γ. Και λίγο περιπαικτικό χιουμοράκι, για το Φινάλε… Εντάξει, φάνηκε στο χαμόγελο του Eddie, το σε ποια συναυλία πέρασαν καλύτερα οι Metalheads στο Ο.Α.Κ.Α. Αλλά όλα κι όλα. Το “κύμα” στους Metallica, ήταν καλύτερο σε πληρότητα, από το αντίστοιχο δικό μας στους Iron Maiden.