Δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Μανώλη Φραγγίδη, αλλά σίγουρα δεν περίμενα να με κερδίσει τόσο. Από τις πρώτες κιόλας ιστορίες, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η φαντασία του συγγραφέα και ο τρόπος που καταφέρνει να σε βάζει σε έναν κόσμο διαφορετικό κάθε φορά… Να πιστεύεις ότι έχεις καταλάβει τι συμβαίνει στην ιστορία και λίγο πριν τελειώσεις, να ανατρέπει όλα όσα θεωρούσες δεδομένα….
Είναι από εκείνα τα βιβλία που διαβάζεις με περιέργεια για το τι θα ακολουθήσει και, όσο πλησιάζεις στο τέλος κάθε ιστορίας, τόσο περισσότερο θέλεις να δεις πού θα σε οδηγήσει. Και κάπως έτσι, έξι διαφορετικά διηγήματα κατάφεραν να μου αφήσουν την ίδια σκέψη: ” Τι ήταν αυτό που διάβασα? ” Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο μια Παρασκευή πρωί και λίγες ώρες μετά το είχα τελειώσει μένοντας με το βλέμμα απλανές….
Έξι διηγήματα, έξι διαφορετικοί κόσμοι και ιστορίες που δύσκολα μπαίνουν σε μία μόνο κατηγορία. Ένας σαμουράι που μονομαχεί χωρίς ξίφος, ένα μικρό κόκκινο αστέρι μέσα στην παράνοια του Σάλεμ και το κυνήγι μαγισσών του 1692, ένας γρίφος σε μια δυστοπική αρένα του μέλλοντος, ένας αμαρτωλός που έρχεται αντιμέτωπος με την αιώνια τιμωρία του, αλλά και πρόσωπα που κινούνται ανάμεσα στον μύθο, την αλήθεια και την εικόνα που έχουν δημιουργήσει οι άλλοι γι’ αυτά. Κάθε ιστορία έχει τον δικό της χαρακτήρα και τη δική της ατμόσφαιρα…
Ο Μανώλης Φραγγίδης ξέρει να κρατά το ενδιαφέρον σου και να σε κάνει να αμφιβάλλεις για όσα θεωρείς δεδομένα. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει πού πηγαίνει η ιστορία, έρχεται μια λεπτομέρεια ή μια αποκάλυψη που αλλάζει τα πάντα. Και το ωραίο είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα απρόσμενο τέλος που υπάρχει για να εντυπωσιάσει. Είναι εκείνη η στιγμή που, μόλις ολοκληρώσεις το διήγημα, θέλεις να γυρίσεις πίσω με τη σκέψη σου και να ξαναδιαβάσεις όσα προηγήθηκαν…
Παρά τη διαφορετικότητα των έξι αφηγήσεων, υπάρχει μια σκοτεινή διάθεση που τις συνδέει… Η ανθρώπινη φύση, η εξουσία, η ενοχή, η αλήθεια και η ανάγκη μας να πιστεύουμε σε όσα βλέπουμε ή ακούμε… Άλλωστε, πόσο εύκολο είναι να ξεχωρίσεις τον ήρωα από τον δολοφόνο? Πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η πραγματικότητα από την ιστορία που έχουμε συνηθίσει να ακούμε? Και πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι έχουμε καταλάβει έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση, πριν μάθουμε ολόκληρη την αλήθεια?
Μια λεπτομέρεια που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι ότι στο τέλος κάθε ιστορίας υπάρχει ένα trivia για το πώς εμπνεύστηκε ο συγγραφέας το συγκεκριμένο διήγημα. Για μένα, αυτή ήταν μια από τις πιο όμορφες προσθήκες της έκδοσης. Είναι διαφορετικό να διαβάζεις μια ιστορία και διαφορετικό να μαθαίνεις τι κρύβεται πίσω από τη δημιουργία της. Από πού ξεκίνησε η ιδέα? Ποια ήταν η αφορμή που οδήγησε τον συγγραφέα σε έναν τόσο ιδιαίτερο κόσμο?
Τέτοιες μικρές πληροφορίες κάνουν την ανάγνωση πιο προσωπική, καθώς σου επιτρέπουν να πλησιάσεις λίγο περισσότερο τη σκέψη του δημιουργού. Και, όταν πρόκειται για ιστορίες με τόσο διαφορετικές αφετηρίες, η περιέργεια για το πώς γεννήθηκαν είναι από μόνη της ένα επιπλέον κίνητρο να συνεχίσεις.
Στην ιδιαίτερη ταυτότητα του βιβλίου συμβάλλουν και τα έξι ανέκδοτα χαρακτικά που το συνοδεύουν… Η παρουσία τους συμπληρώνει την ατμόσφαιρα των διηγημάτων και δίνει στην έκδοση έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Δεν είναι μόνο οι ιστορίες που κάνουν το βιβλίο ενδιαφέρον, αλλά και η συνολική εμπειρία που προσφέρει στον αναγνώστη.
Αν κάτι μου έμεινε περισσότερο μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης, είναι η αίσθηση ότι ο συγγραφέας δεν φοβάται να κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικά είδη, εποχές και ιδέες. Από το ιστορικό στοιχείο μέχρι τη δυστοπία και από το μυστήριο μέχρι το σκοτεινό παραμύθι, κάθε διήγημα επιχειρεί κάτι διαφορετικό… Θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν τα σκοτεινά διηγήματα, τις ευφάνταστες ιδέες και, κυρίως, τις ιστορίες που σε αιφνιδιάζουν…
Και όσο για την πόρτα στο τέλος του διαδρόμου? Μετά από αυτές τις ιστορίες, νομίζω πως αξίζει να την ανοίξεις… Ακόμη κι αν δεν ξέρεις τι σε περιμένει από την άλλη πλευρά…
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 121 ΛΕΞΕΙΣ
