Σαν σήμερα στις 02 Σεπτεμβρίου το 1984 πέθανε ο κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης Μάνος Κατράκης

Ο Μάνος Κατράκης, κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1908 στο Καστέλι Κισσάμου των Χανίων Κρήτης. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης.

 

Το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Μάνος, που από μικρός είχε δείξει το υποκριτικό ταλέντο του, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 18 ετών, με το θίασο Οι Νέοι στο έργο Για την αγάπη της. Το μπρίο και η δυναμικότητά του ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Κώστα Λελούδα κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, το 1928, έπαιξε στην πρώτη βουβή ταινία Το λάβαρο του ’21.

 

Σαν σήμερα στις 02 Σεπτεμβρίου το 1984 πέθανε ο κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης Μάνος Κατράκης

 

Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο Θίασο της Ελευθέρας Σκηνής της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Σπύρου Μελά και του Μήτσου Μυράτ, παίζοντας σε έργα όπως Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι και Στέλλα Βιολάντη. Το 1930 συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία.

 

Το 1934 συνεργάστηκε με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και από τη θέση αυτή συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στο Εθνικό. Εκδιώχθηκε, όμως, ένα χρόνο αργότερα, λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του. Αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη.

 

 

 

Επέστρεψε στην Αθήνα το 1952, διοργανώνοντας «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Ξανανέβηκε στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασοτου Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης). Στη συνέχεια και μέχρι το 1955 εμφανίστηκε με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκρότησε δικό του θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι κ.ά).

 

 

Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ’ αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967, υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκηόπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα). Τους χειμώνες, το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη.

 

Καθώς το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίο του Άρεως, ο Κατράκης συνέχισε την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασό του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο και τον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα Τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη(1974).

 

Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι), Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με τη Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα), Μασάρι (Ταμπού) και τη Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Νικηφόρο​υ Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια.

 

 

Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Α. Κατσέλη, Τ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αν. Βαλάκου) και συμμετείχε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις, όπου με την ανεπανάληπτη φωνή του δικαίωνε το νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές.

 

Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο. Αξιόλογες είναι οι ερμηνείες του στο Μαρίνο Κοντάρα του Γιώργου Τζαβέλα (1948), στη Συνοικία το όνειροτου Αλέκου Αλεξανδράκη (1961) στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), στο Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο.

 

Λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα, με σκηνοθέτη το Θόδωρο Αγγελόπουλο, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, χτυπημένος από καρκίνο των πνευμόνων.

 

Φιλμογραφία

1929Το λάβαρο του ’21
1931Έτσι κανείς, σαν αγαπήσει
1932Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
1946Καταδρομή στο Αιγαίο
1948Μαρίνος Κονταράς
1953Εύα
1954Μαγική πόλις
1956Ο δρόμος με τις ακακίες
1961

Αντιγόνη

Φλογέρα και αίμα

Συνοικία το όνειρο

1962

Ηλέκτρα

Θρίαμβος

1963

Αθώα ή ένοχη

Ένας ντελικανής

Τα κόκκινα φανάρια

Ο αδελφός της Άννας

1964

Διωγμός

Προδοσία

Οι επικίνδυνοι

Ενωμένοι στη ζωή και στο θάνατο

1965

Το μπλόκο

Σπαραγμός

Ο επαναστάτης

Ιστορία μιας ζωής

Το χώμα βάφτηκε κόκκινο

Η έξοδος του Μεσολογγίου

1966

Αχάριστη

Ο κατατρεγμένος

Σκλάβοι της μοίρας

Μαζί σου για πάντα

Η Ελλάς χωρίς ερείπια

Δάκρυα για την Ηλέκτρα

Έρωτας στην καυτή άμμο

Έχω δικαίωμα να σ’ αγαπώ

Κατηγορώ τους ανθρώπους

Τώρα που φεύγω απ’ τη ζωή

Αιχμάλωτοι του πεπρωμένου

1967

Ο δραπέτης

Κοντσέρτο για πολυβόλα

Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός

Ο Λαμπίρης εναντίον παρανόμων

1968

Η λυγερή

Τζέην Έυρ

Ξεριζωμένη γενιά

Η καρδιά ενός αλήτη

Το κανόνι και τ’ αηδόνι

Μια μέρα ο πατέρας μου

Η λεωφόρους του μίσους

Ας με κρίνουν οι γυναίκες

Τόσα όνειρα στους δρόμους

Κατηγορούμενη απολογήσου

Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου

1969

Ο πρόσφυγας

Η ώρα της αλήθειας

Η σφραγίδα του Θεού

Για την τιμή και τον έρωτα

Κακός, ψυχρός κι ανάποδος

Η λεωφόρος της προδοσίας

Κυνηγημένη προσφυγοπούλα

Φίλησε με πριν να φύγεις για πάντα

Κουρέλι της ζωής

1970

Ορατότης Μηδέν

Εσένα μόνο αγαπώ

Η ζούγκλα των πόλεων

Κατηγορώ τους δυνατούς

Ώρες αγάπης ώρες πολέμου

Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο

1971

Κατάχρησις εξουσίας

Η λεωφόρος του μίσους

1972

Χωρίς συνείδηση

Η Αλίκη δικτάτωρ

Με φόβον και πάθος

Αντάρτες των πόλεων

1973

Οι προστάτες

1974

Η δίκη των δικαστών

1978

Ο εφιάλτης

Κραυγή γυναικών

Ο ήλιος του θανάτου

1980

Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο

Ελευθέριος Βενιζέλος: 1910-1927

1984

Ταξίδι στα Κύθηρα

Τα χρόνια της θύελλας

 

 

Θέατρο

1928Η λύρα του γερο-Νικόλα
1929Οι άθλιοι
1930Στέλλα Βιολάντη
1932Βασιλιάς Ληρ
1934Αγαμέμνονας
1935Βαβυλωνία
1936Ο επιθεωρητής
1953

Η πιστή σύζυγος

Προμηθέας Δεσμώτης

1954Ευγενία Γκραντέ
1955Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
1956Το κορίτσι με το κορδελάκι
1960Η Αντιγόνη της Κατοχής
1961Ο Πατούχας
1962Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
1964Ο καπετάν Μιχάλης
1965Χωριστά τραπέζια
1966Αυτό το ζώο το παράξενο
1969Ο χορός του θανάτου
1971Βασίλισσα Αμαλία
1972Ο Οθέλος
1974

Οιδίπους τύραννος

Μαντώ Μαυρογένους

Προμηθέας Δεσμώτης

1977Φθινοπωρινή ιστορία
1978

Οι τελευταίοι

Ο μονοσάνδαλος

1979Συντροφιά με τον Μπρεχτ
1984Προμηθέας

 

Τηλεοπτικές Σειρές

1973Αστυνομικές ιστορίεςΥΕΝΕΔ
1974Οι δίκαιοιΥΕΝΕΔ
1977Υποψίες : εφιάλτηςΕΡΤ
1979Η μεγάλη παρέλασηΕΡΤ
1981ΛούμπενΥΕΝΕΔ
1983Κοχλίας : ασκητικήΕΡΤ

 

 

 

 

0

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *