Φωτογραφίες κειμένου: Αφροδίτη Ζαγγάνα
25 Σεπτεμβρίου 2026. Λυκαβηττός. Jack Savoretti. Και μια από εκείνες τις βραδιές που, όταν τελειώνουν, εύχεσαι να μπορούσες να πατήσεις ξανά το rewind. Γιατί ορισμένες συναυλίες είναι στιγμές που τις παίρνεις μαζί σου φεύγοντας….
Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αντικειμενική όταν γράφω για τον Jack Savoretti. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω κιόλας. Γιατί όταν ένας καλλιτέχνης έχει καταφέρει να συνδεθεί με τόσες προσωπικές στιγμές, με τραγούδια που έχουν γίνει soundtrack σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου, τότε μια συναυλία του δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς ως ακόμη ένα live.
Είναι συνάντηση, όπως ακριβώς το είπε και ο ίδιος πολλές φορές εκείνο το βράδυ…. Και ήταν μαγική για άλλη μια φορά….
Ο Jack Savoretti επέστρεψε στην Αθήνα στις 25 Σεπτεμβρίου, ανοίγοντας από τον Λυκαβηττό το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας του We Will Always Be The Way We Were Tour 2026.
Και ίσως δεν υπήρχε καλύτερο σκηνικό. Ο Λυκαβηττός τη νύχτα με ένα φεγγάρι έτοιμο να φωτίσει τις στιγμές, η Αθήνα φωτισμένη από κάτω και πάνω στη σκηνή ένας καλλιτέχνης που έχει έναν μοναδικό τρόπο να κάνει χιλιάδες ανθρώπους να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε μια προσωπική, σχεδόν ιδιωτική μουσική στιγμή.
Αυτό είναι που αγαπώ περισσότερο σε εκείνον. Δεν είναι μόνο η φωνή… Είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τη φωνή του για να αφηγηθεί ιστορίες. Υπάρχει μια ζεστασιά, μια εσωτερικότητα και μια ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια στον τρόπο που ερμηνεύει. Και όσο περνά η ώρα, ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε έναν μεγάλο συναυλιακό χώρο. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι κάπου αλλού. Σε μια ανάμνηση…. Σε ένα ταξίδι… Σε έναν έρωτα…
Σε μια παλιά φωτογραφία που ξαφνικά αποκτά ήχο…. Ίσως γι’ αυτό η μουσική του Savoretti έχει αυτή τη σπάνια δύναμη να μας αφορά προσωπικά.
Το πρόγραμμα της βραδιάς ταξίδεψε το κοινό σε διαφορετικές στιγμές της πορείας του, συνδυάζοντας αγαπημένα τραγούδια με υλικό από το νέο του άλμπουμ. Ανάμεσα στις στιγμές της βραδιάς βρέθηκαν τα «Do It For Love», «Candlelight», «The One», «Singing to Strangers», «Knock Knock», αλλά και τραγούδια από τη νέα του δουλειά.
Ήταν μια βραδιά που κοίταξε και πίσω και μπροστά. Ο Savoretti κουβαλά πλέον δύο δεκαετίες μουσικής διαδρομής, αλλά εξακολουθεί να έχει αυτή την αίσθηση του καλλιτέχνη που ψάχνει, εξελίσσεται και επιστρέφει στις ρίζες του. Το νέο άλμπουμ We Will Always Be The Way We Were αποτελεί άλλωστε μια συνειδητή επιστροφή στις μουσικές αφετηρίες του. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό της διαχρονικότητάς του. Να μπορεί να αλλάζει χωρίς να χάνει τον εαυτό του….
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Jack Savoretti τραγουδά στην Αθήνα. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι η ευρωπαϊκή του περιοδεία ξεκίνησε από εδώ. Ο ίδιος έχει δημιουργήσει μια ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό κοινό, έχοντας εμφανιστεί ξανά σε σημαντικούς χώρους της πόλης. Η Αθήνα, άλλωστε, είναι μια πόλη που έχει δείξει επανειλημμένα την αγάπη της για τη μουσική του.
Αυτή η σχέση έγινε ξανά ορατή, εκείνο το βράδυ… Το κοινό τραγουδούσε μαζί του…Ένα κοινό που έχει “ζήσει” τα τραγούδια του και είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις γιατί αγαπάς έναν καλλιτέχνη…
Κάποια στιγμή μέσα στη συναυλία, κοίταξα γύρω μου. Και σκέφτηκα πόσο παράξενο είναι αυτό που μπορεί να κάνει η μουσική. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους τραγουδούν τους ίδιους στίχους. Κάποιοι χαμογελούν. Κάποιοι συγκινούνται. Κάποιοι κοιτούν απλώς τη σκηνή χωρίς να μιλούν. Κι όμως, όλοι εκείνη τη στιγμή αισθάνονται κάτι κοινό.
Αυτό είναι το μεγαλείο μιας συναυλίας. Και αυτό είναι που κάνει τον Jack Savoretti τόσο ξεχωριστό για μένα. Δεν χρειάζεται φαντασμαγορικά τεχνάσματα για να σε κερδίσει. Χρειάζεται μόνο να αρχίσει να τραγουδά….
Όταν τελείωσε η βραδιά, δεν ήθελα να φύγω…Ήθελα ακόμη ένα τραγούδι.. Ακόμη πέντε λεπτά…. Ακόμη μία στιγμή… Ίσως γιατί υπάρχουν βραδιές που ξέρεις από την ώρα που τις ζεις ότι θα επιστρέψεις σε αυτές κάποια στιγμή στο μέλλον…
Έφυγα από τον Λυκαβηττό με τη μουσική του Savoretti ακόμη στο μυαλό μου και με εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία που αφήνουν οι όμορφες στιγμές όταν τελειώνουν. Η Αθήνα συνέχισε να κινείται. Τα φώτα της πόλης παρέμεναν αναμμένα. Ο κόσμος κατέβαινε τον Λυκαβηττό. Και κάπου μέσα μου συνέχιζε να παίζει η μουσική….
Εις το επανιδείν….
