Heretic κριτική της ταινίας “Coyote vs. Acme” (2026)

Από τον Heretic κριτικό Γιάννη Κρουσίνσκυ

Το κομμάτι της Ανεξαρτητοποιημένης Φαντασίας στο προσαρμοσμένο Περιβάλλον των Coyote και Looney Tunes τα καταφέρνει καλύτερα από το ίδιο το σενάριο. Δηλαδή η μικρή γραμμικότητα της τρελούτσικης καθημερινότητας του Κογιότ και της παρέας του, λειτουργεί πολύ καλύτερα από τη μεγάλη γραμμικότητα του όλου σεναρίου.

Σεβάστηκε μεν, την ανάλογη κωμική Παράδοση. Αλλά ήταν σαν να έχεις τοποθετήσει, με προσεκτικές έως φοβικές κατασκευαστικές οδηγίες, διάφορα κομμάτια Κωμικότητας και να έχεις φτιάξει ένα ήδη προβλέψιμο παζλ αστείων. Δεν υπήρχε δηλαδή εν συνόλω το περιτριγυρισμένο στοιχείο της πηγαίας έκπληξης! Οι λίγες καλές εξαιρέσεις, υπήρξαν αισθητές. Ήταν ωστόσο, ανέλπιστα συγκινητικό το έργο.

Η ταινία από το πουθενά, εξέφρασε ένα ουσιώδες, Απρόβλεπτο Κοινωνικό Μήνυμα. Και αυτό αποτελεί το πιο δυνατό της καλλιτεχνικό σημείο! Κοπάνησε με αυστηρή κριτική ενήλικης διάθεσης, μέσα από την αμφισβητούμενη και ταπεινή μαγεία του Καρτούν, το οποιοδήποτε σύστημα σε παρουσιάζει επιπόλαια σαν τσαρλατάνο και αποτυχημένο (εν είδει απομάκρυνσης από το φανταχτερά προβαλλόμενο κοινωνικό κύρος).

Ανάλυση

Εισαγωγή…

Η πλοκή του σεναρίου μάς επεξηγεί, ότι από το μακρινό έτος 1992, η εταιρεία Acme αποφάσισε να αλλάξει, τυπικά και ριζικά, φιλοσοφία. Να εφαρμόσει τα αλλόκοτα προϊόντα της όχι για να διευκολύνει τη ζωή των Καρτούν όπως φαινόταν παλιότερα (με τα όποια ατυχήματα συνέβαιναν, να κρύβονται τότε βεβαίως “κάτω από το χαλάκι”), μα από εδώ και στο εξής η χρήση τούτων των προϊόντων να γίνεται έχοντας αντίστροφο σκεπτικό. Με έναν πραγματικά δόλιο τρόπο… Εκμεταλλευόμενη πλέον στο έπακρον τα Καρτούν, με τη χειρότερη μεταχείριση… Ο Dr. Lorre ήταν ο μόνος που αντιστάθηκε σε αυτή την άκαρδη απόφαση. Αλλά δεν πρόλαβε να την αποκαλύψει δημόσια, διότι οι δυνάμεις της Acme τον εξαφάνισαν μέσα σε μια τεχνητή, καρτουνίστικη μαύρη τρύπα… Ενώ μεγάλο θύμα αυτής της πλεκτάνης, υπήρξε ο ψυχοσωματικά τραυματισμένος, Daffy Duck…

Περίπου 30 χρόνια μετά, το Κογιότ (κατά κόσμον Wile E. Coyote) αποτελεί έναν σταθερά εν αγνοία του “πελάτη”, αυτής της τεράστιας εξαπάτησης από την Acme. Ο Wile E. στην ερημική του ζήση, έπειτα από δεκαετίες ολόκληρες παρατηρεί την αποτυχία των χιλιάδων καταστρωμένων σχεδίων του, με έντονο προβληματισμό και θλίψη. Παρά τη χρόνια επιμονή του στη μελέτη αυτών των σχεδίων, θα αισθανθεί για πρώτη φορά μια έντονη υπαρξιακή παύση. Το Κογιότ κάνοντας ανασκόπηση δεκαετιών, βλέπει όλα αυτά τα σχέδια να έχουν μονίμως την ίδια απογοητευτική κατάληξη. Να αρχειοθετούνται, σε οργανωμένα συρτάρια μιας επαναλαμβανόμενης απόπειρας εξόντωσης του ταχύτατου και κυριολεκτικά άπιαστου πτηνού, Road Runner. Σιωπηλά o Wile E., χρεώνεται την αποτυχία αυτή. Τότε εντελώς τυχαία, θα δει μια διαφήμιση του δικηγόρου Kevin Avery!

Μια διαφήμιση, που θα του ανοίξει τα μάτια, επεξηγώντας το γιατί συνέβαιναν τόσες αποτυχίες και σε ποιον στην πραγματικότητα οφείλονταν. Ο Avery υπόσχεται, ότι για τυχόν λάθη των προϊόντων της εταιρείας Acme, μπορεί να δικαιώσει τα Καρτούν που υπήρξαν θύματα εξαπάτησης. Και κερδίζοντας νομικά την εκάστοτε υπόθεση, να τους προσφέρει ύστερα κάποια μικρά ικανοποιητικά πακέτα, οικονομικών αποζημιώσεων. Τα μάτια του Κογιότ ξαφνικά λάμπουν! Θα πάει επειγόντως να βρει τον δικηγόρο Avery και το νομικό Team του, από κοντά. Ωστόσο, ο Wile E. Coyote επιδεικνύει στον Kevin Avery, ότι δεν του έχει συμβεί μόνο ένα περιστατικό με την εταιρεία Acme. Αλλά αμέτρητες περιπτώσεις, με ελαττωματικά προϊόντα! Το πρόβλημα είναι, ότι ο μετριοπαθής και τεμπέλης Kevin Avery έχει έναν διακεκριμένο νομικό αντίπαλο, που του προκαλεί τρόμο. Τον Buddy Crane.

Γενικώς…

Αρχικώς να ξεκαθαρίσω, ότι η Heretic κριτική αυτή αφορά την υποτιτλισμένη ταινία, διότι αυτήν παρακολούθησα. Η ταινία “Coyote vs. Acme” (2026) του σκηνοθέτη Ντέϊβ Γκριν, θα λέγαμε πως σχεδόν από μόνη της, σε σχέση με όσα θεωρητικά ΘΑ μπορούσε να προσφέρει στο Animated κωμικό γίγνεσθαι εν έτει 2026, ανήκε ήδη στα υποσχόμενα κινηματογραφικά γεγονότα της χρονιάς που διανύουμε. Σίγουρα λοιπόν, αποτελούσε εξαρχής μια αινιγματική κινηματογραφική πρόταση, η οποία τραβούσε θετικά σαν καρτουνίστικος μαγνήτης την προσοχή εκείνου του κοινού της Κινηματογραφικής Κοινότητας, που του αρέσουν οι τολμηρές κωμικές εκφράσεις.

Ωστόσο, η ανάπτυξη της ταινίας, το μεδούλι της και το κινηματογραφικό αποτέλεσμά της, είναι εντελώς αλλιώτικες μεταξύ τους ιστορίες. Καθότι το έργο, ναι μεν κάλυψε την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά των χαρακτήρων των Looney Tunes και δη του κεντρικού εδώ πρωταγωνιστή Wile E. Coyote, σε σχέση με τα όσα είχε ήδη συστήσει η δικαίως λαμπρή, κωμική τους παρελθοντική παρουσία και φήμη στο κοινό παγκοσμίως. Όμως στην παρούσα ιδιωτική διάστασή της, η καινούργια αυτή ταινία δεν πραγματοποίησε την επιθυμητή κωμική υπέρβαση. Και κωμική υπέρβαση θεωρούμε, κάτι που αφορά όλα τα κινηματογραφικά – καλλιτεχνικά μέτωπα. Από το σχεδιασμό των χαρακτήρων, το σενάριο, τη σκηνοθεσία, μέχρι και το όποιο Απρόβλεπτο Κοινωνικό Μήνυμα μπορεί να εκτιναχθεί καλλιτεχνικά προς τα έξω… Υπό τη βασική προϋπόθεση, όλα αυτά, να ενώνονται τέλεια…

Εδώ υπάρχουν μεν τέτοια ανεξαρτητοποιημένα στοιχεία δημιουργικότητας και κάποια μάλιστα, παρουσιάζουν απρόβλεπτη δυναμική, αλλά δυστυχώς δεν ενώνονται και τόσο καλά μεταξύ τους… Οπότε ξεκάθαρα, δεν ενώνονται τέλεια… Διότι για να ρισκάρεις να κατασκευάσεις μια τέτοια ταινία στο Σήμερα, η επαγγελματική λογική μιας τέτοιας δημιουργίας τουλάχιστον λέει φωναχτά, πως δεν θα αρκεστείς στο ότι θα φτιάξεις απλώς ένα συμπαθητικό έργο. Όπου εάν αυτό δεν πάει τελικά και τόσο καλά (δεν μιλάω εδώ για Box Office, αλλά για απόλαυση αληθινής Τέχνης), είναι παράξενο να έχεις κιόλας σαν σκηνοθέτης την απαίτηση ή έστω την πεποίθηση να σε συγχωρούν με καλοπροαίρετη διάθεση. Δηλαδή μόλις ο κόσμος φύγει από την κινηματογραφική Αίθουσα, να επιστρέψει άκριτα, χωρίς προβληματισμούς, στο σπίτι του. Και μάλιστα, αναπολώντας με χαρά εκείνες τις παλιές, καλύτερες “ρετρό” στιγμές του Κογιότ και του άπιαστου πτηνού, βλέποντας τα ανάλογα παλιά τους Animations.

Όχι λοιπόν, δεν φτιάχνεις εν έτει 2026 ένα συμπαθητικό έργο με το περιβάλλον του Κογιότ, για να δημιουργήσεις απλώς νοσταλγική διάθεση στο κοινό που λάτρεψε αυτόν τον χαρακτήρα. Αλλά ουσιαστικά, κάτι τέτοιο φαίνεται να συνέβη μέσα από τούτη την ταινία. Δηλαδή εκείνες οι παλιές, κλασικές πια στιγμές, του Κογιότ με τον αιώνιο εχθρό του, φαντάζουν θεϊκά ουσιώδεις μπροστά στο τωρινό έργο. Τουλάχιστον, από άποψη παραγωγής γέλιου! Διότι είχε μεν αστείες εκφάνσεις, η τωρινή ταινία. Σεβάστηκε μεν, την ανάλογη κωμική Παράδοση. Αλλά ήταν σαν να έχεις τοποθετήσει, με προσεκτικές έως φοβικές κατασκευαστικές οδηγίες, διάφορα κομμάτια Κωμικότητας και να έχεις φτιάξει ένα ήδη προβλέψιμο παζλ αστείων. Δεν υπήρχε δηλαδή εν συνόλω, το περιτριγυρισμένο στοιχείο της πηγαίας έκπληξης! Εμφανιζόταν μονάχα, κατά ορισμένες εξαιρέσεις! Αυτές οι λίγες καλές εξαιρέσεις, υπήρξαν βεβαίως αισθητές!

Όμως το πολύτιμο στοιχείο της πηγαίας έκπληξης και κατά συνέπεια πηγαίας έμπνευσης, ήταν ακριβώς εκείνο που αιφνιδίαζε πάντοτε με θετικό πρόσημο τους ενθουσιασμένους θεατές, όταν έβλεπαν στα παλιά Animations τον Coyote να κυνηγά με αποτυχημένες προσπάθειες το Road Runner. Χωρίς αυτό το καθοριστικό στοιχείο κωμικής νοστιμιάς, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούσαν τα νέα αστεία να είναι ξεκαρδιστικά. Δεν μπορούσαν να είναι το ίδιο εύγευστα, σαν το παραδοσιακό καρτουνίστικο, χορταστικό υλικό. Δεν ήταν λοιπόν το “Coyote vs. Acme” (2026), ένα ξεκαρδιστικά αστείο έργο. Δεν υπήρχε στη συνταγή κάτι τέτοιο! Άρα, εάν έχασε τον πρωταρχικό του στόχο, τότε γιατί ακριβώς δημιουργήθηκε; Και τότε σε αυτή την περίπτωση, πώς ακριβώς το νέο έργο ανανεώνει σε κωμικό μοτίβο το πρωταγωνιστικό μονοπάτι του Wile E. Coyote στις αρχές του 21ου αιώνα;

Επιπλέον, κάτι άλλο έλλειπε αισθητά. Και αυτό που έλειπε, ήταν η πραγματική αγανάκτηση του Wile E. απέναντι στην εταιρεία Acme. Μια αγανάκτηση, η οποία ήταν ήδη δικαιολογημένη, εάν σκεφτούμε τις αποτυχίες και τον ορατό θυμό του Κογιότ για αυτές, σε παλιότερα Animations. Όμως εδώ μας υποσχέθηκαν αγανάκτηση και εκδίκηση, μα ουσιώδη αγανάκτηση και εκδίκηση δεν είδαμε. Πιο σωστά, δεν τις αισθανθήκαμε, όσο χρειαζόταν. Παρά μόνο στην αρχή, βλέποντας αυτή την πικρία του Κογιότ. Έπειτα, το άλυτο πρόβλημα ήταν η αστάθεια σεναριακής γραμμικότητας, σε μία από τις αρκετές ανατροπές του σεναρίου.

Δηλαδή στο ότι ο Wile E. Coyote δεν νοιάζεται στα αλήθεια για τη μήνυση απέναντι στην εταιρεία Acme, αλλά τον ενδιαφέρει μόνο να πιάσει το πτηνό Road Runner. Εδώ υπάρχει σεναριακό πρόβλημα. Ουσιαστικά, αυτό ακριβώς που πάει να εξηγήσει την αληθινή απενοχοποιημένη φύση του Κογιότ, είναι ταυτοχρόνως και εκείνο το σεναριακό στοιχείο γραμμικής αστάθειας που αποδυναμώνει τον χαρακτήρα. Είναι εκείνο το στοιχείο, το οποίο ΘΑ μπορούσε να διαφοροποιηθεί λεπτεπίλεπτα στο έτος 2026, δίνοντας στο Κογιότ έναν πιο αναβαθμισμένο χαρακτήρα. Προσδίδοντάς του μια ανεξαρτησία, μια παραπάνω εγκεφαλική υπόσταση. Διότι βρισκόμαστε σε πολύ προβλέψιμα σεναριακά νερά, για το παρουσιασμένο, σχεδόν άνυδρο, μυαλό του Κογιότ εδώ.

Ήταν ωστόσο ανέλπιστα συγκινητικό, το έργο “Coyote vs. Acme” (2026). Ίσως γιατί πρωτίστως η κεντρική ιδέα, του Κογιότ να εκδικηθεί την εταιρεία που του προμήθευε επί χρόνια τον ελαττωματικό εξοπλισμό, ήταν ήδη ικανή για την υποσχόμενη εξερεύνηση στον ψυχισμό του κεντρικού ήρωα. Ώστε σαν σπίθα, η ιδέα τούτη, να έδινε αντιστοίχως μια υποσχόμενη απάντηση, στην –έτσι και αλλιώς- υπαρκτή αγωνία και κυρίως στην κερδηθείσα συμπάθεια των θεατών, για τα όσα τραβούσε επί χρόνια τούτος ο κακότυχος χαρακτήρας. Διότι πράγματι, γελούσαμε μεν με τα όσα εκείνος περνούσε, στην πορεία τον συμπαθούσαμε και τελικά, τον συμπονούσαμε κιόλας. Οι λόγοι, αυτής της τελικής συμπάθειας – συμπόνοιας, είναι πάρα πολλοί (θα μπορούσαν ωστόσο να συνοψιστούν σε *τρεις περιπτώσεις, όπως θα δείτε αρκετά παρακάτω στην Κατηγορία “Σκεπτικό” της Heretic κριτικής). Και εξυπακούεται, πως αφορούν την όλη δυναμική στην πολυετή πορεία κωμικοτραγικής καρτουνίστικης ιστορίας, με τους διαχρονικούς αντιπάλους Coyote και Road Runner, μαζί βεβαίως και με τα προϊόντα της Acme να παρευρίσκονται ανάμεσα στους δύο αυτούς κεντρικούς ήρωες. Από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν. Εν έτει 1949, στο ντεμπούτο τους, με τον χιουμοριστικό τίτλο “Fast and Furry-ous.”

Εμάς εδώ ωστόσο μας αφορά, το πώς κατάφερε η τωρινή ταινία του 2026 να συγκινήσει παραδόξως και το ενήλικο μάτι. Γιατί όπως προείπαμε, ήταν ανέλπιστα συγκινητικό το τωρινό έργο. Γιατί πράγματι τα κατάφερε, σε αυτό το καλλιτεχνικό – κινηματογραφικό κομμάτι. Επομένως ας εξετάσουμε, τα εν λόγω επιμέρους θετικά στοιχεία. Η αλήθεια είναι λοιπόν, πώς όντως πραγματοποιήθηκε ένα συμπρωταγωνιστικά περίεργο, μα επιτυχημένο, συναισθηματικό δέσιμο ηρώων. Ένα απλό και πρακτικό bonding. Για την ακρίβεια, από τη μια πλευρά ήταν προστεθειμένο μισό και μισό bonding. Μισό bonding του πτηνού Road Runner + μισό bonding του δικηγόρου Kevin Avery, έχοντας απέναντι ολόκληρο τον συναισθηματικό Κόσμο του Κογιότ. Συναισθηματικό δέσιμο, με αλληλοσεβασμό, μεταξύ χαρακτήρων Animation. Μεταξύ Ανθρώπου και Animation. Μεταξύ Αντιπάλων. Μεταξύ Συμμάχων. Ένα αληθοφανές bonding, που μεταδόθηκε επικοινωνιακά στον θεατή. Αυτό οφείλεται όμως στο συνδυασμό σχεδιασμού – σκηνοθεσίας – σεναρίου του συγκεκριμενοποιημένου Animation, επάνω στον χαρακτήρα του ολοκαίνουργιου Κογιότ. Δεν οφείλεται στην ερμηνεία του ηθοποιού Γουίλ Φόρτε. Δεν οφείλεται, ούτε και στο σχεδιασμό του νέου Road Runner. Το συνολικό συμπρωταγωνιστικό δέσιμο αυτό, συνιστά έναν ενσυναισθητικό καθρέφτη έμπνευσης του ίδιου του Κογιότ!

Συμπερασματικά

Καθότι σε πρώτο στάδιο, Σεβασμός = Σχεδιασμός. Ο Wile E. Coyote σχεδιάστηκε ιδανικά για αυτή την ταινία! Οι εκφράσεις του Wile E. είχαν συναίσθημα και συγκεκριμενοποιημένες (αρκετά) ζωντανές αντιδράσεις. Υπήρχε στην όψη του Κογιότ: θυμός, απογοήτευση, πονηριά, μηχανιστικός τρόπος συμπεριφοράς ενόσω ο ίδιος συνέχιζε να εφευρίσκει παγίδες, αυτοπεποίθηση, ξεροκεφαλιά, συγκίνηση. Σχεδόν, τα πάντα. Και κυρίως, προκαλούσε συμπάθεια στο κοινό, με τούτο τον πειστικό, καινούργιο και ταυτοχρόνως παραδοσιακό, επιτυχημένο Σχεδιασμό! Αντιθέτως, το τωρινό πτηνό Road Runner, παρουσιάστηκε με έναν ολοκαίνουργιο σχεδιασμό, που ήταν σαν να αντικατέστησε με άκομψο και εμφανώς ψεύτικο τρόπο την παλιά του αίγλη. Να σημειώσουμε, πως ο Φόρος Τιμής επανατοποθετημένων μίνι στιγμών του Coyote από το Παλιό Αρχείο (με τον καταπέλτη και με άλλες στιγμές) υπήρξε πραγματικά ουσιώδης.

Έπειτα σε δεύτερη ανάγνωση, παρατηρούμε, πως το κομμάτι της Ανεξαρτητοποιημένης Φαντασίας στο προσαρμοσμένο Περιβάλλον των Coyote και Looney Tunes, τα καταφέρνει καλύτερα από το ίδιο το σενάριο. Δηλαδή η μικρή γραμμικότητα της τρελούτσικης καθημερινότητας του Κογιότ και της παρέας του, λειτουργεί πολύ καλύτερα από τη μεγάλη γραμμικότητα Ανθρώπων και Animation του όλου σεναρίου. Για να γίνει καλύτερα κατανοητό αυτό που μόλις σας είπα, ας περάσουμε αμέσως παρακάτω, στον ωφέλιμο συνδυασμό σκηνοθεσίας – σχεδιασμού – σεναρίου, μέσα από χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Ωραία, η προσθήκη με το πιάνο που έπεσε απειλητικά από τον “ουρανό” και ήρθε τότε η πασίγνωστη πένθιμη μελωδία κηδειών από τη σύνθεση “Funeral March” του Φρεντερίκ Σοπέν, παιγμένη παραμορφωμένα από τον Wile E. Coyote. Ωραία, η ατάκα του Porky Pig, για το μοντέλο χωρίς παντελόνι. Απρόβλεπτο, το πέταγμα του ασβού Pepe Le Pew. Φοβερή η λεπτομέρεια, μιας αράχνης που δεν θανατώνει το θύμα της αλλά του ζητά λεφτά, σε κακόφημη περιοχή που πήγαν ο Kevin Avery και η Paige Avery για να βρουν περισσότερα στοιχεία. Το Τούνελ και τα όσα γεννά η μπογιά, ήταν μια ευφάνταστη πινελιά που έκλεινε και το μάτι στην Παράδοση. Ωραία και η πινελιά του Bugs Bunny, σαν “ινκόγκνιτο” πληροφοριοδότης. Ο Daffy Duck ήταν μια τρελή πάπια, όντως! Παρουσιάστηκε χιούμορ και παράκρουση, ακόμη και μέσα στο ψυχοσωματικό τραύμα του (AC…Me? AC…You!).

Ας περάσουμε όμως στα αρνητικά στοιχεία, με την κεντρική, μεγάλη δομή του σεναρίου. Οι τρεις ανατροπές στο σενάριο, δημιουργούν μεν στιγμιαίο ενδιαφέρον στον θεατή, αλλά τελικά ξεφουσκώνουν και βυθίζουν σε μαύρη καρτουνίστικη τρύπα την ουσία της όλης πλοκής! Πρώτον, η μυστηριώδης (και καλά) υπογραφή του Κογιότ απέναντι στην εταιρεία Acme, με τα πολλά ελαττωματικά υλικά. Δεύτερον, η πραγματική πρόθεση του Κογιότ να έρθει το πτηνό στη δίκη και όχι να κερδίσουν σαν ομάδα του Avery νομικά τη δίκη. Τρίτον, η πρόθεση της εταιρείας Acme να χρησιμοποιήσει σαν πειραματόζωα διάφορα Καρτούν. Και όχι να τα “βοηθά”, με τα (κουκουλωμένα σκάρτα) προϊόντα της, όπως παλιά. Αλλά να τα εκμεταλλεύεται πιο πολύ, με την απόκρυψη του βασανιστικού και ύπουλου, τριακονταετούς “Σχεδίου Σίσυφος.” Καθώς και με παράλληλη απόκρυψη, της θαρραλέας ένστασης του –εδώ ευαισθητοποιημένου- Dr. Lorre. Αυτά τα στοιχεία είναι πολύ απλά και δεν κρύβουν κανένα μεγάλο μυστήριο. Μολονότι, αυτό ακριβώς παριστάνουν… Ας μην ξεχνάμε, ότι η ταινία στοχεύει ψυχαγωγικά σε διάφορα target groups ηλικιών. Αλλά εδώ είμαστε, φίλε μου… Εδώ κρύβεται η πραγματική μαεστρία! Στο να ξέρεις, πώς να βρεις την ισορροπία, για να μείνει ευχαριστημένο και συγχρονισμένο ΌΛΟ το κοινό. Όμως στην ταινία του 2026, αντιλαμβάνονται διαφορετικά τον Άξονα της Ψυχαγωγίας τα ηλικιακά groups. Επιπλέον, ενώ από τη μια πλευρά ακολουθείται η αφοσιωμένη καλλιτεχνική γραμμή κοντά στην Παράδοση των Looney Tunes, από την άλλη οι συντελεστές της ταινίας, σε ορισμένα σημεία, κυριολεκτικά κάνουν ό,τι θέλουν (!) στην πλοκή.

Λόγου χάριν, εδώ ο Dr. Lorre έγινε ξαφνικά ένας καλός, συμπαθής και ευαισθητοποιημένος επιστήμονας (!) με απαράβατο κώδικα δεοντολογίας. Ενώ σε εμφανίσεις του στα Κλασικά Καρτούν ήταν ξεκάθαρα πάντοτε ένας αμείλικτα κακός, παρανοϊκός επιστήμονας (π.χ. στο “Hair – Raising Hare” του 1949 στοχεύοντας τον Bugs Bunny ή στο “Birth Of A Notion” του 1947 κυνηγώντας τον Daffy Duck). Το ειρωνικό είναι, ότι η έκφρασή του σαν σχέδιο εξακολουθεί να δείχνει ακόμη και τώρα στο 2026 κάτι από αυτόν τον παλιό κακό χαρακτήρα. Τον έβαλαν κιόλας, να έχει παντρευτεί την Granny (!) τώρα στην ταινία. Ενώ υποτίθεται πως ζούσαν σαν ευτυχισμένο ζεύγος, μαζί με τον προστατευμένο Tweety και έπαιζαν χαρούμενα πιάνο στο σπίτι (όπου ο Tweety κατέληξε να προστατεύει και την Granny, όσο εξαφανίστηκε ο Dr. Lorre). Ό,τι να ’ναι, μιλάμε! Εκτός αν προτιμάτε καλύτερα, μιας και ήταν τριμελής οικογένεια, την πιο μπανάλ έκφραση: “τρία πουλάκια κάθονταν”! Επίσης, δεν νομίζω ότι η περίπτωση νέου Dr. Lorre πρόκειται για αποκατάσταση κοινωνικής εικόνας επιστήμονα στο παιδικό κοινό. Ούτε και για διόρθωση στον παμπάλαιο αστεϊσμό της καρικατούρας για την εμβληματική φιγούρα του αληθινού ηθοποιού Πέτερ Λόρε, όσον αφορά το ενήλικο διαβασμένο κοινό των Σινεφίλ. Ύστερα, ο κόκορας Foghorn Leghorn σαν CEO της Acme, αλλά και ο Elmer Fudd (δηλαδή ο κυνηγός) σαν γερουσιαστής του Κογκρέσου (όταν η δίκη έφτασε πια σε ομοσπονδιακό επίπεδο), είναι οι κακοί των Καρτούν. Μοιάζουν αρκετά πρόχειρες και ανερμήνευτες, όλες αυτές οι επιλογές του σεναρίου.

Και περνάμε πια, στο κομμάτι των ανθρώπων. Θα το πω απλά και “κάπως” ωμά. Αυτές οι ταινίες θέλουν καλύτερους ηθοποιούς, στο κομμάτι της Live Action απόδοσης. Λόγου χάριν, στην ταινία “Ποιος Παγίδεψε Τον Ρότζερ Ράμπιτ” (1988), εκπληκτικός συμπρωταγωνιστής των Animations, σε Live Action απόδοση ήταν ο αείμνηστος εκφραστικότατος ηθοποιός, Μπομπ Χόσκινς. Τέτοια ταλέντα, ηθοποιοί με εκτόπισμα, χρειάζονταν ανέκαθεν σε τέτοια καλλιτεχνικά εγχειρήματα. Στο δε “Space Jam” (1996), υπήρχε ο διακριτικά ταλαντούχος ηθοποιός, Γουέϊν Νάϊτ. Αλλά ακόμα και οι επαγγελματίες μπασκετμπολίστες του NBA, ειλικρινά, περισσότερη κινηματογραφική λάμψη και συμπρωταγωνιστική φυσικότητα διέθεταν από τους ανθρώπους στο “Coyote vs. Acme” (2026). Διότι εδώ απεναντίας, οι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν ρόλους ανθρώπινων περσόνων, δυστυχώς, δεν μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τόσο απαιτητικό. Διότι οι Wile Ε., Bugs, Daffy και Foghorn είναι διαχρονικές μορφές και από τα πιο αγαπημένα Καρτούν, παγκοσμίως. Δεν μπορούν να σταθούν δίπλα τους αυτοί οι ηθοποιοί, που τα έδωσαν μεν όλα, μα κατάφεραν απλώς να σταθούν αξιοπρεπώς. Τεράστιο μειονέκτημα του έργου. Και κάποια στιγμή, αυτό το τραγικό φαινόμενο: “σωματαράς” με “χρυσές δημόσιες σχέσεις” και σπρωγμένη πορεία σαν το επόμενο “εκλεκτό παιδί της Αμερικής”, όπου αυτό το “πλανάκι ζωής” θα του εξασφαλίσει το ευ ζην, καθώς επίσης και την είσοδο στο όχημα της εξέλιξης του αμερικανικού Κινηματογράφου, πρέπει πια να σταματήσει! Και ναι, για τον Τζον Σίνα, χτυπά εδώ η καμπάνα.

Λαμπρή εξαίρεση στη Live Action απόδοση, με κατάλληλα προσαρμοσμένο παίξιμο στο ρόλο του πρώτου δικαστή, Tropogrosso, αποτέλεσε ο πολύ καλός και έμπειρος ηθοποιός, Λουίζ Γκουζμάν! Οι δε φωνές των περισσότερων αντρικών Animations (Bugs Bunny, Daffy Duck, Foghorn Leghorn, Porky Pig, Pepe Le Pew, Elmer Fudd, Tweety) από τον ευπροσάρμοστο Έρικ Μπάουζα, ήταν επίσης πολύ καλές! Ωραία και η συνδρομή της Candi Milo, στους θηλυκούς χαρακτήρες Animations (Granny, Witch Hazel, Miss Prissy). Νομίζω ότι, βάσει της Παράδοσης των ανάλογων Animations, η μουσική της ταινίας όφειλε να είναι καλύτερη. Και όχι, δεν μου φάνηκαν και τόσο έξυπνα τα χορωδιακά μέρη “Meep Meep” στο δικαστήριο μόλις μπήκε το πτηνό (ή αλλιώς το “Μπιπ Μπιπ” όπως λέγαμε και κάποιοι στην Ελλάδα όταν ήμασταν μικροί βλέποντας το Road Runner – αν και υπάρχουν καταγεγραμμένα “BEEP BEEP” ή και “BEAP BEAP” σε παλιά επεισόδια). To τραγούδι “I Fought the Law” με τη γνωστή διασκευή των The Clash, καλύτερα έκατσε στο τέλος…

Εν κατακλείδι, σε σχέση με αυτό που περιμένεις από το τρελό περιβάλλον των Looney Tunes, ως προς την ανταπόκριση αυτής της μοναδικής τρέλας, υπάρχει επιτυχία. Σε σχέση όμως με την επιτυχία που αναμενόταν να γίνει, διαθέτοντας υψηλές προσδοκίες με πρωτοβουλίες για το κάτι παραπάνω σε άρτια συνδυασμένη Κωμικότητα (μέσα από σκηνοθεσία, σενάριο, σχεδιασμό συν το όποιο κοινωνικό μήνυμα), τότε όχι, ο στόχος δεν επετεύχθη. Αυτή η ταινία θεωρητικά με τέτοια Θεματική θα μπορούσε να είναι έστω και τελευταία στις Δέκα Καλύτερες της χρονιάς. Αλλά όχι. Καμία σχέση. Παραμένει όμως ένα ευχάριστο έργο, απλώς κάτω των αρχικών μεγάλων (και τελικά θεωρητικών) προσδοκιών. Ηρωικό μοντάζ, που συνταίριαξε (όσο γινόταν) αντικρουόμενα στοιχεία, έγινε από τον Κάρστεν Κούρπανεκ. Ωστόσο αξίζει την προσοχή των θεατών η ταινία, για κάποιους πιο αυτόνομους, απρόβλεπτους ή έστω λιγότερο προφανείς λόγους. Ένας από αυτούς, είναι και το **Απρόβλεπτο Κοινωνικό Μήνυμα που ελευθερώνεται (το λέω εκτενέστερα λίγο παρακάτω, στην κατηγορία “Πιο Αναλυτικά” της Heretic κριτικής). Διότι στην πραγματική ζωή, πόσοι εργατικοί άνθρωποι παρουσιάζονται και γελοιοποιούνται κοινωνιολογικά σαν διασκεδαστικό Καρτούν το οποίο αντέχει τα άπειρα χτυπήματα, ενόσω οι ενσωματωμένοι – βολεμένοι στο Σύστημα που του τα ρίχνουν, γελάνε κιόλας επιδεικτικά μαζί του; Συνεπώς, δεν θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια, αλλά θα πάρετε κάτι από την καρτουνίστικη ταπεινή μαγεία του Wile E. Coyote. Μαζί με μια συμπυκνωμένη ενήλικη συγκίνηση!

Σκεπτικό…

*Ίχνη Ποπ Κουλτούρας

Οι λόγοι της συμπάθειας – συμπόνοιας προς το Κογιότ, θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε τρεις σημαντικές στιγμές – πινελιές διαφήμισης του Wile E. Coyote (θυμίζω και το αυτοδύναμο λογοπαίγνιο, από “Wily” σε “Wile E.”). Τρεις ιδιαίτερες στιγμές, κοιτάζοντας προς εκείνη τη νοοτροπία, των στρατηγικά έξυπνων ιχνών της Ποπ Κουλτούρας. Όσον αφορά δηλαδή τη στρατηγική, στο πώς βελτιώθηκε καλλιτεχνικά η θετικά προβεβλημένη μορφή του Wile E. Coyote, στην ευρύτερη δημόσια θέα. Ας το εξετάσουμε, πραγματολογικά και χρονολογικά, μαζί λοιπόν. Σε τρεις περιπτώσεις:

Α) Εν έτει 1952, η Warner Bros. είχε ήδη φροντίσει να κάνει το Κογιότ ιδιαιτέρως συμπαθή και αξιοπρόσεκτο χαρακτήρα, στο κοινό. Με την συμπρωταγωνιστική παρουσία του Coyote, στα επεισόδια με αντίπαλο όχι τον Road Runner, μα τον Bugs Bunny! Όπως στο επεισόδιο “Operation: Rabbit” (1952). Εδώ εντοπίζεται μία από τις σπάνιες εξαιρέσεις, όπου το πασίγνωστο Κογιότ αυτοσυστήθηκε. Μάλιστα τούτη υπήρξε η πρώτη φορά! Το Κογιότ αυτοπαρουσιάστηκε ονομαστικά, ως η εφευρετική διάνοια “Wile E. Coyote” (με ειδική επαγγελματική κάρτα παρακαλώ). Και μάλιστα, μιλούσε τότε!

Β) Εν έτει 1990, ένα χιουμοριστικά τρελό άρθρο γράφτηκε στο περιοδικό New Yorker από τον Αμερικανό συγγραφέα Ίαν Φρέϊζερ. Με τον όμοιο τίτλο “Coyote vs. Acme.” Το άρθρο αυτό, ουσιαστικά υπερασπίστηκε νομικά το Κογιότ, σε ένα πρωτότυπο αφήγημα! Να τονίσουμε, ότι η ιδέα της Σάμι Μπερτς, του Τζέϊμς Γκαν και του Τζέρεμι Σλέϊτερ, σεναριογράφων για την τωρινή ταινία “Coyote vs. Acme” (2026), προέκυψε από τούτο το παλιό, ευφάνταστο άρθρο.

Γ) Εν έτει 1996, στην ταινία “Space Jam” της Warner Bros. Animation, το γνώριμο αμίλητο Κογιότ που χρησιμοποιεί πινακίδες για να εκφραστεί, έκανε την εμφάνισή του, ξεχωρίζοντας ανάμεσα στα υπόλοιπα Looney Tunes. Με αποκορύφωμα, τους τότε επιτυχημένους και χρήσιμους για όλα τα Looney Tunes εκρηκτικούς μηχανισμούς, που τοποθέτησε ο Wile E. Coyote με μαεστρία επάνω στη μπασκέτα των αντιπάλων εξωγήινων παικτών (παίρνοντας συγχαρητήρια από τον Bugs Bunny).

Πιο Αναλυτικά…

**Απρόβλεπτο Κοινωνικό Μήνυμα

Μπροστά στην απλή διασκέδαση της παρακολούθησης του Κογιότ και μπροστά στο αντικρουόμενα σκληρό και ανταγωνιστικό οικονομικό σύστημα με την πανίσχυρη Αγορά της Αμερικής, τέθηκε μια πανέξυπνη κοινωνιολογική παράμετρος. Με ένα Απρόβλεπτο Κοινωνικό Μήνυμα! Μέσα σε καλλιτεχνικά έγκυρους (αλλά εννοείται νομικά άκυρους) όρους. Η αναμέτρηση της απερίσκεπτης “ταμπέλας” ανεργίας και της αντικρουόμενης αφοσιωμένης ενασχόλησης, για κάτι το οποίο μαθαίνεται καλά μέσω εξάσκησης (εάν και όταν, αυτό το κάτι γίνεται εργατικά και εύστοχα), δικαίως θα μπορούσε να ανακηρύξει νικήτρια τη δεύτερη περίπτωση.

Με το να θεωρηθεί τελικά, η μάθηση και η εκπαίδευση επάνω σε αυτό το κάτι, σαν επαγγελματική κατάρτιση. Η ομοσπονδιακή δίκη του σεναρίου έδειξε, ότι το Κογιότ, μολονότι αρχικά θεωρήθηκε σαν ένας αλλόκοτος πολίτης που κυνηγά το άπιαστο πτηνό στην έρημο χωρίς επιτυχία, έχοντας προς τα έξω την κακή κοινωνική εικόνα ενός “ανέργου” ή και ενός “αργόσχολου” τύπου, τελικά απεδείχθη αλλιώτικο άτομο. Απεδείχθη, πως ο ίδιος είναι ένας εργατικός, παρεξηγημένος τύπος. Ένας τύπος, που προσπάθησε και κατάφερε να μελετήσει πολύ, δίνοντας τον εαυτό του σε αυτό που έκανε! Αλλά ήταν καταδικασμένος να αποτύχει, από ένα ανώτερο σχέδιο (βλ. σκοπίμως ελαττωματικά προϊόντα της εταιρείας Acme), που δεν μπορούσε ο ίδιος να το προβλέψει. Και που όταν πολύ αργά το εντόπισε, αδυνατούσε να το πολεμήσει.

Αν νομίζετε, ότι αυτά είναι ρομαντικοποιημένες υπερβολές και ανοησίες, τότε εντάξει, ξεχάστε για λίγο το καρτουνίστικο αυτό περιβάλλον. Και κοιτάξτε καλύτερα, γύρω σας. Μακριά και κοντά. Και αναρωτηθείτε, μέσα από τον εξής προβληματισμό. Πόσοι λοιπόν άνθρωποι αυτή τη στιγμή, στην αμερικανική, στην ελληνική, στην ευρωπαϊκή, στην παγκόσμια Αγορά, εργάζονται, αλλά ο κόπος τους δεν αναγνωρίζεται; Πόσοι θεωρούνται “χομπίστες” ή “ερασιτέχνες” ή “μέτριοι” ή “ανεπαρκείς” ή “στάσιμοι”, ενώ στην πραγματικότητα είναι αδικημένοι επαγγελματίες;

Πόσοι άνθρωποι παρουσιάζονται και γελοιοποιούνται σαν ένα διασκεδαστικό Καρτούν, το οποίο αντέχει τα άπειρα χτυπήματα στη δική του έρημο, ενόσω οι καρεκλοκένταυροι που του τα ρίχνουν από τα αρχοντικά σαλόνια τους, γελάνε σαδιστικά μαζί του; Εδώ η ταινία από το πουθενά, εξέφρασε ένα ουσιώδες, Απρόβλεπτο Κοινωνικό Μήνυμα. Και αυτό αποτελεί το πιο δυνατό της καλλιτεχνικό σημείο! Κοπάνησε με αυστηρή κριτική ενήλικης διάθεσης, μέσα από την αμφισβητούμενη και ταπεινή μαγεία του Καρτούν, το οποιοδήποτε σύστημα σε παρουσιάζει επιπόλαια σαν τσαρλατάνο και αποτυχημένο (εν είδει απομάκρυνσης από το φανταχτερά προβαλλόμενο κοινωνικό κύρος). Μπράβο στο έργο! Ωστόσο, δεν ξέρω πόσοι θεατές θα το “πιάσουν” αυτό… Ξέρω όμως, ότι θα είναι οι ευαισθητοποιημένοι και οι περίσκεπτοι… Που μπορούν παράλληλα να σπάσουν λίγη πλάκα, βλέποντας το συμπαθές Κογιότ στη Μεγάλη Οθόνη…

Μια διανομή της Feelgood Entertainment

Συντελεστές

Σενάριο: Samy Burch, James Gunn, Jeremy Slater, βασισμένο σε παλιό δημοσιευμένο άρθρο του Ian Frazier. Σκηνοθεσία: Dave Green. Μοντάζ: Carsten Kurpanek. Διεύθυνση Φωτογραφίας: Brandon Trost. Πρωταγωνιστούν/συμμετέχουν: Eric Bauza, Candi Milo, Will Forte, Luiz Guzman, John Cena, Lana Condor, Martha Kelly κ.ά. Διεύθυνση Διανομής Ρόλων: Rachel Tenner. Κοστούμια: Daniela Moore. Μακιγιάζ: Katya Luce, Ricky Macias κ.ά. Διεύθυνση Σκηνογραφίας: Steve Arnold. Εσωτερική Διακόσμηση: Wilhelm Pfau. Ειδικά Εφέ: Brian Malone και η ομάδα του. Οπτικά Εφέ: Ian Copeland, Sian Drury, Pawl Fulker, Pranav Gangapurkar, Jim Geduldick, Guy Hancock και μαζί τους ένα ατελείωτο επιτελείο! Μουσική: Steven Price. Ήχος: Adrian Rhodes, Joseph Stracey, Peter Gates κ.ά.