Η λογοτεχνία έχει την ικανότητα να μεταμορφώνει το παράδοξο σε οικείο, το καθημερινό σε απρόβλεπτο και το χιούμορ σε μια απρόσμενη αφορμή για σκέψη.
Με μια γραφή που ξεχωρίζει για το βάθος, την εκφραστικότητα και την έντονη εικονοπλαστική της δύναμη, ο Νίκος Θεοχαρίδης υπογράφει το “Σχεδόν μία ιστορία αγάπης”, ένα μυθιστόρημα που κινείται με αξιοσημείωτη άνεση ανάμεσα στο δράμα, την κωμωδία, το παράλογο και το μεταφυσικό. Ένα βιβλίο με ιδιαίτερη αφηγηματική ταυτότητα, που δεν αρκείται στο να διηγηθεί ιστορίες, αλλά δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο εικόνων, συναισθημάτων και αναπάντεχων συναντήσεων.
Ο συγγραφέας δεν ακολουθεί μια συμβατική αφηγηματική διαδρομή… Αντίθετα, δημιουργεί έναν κόσμο από διαφορετικές ιστορίες και στιγμές, οι οποίες, αν και φαινομενικά αυτόνομες, συνθέτουν σταδιακά ένα ευρύτερο μωσαϊκό ανθρώπινων συμπεριφορών, αντιφάσεων και συναισθημάτων.
Ωστόσο, εκείνο που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι πρωτίστως η γραφή του. Βαθιά λογοτεχνική, με ξεχωριστή αισθητική και έντονη εικονοπλαστική δύναμη, δημιουργεί σκηνές που δεν περιορίζονται απλώς στην περιγραφή, αλλά σχεδόν ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Οι λέξεις αποκτούν εικόνα, οι καταστάσεις αποκτούν βάθος και ακόμη και το πιο παράδοξο περιστατικό βρίσκει τη θέση του μέσα σε μια αφήγηση που διατηρεί τη δική της ιδιαίτερη γοητεία.
Ο Νίκος Θεοχαρίδης φαίνεται να απολαμβάνει να κινείται ανάμεσα στις αντιθέσεις. Το τραγικό συναντά το κωμικό, το καθημερινό συνομιλεί με το μεταφυσικό και το παράλογο γίνεται ένας διαφορετικός τρόπος να φωτιστούν γνώριμες πλευρές της ζωής. Χωρίς να εγκλωβίζεται σε εύκολες εξηγήσεις, αφήνει χώρο στη φαντασία και στον προσωπικό προβληματισμό του αναγνώστη.
Ο τίτλος “Σχεδόν μία ιστορία αγάπης” λειτουργεί από μόνος του σαν ένα μικρό λογοτεχνικό αίνιγμα. Το “σχεδόν” μοιάζει να κρύβει όλη την ουσία του βιβλίου εκείνου που δεν ολοκληρώθηκε, που δεν ειπώθηκε, που έμεινε κάπου ανάμεσα στην προσδοκία και την πραγματικότητα. Γιατί, τελικά, οι ανθρώπινες ιστορίες σπάνια είναι απόλυτες. Έχουν αντιφάσεις, απρόβλεπτες διαδρομές, χιούμορ, απώλειες και στιγμές που ισορροπούν ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε εκείνο που θα μπορούσε να έχει συμβεί…
Προσωπικά, το θεωρώ ένα εξαιρετικό βιβλίο, από εκείνα που επιβεβαιώνουν πως η λογοτεχνία δεν χρειάζεται πάντα μια γραμμική ιστορία για να συγκινήσει ή να καθηλώσει. Χρειάζεται φαντασία, γλωσσική τόλμη, παρατηρητικότητα και πάνω απ’ όλα, μια ξεχωριστή αφηγηματική φωνή, σαν του Νίκου Θεοχαρίδη.
Θα το έλεγα το σύγχρονο “Sliding Doors” της λογοτεχνίας, για να παραθέσω και μια ταινία που αγαπήθηκε πολύ… και γιατί όχι, να αγαπηθεί έτσι και αυτό το βιβλίο…
Το “Σχεδόν μία ιστορία αγάπης” είναι ένα βιβλίο που αξίζει να ανακαλύψει κανείς όχι μόνο για τις ιστορίες που αφηγείται, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να τις αφηγηθεί…
Από τις εκδόσεις 121words
